Οταν δύο καταφάσεις κάνουν μία άρνηση

Η υπουργική θητεία του Χάρη Θεοχάρη φαίνεται ν’ αντιγράφει την ελαφρώς αλλοπρόσαλλη πολιτική του καριέρα

Παντελής Μπουκάλας 13/07/2020 | 08:23

Υπολείπονται δύο μέρες για να συμπληρωθεί μήνας από την κομβική 14η Ιουνίου. Από την ημέρα δηλαδή που ο υπουργός Τουρισμού Χάρης Θεοχάρης, παραλαμβάνοντας τη σκυτάλη από τον πρωθυπουργό, ανήγγειλε την επανεκκίνηση του ελληνικού τουρισμού, εγκαινιάζοντας ταυτόχρονα την ωραία κοσμοθεωρία-φιλοσοφία του «τουριστικού διεθνισμού»: Η κυβέρνηση, είχε πει, έπειτα βέβαια από τις απαραίτητες πλην εξουθενωτικές μες στην υπερβολή τους κολακείες προς τον κ. Κυρ. Μητσοτάκη, «δίνει πίσω σε εκατομμύρια τουρίστες το δικαίωμα στο ελληνικό καλοκαίρι. Το δικαίωμα στο όνειρο μιας καλύτερης ζωής και την ευκαιρία να ζήσουν όλοι, οι ξένοι αλλά και οι συμπατριώτες μας, αυτή τη μοναδική ελληνική εμπειρία».

Είμαστε στ’ αλήθεια ασυναγώνιστοι όταν αυτοκουρδιζόμαστε, και απίστευτοι όταν αυτοκοροϊδευόμαστε. Εμείς οι Ελληνες, εννοούσε ο κ. Θεοχάρης, δεν έχουμε καμία όρεξη να μπούμε σε περιπέτειες υγείας και ασφάλειας, και πολύ θα θέλαμε να συνεχίσουμε να ζούμε αυτάρκεις στην απομόνωσή μας, με κλειστά τα σύνορα, τα λιμάνια και τα αεροδρόμια. Πλην, όμως, η καλή μας η καρδιά, ανέκαθεν ανοιχτή και γενναιόδωρη, δεν μας το επιτρέπει. Δεν μας επιτρέπει να κλειδαμπαρωθούμε στο ασφαλές καβούκι μας, όταν γύρω μας, στην Ευρώπη και στον κόσμο όλο, εκατομμύρια άνθρωποι, παλαιού και νέου τύπου φιλέλληνες, επιθυμούν σφόδρα να ζήσουν έστω και για μία φορά τη μοναδική εμπειρία του καλοκαιριού μας, και είναι πανέτοιμοι να μπουν σε έξοδα και να ριψοκινδυνεύσουν για να δουν το όνειρό τους να παίρνει σάρκα, οστά κι αρμύρα.

Θα αυτοθυσιαστούμε λοιπόν. Θα φτιάξουμε τους αλγορίθμους μας, θα πάρουμε τα μέτρα μας και θ’ ανοίξουμε τα σύνορα και τις καρδιές μας, για να προσφέρουμε σε όλους ένα μερίδιο στο περίφημο «state of mind» που μας κρατάει όρθιους τόσες χιλιετίες. Κι όχι επειδή έχουμε ανάγκη τα χρήματα των τουριστών, για τ’ όνομα του Θεού, κι ας τον λένε και Μαμμωνά ακόμα. Οχι επειδή δίχως την εθελοντική αιμοδοσία των επισκεπτών μας το σκουριασμένο σώμα μας αδυνατεί να κινηθεί. Οχι. Αλλά επειδή δεν θέλουμε να κρατήσουμε τσιγκούνικα για τον εαυτό μας τον ήλιο, τη θάλασσα και τις αρχαιότητες.

Μολονότι το χαρμόσυνο μήνυμα του υπουργού Τουρισμού είχε εκπεμφθεί από τη Σαντορίνη, ποντάροντας στην οικουμενική αίγλη του νησιού, η οποία πάντως απειλεί να το αλλοιώσει ανεπανόρθωτα και να το εξαντλήσει, τελικά είχε κάτι από το Καστελλόριζο του κ. Γ. Α. Παπανδρέου. Κάτι το δυσοίωνα θλιμμένο. Το όλο σκηνικό άλλωστε, πρόχειρα κατασκευασμένο, φώναζε από μακριά πως είναι αδύνατο, αλλά και απρεπές, να επιχειρείς να πλασάρεις στην αγορά μια χώρα σαν να πλασάρεις αντηλιακό ή καλλυντικό. Ιδίως μια χώρα που της αρκεί το όνομά της. Δεν της χρειάζονται φτιασιδώματα για να γίνει τουριστικώς αναγνωρίσιμη και δελεαστική ονομασία, ένα μπραντ νέιμ τέλος πάντων.

