Όταν οι Έλληνες τραγουδούσαν το Έπος του ’40

– Πατριωτικό σατιρικό τραγούδι σε μουσική του Θεόφραστου Σακελλαρίδη και στίχους του Γιώργου Θίσβιου. Παρωδία, για την ακρίβεια του τραγουδιού «Πλέκει η Βάσω το προικιό της» σε μουσική – στίχους του Σακελλαρίδη που τραγούδησε ο Άλκης Παγώνης το 1940 στην κωμωδία του Συναδινού, «Κομμωτής Κυριών». Την ίδια χρονιά το τραγούδι σ’ αυτή του τη μορφή ακούστηκε με τη Βέμπο στην επιθεώρηση «Bella Grecia» στο θέατρο «Μοντιάλ»:

– Σε ρυθμό fox trot το τραγούδι αποτελεί παρωδία του γνωστού «Μάρω – Μάρω, μια φορά ειν’ τα νιάτα» του Αλέκου Σακελλάριου και του Θεόφραστου Σακελλαρίδη που ηχογράφησε η Δανάη το 1937 και λογοκρίθηκε από τη μεταξική δικτατορία για την ελευθεριότητα των στίχων του. Το 1940 το τραγούδι τιτλοφορήθηκε «Ντούτσε – Ντούτσε (Μη μας κάν’ς τον κάργα)» με τους νέους στίχους του, φαντάρου τότε, Γιώργου Οικονομίδη για τη φωνή του Νίκου Γούναρη. Η ενορχήστρωση ήταν του Ζοζέφ Κορίνθιου: 

– Ακόμη ένα τραγούδι από την επιθεώρηση «Bella Grecia» του 1940 με τη Σοφία Βέμπο. Παραδοσιακή βουκολική μελωδία σε μουσική διασκευή του Απόστολου Μοσχούτη και στίχους του Γιώργου Θίσβιου. Παρωδία, φυσικά, του τραγουδιού «Στ’ Λάρ’σα βγαίν’ ο αυγερινός» που οι στίχοι του έχουν κατά καιρούς χρεωθεί στη Σοφία Βέμπο και στον Μίμη Τραϊφόρο. Κι αν το πρώτο κομμάτι ηχογράφησαν πρώτες η Ροζίτα Σεράνο και η Βέμπο, εδώ η ερμηνεία της τελευταίας και οι ξεκαρδιστικοί στίχοι του Θίσβιου έγραψαν ιστορία: «Παράτα τη την παλικαριά/ τα τανκς και τα κανόνια/ δεν είναι μακαρόνια…»:

– Ένα από τα πιο δημοφιλή αντιπολεμικά τραγούδια που αποτελεί εξελληνισμένη σατιρική διασκευή του ιταλικού «Reginella campagnola» του Eldo di Lazzaro από τον στιχουργό Γιώργο Οικονομίδη. Το κομμάτι είχε ηχογραφηθεί ξανά με ελληνικούς στίχους του Πολ Μενεστρέλ την ίδια χρονιά, το 1940, για τη φωνή του Φώτη Πολυμέρη ως «Μικρή χωριατοπούλα». Ως «Κορόιδο Μουσολίνι (Στη Ρώμη)» το τραγούδησε ο Νίκος Γούναρης:

– Το «Παιδιά της Ελλάδος, παιδιά» του Μιχάλη Σουγιούλ και του Μίμη Τραϊφόρου είναι το τραγούδι – σήμα κατατεθέν των χρόνων του ελληνοϊταλικού πολέμου. Πρωτακούστηκε το 1940 κι αυτό, στη μουσική επιθεώρηση «Πολεμική Αθήνα» στο θέατρο «Μοντιάλ» με τη Σοφία Βέμπο και επρόκειτο για παραλλαγή της παλιότερης «Ζεχρά» των ίδιων δημιουργών. Πολλές δεκαετίες αργότερα η Βέμπο ξανατραγούδησε το ίδιο κομμάτι στη μεγάλη συναυλία στο Καλλιμάρμαρο για την αποκατάσταση της δημοκρατίας μετά τη χούντα των απριλιανών. Εκεί οι στίχοι άλλαξαν ελαφρώς: «Παιδιά της Ελλάδος παιδιά/ και τα τανκς γονατίσαν κείνη τη βραδιά», αμβλύνοντας τις κακές εντυπώσεις από τη συμμετοχή της Βέμπο στις χουντικές φιέστες στον ίδιο χώρο. Λίγα χρόνια μετά, το 1978, η «Τραγουδίστρια της Νίκης» και κατά γενική ομολογία μία από τις σημαντικότερες ερμηνεύτριες του 20ου αι. στην Ελλάδα θα πέθαινε από εγκεφαλικό επεισόδιο.