Σε μια δήλωση που προκάλεσε έντονες αντιδράσεις προέβη ο Υπουργός Υγείας, Θάνος Πλεύρης, κατά τη διάρκεια συνέντευξής του στην εκπομπή «Πρωινή Ζώνη» του Action 24.
Αναφερόμενος στις πρόσφατες αποκαλύψεις γύρω από το πτυχίο του βουλευτή Μακάριου Λαζαρίδη και τις κατηγορίες περί ανακριβών τίτλων σπουδών, ο κ. Πλεύρης υποστήριξε κατηγορηματικά πως «ο κ. Λαζαρίδης δεν έχει διαπράξει κάποιο αδίκημα».
Ο Υπουργός έσπευσε να στηρίξει το κυβερνητικό στέλεχος, τονίζοντας ότι οι διαδικασίες ελέγχου είναι μεν κρίσιμες για τη διαφάνεια, αλλά στην προκειμένη περίπτωση δεν στοιχειοθετείται παρανομία. Η δήλωση αυτή, ωστόσο, έρχεται σε μια στιγμή που η κοινή γνώμη αναρωτιέται αν ο νόμος στην Ελλάδα είναι τελικά ένας «ζωντανός οργανισμός» που προσαρμόζεται ανάλογα με το αξίωμα του ελεγχόμενου.
Η «γνωμάτευση» Πλεύρη αγνοεί την πραγματικότητα
Όταν ο κ. Πλεύρης ισχυρίζεται ότι δεν υπάρχει αδίκημα, η μνήμη της ελληνικής κοινωνίας επιστρέφει αναπόφευκτα στο 2019 και στην υπόθεση της 53χρονης καθαρίστριας από τον Βόλο. Η σύγκριση είναι αναπόφευκτη.
Από τη μία πλευρά, έχουμε μια βιοπαλαίστρια που παραποίησε το απολυτήριο δημοτικού (από την 5η στην 6η τάξη) για να μπορέσει να καθαρίζει έναν παιδικό σταθμό και να ζήσει την ανάπηρη οικογένειά της. Η δικαιοσύνη την αντιμετώπισε ως «απατεώνα», καταδικάζοντάς την σε 15 χρόνια κάθειρξη, οδηγώντας την στη φυλακή και απαιτώντας την επιστροφή των μισθών δεκαετιών.
Από την άλλη πλευρά, έχουμε ένα πολιτικό στέλεχος που κατείχε καίριες θέσεις ευθύνης, που φέρεται να παρουσιάζει πλαστά πτυχία, και να εισπράττει απολαβές που αντιστοιχούν σε προσόντα που δεν κατείχε. Εδώ, η πολιτική ηγεσία σπεύδει να κηρύξει το «αθώος», πριν καν η δικαιοσύνη ολοκληρώσει το έργο της.
Η χώρα των «δύο Θεών»
Η δήλωση του κ. Πλεύρη αναδεικνύει μια βαθιά παθογένεια. Πώς είναι δυνατόν η πλαστογραφία ενός απολυτηρίου δημοτικού να αποτελεί «έγκλημα κατά του δημοσίου» που τιμωρείται με φυλάκιση, ενώ η ασάφεια γύρω από πανεπιστημιακούς τίτλους ενός βουλευτή να θεωρείται απλή «διοικητική παράλειψη» ή μη-αδίκημα;
Η καθαρίστρια από τον Βόλο, μιλώντας πρόσφατα, αναρωτήθηκε: «Είμαστε σε διαφορετικούς Θεούς;». Η απάντηση που δίνει η πραγματικότητα φαίνεται να είναι καταφατική. Στην Ελλάδα, ο «νόμος» φαίνεται να εξαντλεί την αυστηρότητά του στους αδύναμους, σε εκείνους που πλαστογραφούν την επιβίωση, ενώ επιδεικνύει ελαστικότητα και «αλληλεγγύη» σε εκείνους που κατέχουν την εξουσία.
Αν ο κ. Λαζαρίδης δεν έχει διαπράξει αδίκημα, τότε η φυλάκιση της καθαρίστριας δεν ήταν δικαιοσύνη, αλλά κρατική βαρβαρότητα. Αν όμως η καθαρίστρια ορθώς δικάστηκε για πλαστογραφία, τότε η κάλυψη του κ. Πλεύρη προς τον συνάδελφό του αποτελεί προσβολή προς κάθε πολίτη που πιστεύει στην ισονομία.
Η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης στον δημόσιο τομέα, στην οποία αναφέρθηκε ο Υπουργός, δεν επιτυγχάνεται με λόγια περί συνεργασίας, αλλά με την παραδοχή ότι το «λάθος» μιας καθαρίστριας δεν μπορεί να ζυγίζει περισσότερο από το «λάθος» ενός βουλευτή.
Διαβάστε επίσης:
Tα σχόλια στο site έχουν απενεργοποιηθεί. Μπορείτε να σχολιάζετε μέσα από την επίσημη σελίδα στο Facebook
Σχόλια