Όταν μία ομάδα γκέι ακτιβιστών συνάντησε τους απεργούς ανθρακωρύχους….

Ποιος θα μπορούσε να φανταστεί ότι μία ομάδα gay ακτιβιστών θα συγκέντρωνε χρήματα δείχνοντας έμπρακτη αλληλεγγύη στη μεγάλη απεργία των ανθρακωρύχων στην κοιλάδα Dulais στη Νότια Ουαλία το 1984 – 1985; Ποιος θα μπορούσε να φανταστεί ότι οι ανθρακωρύχοι εργάτες θα έμπαιναν στην κεφαλή της πορείας για τα δικαιώματα της gay κοινότητας λίγο καιρό μετά; Αν δεν έχετε δει ακόμα την ταινία “Pride” (Stephen Beresford, Σεναριογράφος & David Livingstone, Παραγώγος), που κυκλοφόρησε αυτή την εβδομάδα στις κινηματογραφικές αίθουσες, μην χάσετε την ευκαιρία να απολαύσετε μια ιστορία για το θαύμα της αλληλεγγύης που κρατάει τους ανθρώπους και τις κοινότητες τους ζωντανές. Γέλιο, χιούμορ, αλλά και σκηνές που κάνουν τον θεατή να πλημμυρίζει από συγκίνηση. Το τραγούδι “Βread and Roses” που ακούγεται κατά τη διάρκεια μιας δύσκολης στιγμής για την απεργία των ανθρακωρύχων, το χτίσιμο μιας παράδοξης “φιλίας”, οι επιθέσεις της αστυνομίας και του Τύπου στην απεργία, αλλά και η μάχη με το AIDS, συγκινούν και εμπνέουν. 

Η αληθινή ιστορία λοιπόν έχει ως εξής. Μια μικρή ομάδα γκέι και λεσβιών, όλοι νέοι ακτιβιστές από το Λονδίνο, συγκέντρωσαν τον Δεκέμβριο του 1984, περισσότερα χρήματα για την υποστήριξη της απεργίας των ανθρακωρύχων από οποιαδήποτε άλλη ομάδα αλληλεγγύης ή έρανος που διεξήχθη για τον ίδιο σκοπό την ίδια εποχή. Το σήμα κατατεθέν για να τους ξεχωρίζει κανείς, ήταν ένα μικρό λεωφορείο με το λογότυπο LGSM: Lesbians and Gays Support the Miners! 

Σε μια δεκαετία που η ομοφοβία και ο ρατσισμός απέναντι στους gay ήταν ο κανόνας, η ομάδα αυτή έκανε ένα άλμα προς το όνειρο και την πολιτική χειραφέτηση. Για την ακρίβεια, ταξίδεψε με ένα βανάκι σε μία μικρή επαρχιακή πόλη με ορυχεία στη Νότια Ουαλία για να καταθέσει χέρι με χέρι το χρηματικό ποσό που είχε συγκεντρώσει για τους απεργούς, χωρίς κανείς από αυτούς να γνωρίζει ποια θα ήταν η υποδοχή που θα τους επιφύλασσαν. Ειρωνία, αποδοχή ή οργή; Με τον τρόπο τους, προσπάθησαν να ξεπεράσουν τις διαφωνίες και τις προκαταλήψεις και να αντιμετωπίσουν τους κοινούς εχθρούς με ενότητα. Αυτοί ήταν τρεις. Η Θάτσερ, οι εφημερίδες και η αστυνομία. Και έτσι έγραψαν ιστορία με τη δύναμη της αλλληλεγγύης τους. 

Σε ένα βίντεο που γυρίστηκε από το LGSM το 1985, ένα μέλος εξηγεί: “Το Lesbians and Gays Support the Miners έφερε το σοσιαλισμό στην ατζέντα της πολιτικής φύλου της λεσβιακής και γκέι κοινότητας του Λονδίνου, αλλά ταυτόχρονα έθεσε και την πολιτική φύλου στην ατζέντα της πολιτικής των εργατικών σωματείων.”

Ο σεναριογράφος της ταινίας, Beresford, αποκάλυψε ότι γνώριζε αυτή την ιστορία για 20 ολόκληρα χρόνια. Δεν πίστευε ότι θα μπορούσε εύκολα να μεταφερθεί στον κινηματογράφο, ωστόσο το πείραμα φαίνεται ότι κέρδισε το στοίχημα με το κοινό και τους κριτικούς.

Οι περισσότεροι από τους αληθινούς πρωταγωνιστές είναι ζωντανοί και διήγηθηκαν στους συντελεστές τις πραγματικές ιστορίες τους, παρά το γεγονός ότι το AIDS χτύπησε με καταστροφικές συνέπειες την ομάδα και τα μέλη της. Για παράδειγμα, ο Mark Ashton, ο οποίος πέθανε σε ηλικία 26 ετών και αποτέλεσε ηγετική φυσιογνωμία και ιδρυτικό μέλος του LGSM. Στην Ουαλία μάλιστα, έχει γραφτεί ότι για πολλά χρόνια μιλούσαν για αυτόν σαν ήρωα. 

Ένα σημαντικό εύρημα, ένα ντοκιμαντέρ μισής ώρας φτιαγμένο από το LGSM για τους ανθρακωρύχους, βοήθησε σημαντικά στο να ξετυλιχτεί το κουβάρι της υπόθεσης και να βρεθεί το νήμα των γεγονότων.

 

 

 

Το πιο σημαντικό όμως, πιο συμπυκνώνει το νόημα της ταινίας και μας ταρακουνάει στις εποχές που ζούμε είναι το εξής: “Είναι θαυμάσιο να βρίσκεις έναν φίλο που δεν ήξερες ποτέ ότι είχες”…