Όταν οι γιατροί των δημόσιων νοσοκομείων δίνουν την ψυχή τους για την ανθρώπινη ζωή

Μια συγκλονιστική ιστορία περιγράφει με κείμενο στην efsyn.gr ένας αυτόπτης μάρτυρας σε δημόσιο νοσοκομείο και συγκεκριμένα στο Θριάσιο .

NewsRoom 30/01/2017 | 12:03

Στα υπό διαρκή συκοφαντία δημόσια νοσοκομεία, εκτυλίσσονται κάποιες καθημερινές ιστορίες που ανοίγουν παράθυρα με φως, ειδικά για όσους επιμένουν ότι «ειδικά» σήμερα επικρατεί η πλήρης αποδιοργάνωση.

Πριν από μόνο λίγες ημέρες στο Θριάσιο Νοσοκομείο της υποβαθμισμένης Δυτικής Αττικής, μια κοπέλα 22 χρόνων μπήκε για να κάνει μια φυσιολογική γέννα.

Στη διάρκεια του τοκετού προκλήθηκε ακατάσχετη αιμορραγία, με τους γιατρούς να την υποβάλλουν άμεσα σε χειρουργική επέμβαση.

Κατάφεραν και έβγαλαν το μωρό υγιές, ενώ λόγω της μεγάλης αιμορραγίας έδιναν μάχη πάνω από την κοπέλα.

Ηταν αργά βράδυ Τετάρτης όταν ολοκληρώθηκε το χειρουργείο, με τη νεαρή μητέρα να μεταφέρεται διασωληνωμένη στη ΜΕΘ, ενώ της χορηγήθηκαν 35 φιάλες αίμα.

Την επομένη αργά το μεσημέρι δίπλα στον χώρο αναμονής των χειρουργείων περίμεναν 5-8 ασθενείς με προγραμματισμένα ραντεβού για τον αναισθησιολόγο βάρδιας.

Ξαφνικά ο γιατρός βγήκε έξω, τους είπε ότι υπάρχει έκτακτο περιστατικό και τους παρακάλεσε να τον περιμένουν στα δωμάτιά τους κι εκείνος ό,τι ώρα και να τελείωνε, θα τους επισκεπτόταν.

Οι άνθρωποι γκρίνιαξαν λίγο, αλλά αμέσως κατανόησαν το επείγον.

Πέρασε αμέσως το φορείο με ολόγυρά του γιατρούς και νοσηλευτές.

Το περιστατικό δεν ήταν άλλο από τη νεαρή μητέρα που εμφάνισε νέα μεγάλη αιμορραγία.

Στον χώρο έφτασαν συγγενείς της, ανάμεσά τους και ο νεαρός σύζυγος.

Οσοι άνθρωποι είχαν απομείνει περιμένοντας να τελειώσουν τα χειρουργεία των δικών τους παραμέρισαν κατανοώντας την αγωνία τους.

Στο μεταξύ άλλοι 4-5 γιατροί που είχαν τελειώσει τη βάρδια τους έσπευσαν ξανά στα χειρουργεία.

Βγήκε έξω μία γιατρός με την ποδιά και τη μάσκα και αναζήτησε την οικογένεια.

«Η κατάσταση είναι πολύ δύσκολη και κρίσιμη» ακούσαμε να τους λέει και αμέσως μετά τη συνομιλία η γιατρός μπήκε μέσα, ενώ οι συγγενείς ξεσπούσαν σε ένα κλάμα βουβό, σχεδόν αθόρυβο.

Οι ώρες της αναμονής ήταν πολλές και όλοι προσπαθούσαμε να τους πούμε δυο λόγια παρηγοριάς.

Δεν μιλούσαν καλά ελληνικά, ήταν αλβανικής καταγωγής μετανάστες.

Το κινητό του νεαρού συζύγου χτυπούσε συνεχώς και ο ίδιος στα ελληνικά ευχαριστούσε για την προσφορά σε αίμα, ίσως συναδέλφων, ίσως φίλων.

Το χειρουργείο τελείωσε, η κοπέλα μεταφέρθηκε ξανά στη ΜΕΘ, άρχισε να ξεπερνάει τον κίνδυνο και τώρα νοσηλεύεται σε κανονικό θάλαμο.

Ηταν μια πολύ δυνατή στιγμή που έζησαν όσοι επισκέπτες ή ασθενείς βρέθηκαν εκεί, που χάρηκαν για τον τρόπο άμεσης αντιμετώπισης και που για άλλη μια φορά είδαν στην πράξη ότι τελικά δεν πεθαίνουν αβοήθητοι οι άνθρωποι στα δημόσια νοσοκομεία.

πηγή:efsyn.gr