Πανελλήνιες: Θέλουμε εύκολα ή δύσκολα θέματα;

Του Νίκου Σπυρόπουλου

Πόση σημασία έχει το επίπεδο δυσκολίας των θεμάτων που θα επιλεχθούν για τις πανελλήνιες εξετάσεις; Τί ρόλο παίζει για το εάν θα περάσει τελικά στη σχολή προτίμησής του ένας καλά προετοιμασμένος μαθητής; Είναι προτιμότερο να “πέσουν” εύκολα θέματα ή δύσκολα; Ποιος ευνοείται στο τέλος και γιατί;

Η πλειοψηφία των υποψηφίων για μια θέση στην Τριτοβάθμια εκπαίδευση ελπίζει και εύχεται να πέσουν εύκολα θέματα στις τελικές εξετάσεις, ώστε να “γράψει καλά”.

Η άποψη που επικρατεί, η οποία βέβαια έχει βάση, θέλει τον καλά προετοιμασμένο μαθητή να ανταπεξέρχεται, ανεξαρτήτως επιπέδου δυσκολίας των θεμάτων. Δηλαδή, θα καταφέρει να εισαχθεί στο Πανεπιστήμιο, χωρίς όμως να είναι σίγουρο εάν θα κατορθώσει να περάσει στη σχολή προτίμησής του.

Τα δύσκολα θέματα πάντα προκαλούν άγχος και τρόμο σε όλους. Οι φετινοί υποψήφιοι, περίπου 105.000 στον αριθμό, διεκδικούν μία από τις 68.345 θέσεις εισαγωγής. Τόσοι δηλαδή θα είναι οι επιτυχόντες, αφού σύμφωνα με το σύστημα των πανελληνίων, οι μαθητές ανταγωνίζονται ο ένας τον άλλο για συγκεκριμένο αριθμό θέσεων. Πρέπει δηλαδή να γράψει ένας μαθητής καλύτερα από τον άλλον. Ποια όμως η σημασία του επιπέδου δυσκολίας των θεμάτων; Ποιος ευνοείται και ποιος πλήττεται;

 

Τα εύκολα θέματα

“Προφανώς αυτοί που επωφελούνται από τα εύκολα θέματα είναι οι μέτριοι μαθητές ενώ εκείνοι που πλήττονται οι καλοί”, δηλώνει στο koutipandoras.gr ο καθηγητής φυσικής στα φροντιστήρια ΦΑΣΜΑ, Αντώνης Σιγανός.

“Ο παράγοντας λάθος στα εύκολα θέματα, επηρεάζει περισσότερο τον καλό μαθητή”.

Όπως εξηγεί “έχει συμβεί στο παρελθόν να υπάρξει τύπου παράδοξο σε εύκολα θέματα. Δηλαδή, ένας καλός μαθητής να κάνει κάποιο επιπόλαιο λάθος, ενώ ένας μαθητής μέτριος να τα κάνει όλα σωστά και να προσπεράσει τον καλό. Αυτή η διαφορά λοιπόν που θα υπάρξει στη βαθμολογία δεν αντιπροσωπεύει την πραγματική διαφορά μεταξύ τους”.

“Ένας μέτριος μαθητής μπορεί με αυτόν τον τρόπο, να διεκδικήσει με αξιώσεις και υψηλότερες σχολές και να ανταγωνιστεί τον πολύ καλό μαθητή ή τον άριστο”, συμπληρώνει ο κ. Σιγανός.

Ουσιαστικά, μέσω των εύκολων θεμάτων, οι διαφορές μεταξύ καλών και μέτριων μαθητών μειώνονται.

 

Τα δύσκολα θέματα

Αντιθέτως, στην περίπτωση των δύσκολων θεμάτων, εκείνοι που “επωφελούνται” συνήθως είναι οι καλοί μαθητές.

“Τα δύσκολα θέματα συμφέρουν τους καλούς μαθητές”, σημειώνει ο καθηγητής φυσικής.

“Όπως είναι λογικό, στα δύσκολα θέματα ένας μέτριος μαθητής θα κάνει περισσότερα λάθη σε σύγκριση με τον καλά προετοιμασμένο. Στα δύσκολα λοιπόν, μειώνονται οι επιπτώσεις για τους καλούς μαθητές”, συμπληρώνει.

Η εξίσωση βέβαια μετριων, αρίστων και καλών μαθητών με διαφορετικό βαθμό προετοιμασίας, είτε πρόκειται για εύκολα είτε για δύσκολα θέματα, φαίνεται πως συντελεί στη δημιουργία ενός άδικου συστήματος εισαγωγής. Η “χρυσή τομή” φαίνεται πως υπάρχει στα διαβαθμισμένης δυσκολίας θέματα.

 

Τα “ιδανικά” θέματα

Μπορεί να ορίσει κάποιος τα ιδανικά θέματα; Σύμφωνα με τον κ. Σιγανό, το ιδανικό σενάριο θέλει τα θέματα να είναι διαβαθμισμένης δυσκολίας και να μην υπάρχουν προβλήματα όσον αφορά το επιστημονικό τους κομμάτι.

“Στην περίπτωση που θα θέματα χαρακτηρίζονται από διαβαθμισμένη δυσκολία, τότε η διάκριση μεταξύ καλών, πολύ καλών και αρίστων μαθητών καθίσταται εφικτή”, υπογραμμίζει ο εκπαιδευτικός.

Το συμπέρασμα που εξάγεται λοιπόν, είναι ότι τόσο τα εύκολα θέματα όσο και τα δύσκολα θέματα εξισώσουν τους μαθητές ανεξαρτήτως του είδους και του μεγέθους της προσπάθειας που έχουν καταβάλλει. Στα εύκολα θέματα ένα μικρό λαθάκι, μια απροσεξία, είναι ικανά να στερήσουν τα “πολυπόθητα” μόρια σε έναν άριστο μαθητή ενώ στα δύσκολα, υπάρχει η πιθανότητα ισοπέδωσης όλων των μαθητών. Είτε πρόκειται για άριστους, είτε για πολύ καλούς και καλούς.

 

Φωτογραφία: (EUROKINISSI/ΣΤΕΛΙΟΣ ΜΙΣΙΝΑΣ)