Με μια ανάρτηση έντονα πολιτικού και συμβολικού χαρακτήρα, ο Θύμιος Γεωργόπουλος γνωστοποίησε την αποχώρησή του από τον ΣΥΡΙΖΑ και την Κεντρική Επιτροπή, κλείνοντας μια πορεία που άρχισε το 1989.
Πιο συγκεκριμένα, στο κείμενό του αναφέρεται σε μια απόφαση που λαμβάνει με «θλίψη αλλά και αξιοπρέπεια», αφήνοντας παράλληλα αιχμές για εσωκομματικές συμπεριφορές και πρόσωπα που, σύμφωνα με τον ίδιο, απομάκρυναν το κόμμα από τις αρχές και τις αξίες που υπηρέτησε όλα αυτά τα χρόνια.
Την ίδια στιγμή, δηλώνει τη στήριξή του στον Αλέξη Τσίπρα, υπογραμμίζοντας ότι τάσσεται στο πλευρό του ως «απλός στρατιώτης», θεωρώντας τον βασικό εκφραστή μιας νέας προοπτικής για τον ευρύτερο προοδευτικό χώρο.
Η ανάρτησή του διατηρεί έντονο προσωπικό και συμβολικό ύφος, συνδέοντας πολιτικές τοποθετήσεις με αναφορές σε διαδρομές, διαψεύσεις και την ανάγκη επανεκκίνησης.
Η ανάρτηση του Θύμιου Γεωργόπουλου
Υπάρχουν στιγμές που η σιωπή βαραίνει περισσότερο από τις λέξεις και η συνείδηση ζητά έναν καθαρό ουρανό για να σταθεί όρθια. Με αυτή τη σκέψη , καταθέτω την παραίτηση μου από μέλος του ΣΥΡΙΖΑ και της Κεντρικής Επιτροπής, ύστερα από μία διαδρομή (από το μακρινό 1989, έτος συγκρότησης του ενιαίου Συνασπισμού μέχρι σήμερα) γεμάτη αγώνες, ελπίδες, χαρές και βαθιές πληγές που άφησε ο χρόνος πάνω στις σημαίες μας.
Δεν αποχωρώ με θυμό, παρότι ακόμα και πριν λίγες μέρες με αφήσατε να παλεύω μόνος με τα “σκυλιά του Γκεμπελισμού”, που κάποιοι από σας -κομματικοί “φύλαρχοι”- εκτρέψατε να κατασπαράζουν (στο πρόσφατο παρελθόν) και έκτοτε, ενώ μπορούσατε, δεν φιμώσατε ποτέ. Αποχωρώ με θλίψη και αξιοπρέπεια. Γιατί όλα όσα (Κοινωνική δικαιοσύνη, Ισότητα, Δημοκρατία) πιστέψαμε, αγωνιστήκαμε και -εν τινι μέτρω- σε δύσκολες συνθήκες προσπαθήσαμε, σήμερα μοιάζουν ως «πουκάμισο αδειανό» και συνθήματα για προσωπικές διευθετήσεις και ατομική πολιτική επιβίωση των ελάχιστων που δίνουν τον τόνο και στρεβλώνουν την αμόλυντη συνείδηση των πολλών.
Κρατώ μέσα μου τους ανθρώπους που περπατήσαμε μαζί, νύχτες αγώνων, με βλέμματα της πίστης και της αλληλεγγύης.
Αυτά δεν παραιτούνται ποτέ. Φεύγω όπως φεύγει το καράβι από το λιμάνι: όχι γιατί μίσησε τη θάλασσα, αλλά γιατί αναζητά ορίζοντα που να χωράει το όνειρο. Γιατί το όνειρο δεν πεθαίνει ποτέ.
Και το όνειρο της κυβερνώσας Αριστεράς που θα εκπροσωπήσει (πάλι) την μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία γεννιέται, με εγγυητή τον Αλέξη Τσίπρα, όπως τα έργα και οι ημέρες του, όπως η στάση ζωής του από την πρώτη στιγμή μέχρι και τώρα αψευδώς καταμαρτυρούν.
Συντάσσομαι μαζί του ως απλός στρατιώτης και σταυροφόρος του μηνύματος του: “Η προοδευτική παράταξη ανασυγκροτείται και ο Μητσοτάκης θα έχει αντίπαλο στις επόμενες εκλογές, όποτε και όταν αυτές γίνουν”.
Ξεκινάμε 26/5/2026 από το Θησείο.
Η ΚΑΡΔΙΑ ΠΡΟΗΓΕΙΤΑΙ
Την επανάσταση φωτίζει η αυτόκαυστη καρδιά της αποκοτιάς. Δεν γκρεμίζεται αλλιώς το χτες. Την ανοικοδόμηση καθοδηγεί ο σχεδιαστικός χάρτης της λογικής. Δεν χτίζεται αλλιώς το αύριο. “Περνά αύριο” είπε η καρδιά στο νου, “έχω γκρέμισμα σήμερα”.
ΘΥΜΙΟΣ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ».
Διαβάστε επίσης:
Τσίπρας, ο Μάικλ Τζάκσον της Ελλάδας
Δείτε όλες τις ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο στο koutipandoras.gr
Facebook
Twitter
Tα σχόλια στο site έχουν απενεργοποιηθεί. Μπορείτε να σχολιάζετε μέσα από την επίσημη σελίδα στο Facebook
Σχόλια
Επικοινωνία
