Το παιδί με τις ομπρέλες και ο πριαπισμός της εξουσίας

Ομπρέλες πεταμένες στον καλό γρανίτη του αθηναϊκού μετρό. Ένας Πακιστανός στο πάτωμα (εκεί που του αξίζει δηλαδή, ε;) και ένας μπάτσος, ναι ένας μπάτσος, να σώζει ξανά με αυταπάρνηση την κοινωνία.

Όλα κανονικά λοιπόν… Ο καθένας στη θέση του.

Ο σιδερωμένος κ. Όργανος, σαν βγαλμένος κατευθείαν από τις ταινίες του Φίνου, που ζητάει από τους περαστικούς να φωνάξουν την αστυνομία (!), ο Ξένος που πετάει στο πάτωμα την πραμάτεια του μαζί με την αξιοπρέπειά του εκλιπαρώντας το όργανο της τάξης να δείξει έλεος, και μια κοινωνία τόσο αποσβολωμένη, τόσο μουδιασμένη, που αδυνατεί να αντιδράσει στο τέρας που βλέπει να γεννιέται μπροστά της κάθε μέρα στον δρόμο, στο μετρό, στη δουλειά, στο σχολείο.

Το βίντεο από το μετρό κάνει τον γύρο του ελληνικού διαδικτύου…

Ο Πακιστανός θα περάσει ουρλιάζοντας και παρακαλώντας από τα timelines των social media μας. Θα πατήσουμε θυμωμένη φατσούλα. Δε θα μάθουμε ποτέ το όνομά του. Θα είναι απλά «το παιδί με τις ομπρέλες».
Τα ουρλιαχτά του όμως θα στοιχειώνουν το πολυτελές μας μετρό. 

Αν έκανε ένα λάθος, αυτό ήταν ότι παρακάλεσε τον αυτόκλητο Μπάτμαν με τη μπλε στολή για έλεος. Άφησε στην άκρη της αποβάθρας την αξιοπρέπεια και τον εγωισμό του (ναι, έχουν και οι Πακιστανοί τέτοια), και αγκάλιασε τα πόδια του εκλιπαρώντας τον με όσα ελληνικά ήξερε, ενώ μάλλον κατά βάθος γνώριζε ότι οι Μπάτμαν αυτού του πολιτισμένου κόσμου λυγίζουν μεν, αλλά ποτέ μπροστά σε φτωχούς Πακιστανούς. 

Πέφτοντας στα πόδια του, το μόνο που έκανε ήταν να ικανοποιήσει για λίγα λεπτά τον εξουσιαστικό πριαπισμό που «τρέφει» τον διώκτη του. Την καύλα του μπάτσου δηλαδή.

Θα μου πεις, δεν είναι όλοι έτσι. Όχι, δεν είναι όλοι οι αστυνομικοί, μπάτσοι. To πιστεύω απόλυτα αυτό. Αλλά πολλοί είναι. Και όσο κι αν κάποιοι προσπαθούν με επιμονή να περισώσουν την υπόληψη του επαγγέλματος, κάποιοι τέτοιοι θα επιβεβαιώνουν το παγκόσμιο γενικευτικό στερεότυπο. 
Και θα μου ξαναπείς, που ξέρεις ρε φίλε τι είχε γίνει πριν τη σύλληψη; Ε, αυτό είναι το πρόβλημα. Ότι ξέρουμε κι ας μην ήμασταν εκεί. Όλοι ξέρουμε. Γιατί κάθε φορά το ίδιο γίνεται. Γιατί το έχουμε ξαναδεί το έργο. Με την άκρη του ματιού μας, αλλά βιαζόμασταν εκείνη την ώρα να πάμε στη δουλειά και δε μιλήσαμε. Βρήκαμε δικαιολογίες ότι δε χρειάζεται να μπλεχτούμε γιατί δεν ξέρουμε και τι έγινε πιο πριν. Ίσως ο Πακιστανός να προκάλεσε τον κύριο αστυνόμο. Ίσως πείραξε καμιά κοπέλα. Ίσως να πούλησε καμιά ομπρέλα χωρίς να δώσει απόδειξη, ίσως…

Ίσως όμως τελικά, απλά να κάναμε πως δε βλέπαμε. Και τώρα το τέρας είναι εδώ και εκτός από μίσος, έχει και θράσος…

Υ.Γ.: Είναι όμως ειρωνική η πραγματικότητα. Το περιστατικό φαίνεται πως έγινε στον σταθμό μετρό του Συντάγματος. Οι ομπρέλες του πακιστανού φίλου μας χύθηκαν στους γρανίτες του σταθμού που έχει ως καλλιτεχνικό installation μερικές κρεμασμένες ομπρέλες μέσα σε έναν κυλινδρικό φωταγωγό. Ίσως αν τις κρεμούσε αντί να τις πουλάει, να την είχε γλυτώσει δηλαδή…

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην κατηγορία «Απόψεις» εκφράζουν τον/την συντάκτη/τριά τους και οι θέσεις δεν συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του koutipandoras.gr