Τριάντα μέρες αφότου, υπό την επήρεια του ηλιοβασιλέματος της Σαντορίνης, ανακοινώθηκε με τον δέοντα στόμφο ότι «ανοίγουμε τα φτερά του ελληνικού τουρισμού με απόλυτη ασφάλεια για τους τουρίστες, τους εργαζόμενους, τους επιχειρηματίες», έχει επιβεβαιωθεί δυστυχώς ότι ουσιώδης σχεδιασμός δεν υπήρχε, και είναι πια πολύ δύσκολο να υπάρξει. Μπορεί ο υπουργός να επέμενε ότι «το σχέδιο Restart Tourism είναι ολοκληρωμένο, σαφές και σχεδιασμένο για να εξασφαλίσει ασφάλεια σε εργαζόμενους και επιχειρήσεις», στην πραγματικότητα όμως πέτυχε έναν άθλο, και όχι μόνο γραμματικό: να προσθέσει δύο καταφάσεις (εξασφαλίζω + ασφάλεια) και να του προκύψει άρνηση, έλλειψη, απώλεια.

Οι παλινωδίες σχεδόν σε κάθε πτυχή του προβλήματος ήταν τόσο πολλές που επιτρέπουν την αναβάπτιση του κ. Θεοχάρη σε υπουργό Τουρισμού και Παλινωδιών, άλλωστε η υπουργική του θητεία φαίνεται ν’ αντιγράφει την ελαφρώς αλλοπρόσαλλη πολιτική του καριέρα: Βουλευτής με το «Ποτάμι» το 2015, ανεξαρτητοποιήθηκε τον Απρίλιο του 2016 καταγγέλλοντας τον κ. Σταύρο Θεοδωράκη για διγλωσσία (για να λάβει την απάντηση πως «είχε καταντήσει μια κουραστική ιστορία» με τους αλλεπάλληλους αναπροσανατολισμούς του), ίδρυσε το κόμμα «Δημοκρατική Ευθύνη» στις αρχές Ιουλίου του 2016, από κοινού με τον κ. Αλέκο Παπαδόπουλο, διαγράφτηκε από το εν λόγω κόμμα τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, σε μόλις τέσσερις μήνες δηλαδή, παρέμεινε ανεξάρτητος βουλευτής για δύο χρόνια και τον Δεκέμβριο του 2018 εντάχθηκε στην κοινοβουλευτική ομάδα της Ν.Δ. Σαν διαβατήριο, σαν πιστοποιητικό συμμόρφωσης, χρησιμοποίησε την αλλαγή στάσης ως προς τη συμφωνία των Πρεσπών. Ενώ άφηνε ποικιλοτρόπως να εννοηθεί ότι θα την υπερψηφίσει, τελικά την καταψήφισε.

Ως προϊστάμενος του υπουργείου Τουρισμού, ο κ. Θεοχάρης χρεώνεται και αποφάσεις που ενδεχομένως είναι των υφισταμένων του. Ετσι είναι στην πολιτική. Αλλωστε, και ο πρωθυπουργός, σαν προϊστάμενος του κ. Θεοχάρη, χρεώνεται όλα του τα λάθη, που τον έχουν κατατάξει στην ολονέν διευρυνόμενη ομάδα των «ανασχηματιστέων». Αυτός πρέπει να είναι και ο λόγος που αναβλήθηκε ο ανασχηματισμός: θα επρόκειτο για ομολογία αστοχιών, η οποία μάλιστα θα συνέπιπτε με τα πρώτα κυβερνητικά γενέθλια.

Ουδείς ωστόσο μπορεί να στερήσει από τον κ. Θεοχάρη την πατρότητα της παρηγορητικής πλην απολύτως αυθαίρετης γνωμάτευσης ότι «ο ξένος τουρίστας που θα μείνει έξι-εφτά μέρες στη χώρα μας δεν θα προλάβει να αναπτύξει τα υγειονομικά συμπτώματα». Ουδείς μπορεί να πει ότι δεν είναι δικό του επίτευγμα το δημιουργικό χάος στα θέματα «Βρετανοί και λευκή λίστα» και «Σέρβοι και δικαίωμα εισόδου». Ουδείς επίσης μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν ήταν ο ίδιος ο υπουργός αλλά κάποιος κακόβουλος σωσίας του εκείνος που προσπαθούσε να πείσει το πανελλήνιο ότι οι Σουηδοί που μόλις είχαν αποβιβαστεί στη Ρόδο, παρά την απαγόρευση, ήταν δημοσιογράφοι και όχι απλοί τουρίστες. «Ζουρναλίστ; ζουρναλίστ;» τους ρωτούσαν οι δικοί μας ρεπόρτερ όλο αγωνία. «Τούριστ! τούριστ!» απαντούσαν οι Σουηδοί. «Είδατε; Ζουρνοτούριστ!» παρενέβαινε ο υπουργός.

Για το χάος του Προμαχώνα πάντως, ησιόδειων προδιαγραφών, δεν πρέπει να ευθύνεται αποκλειστικά ο κ. Θεοχάρης, ας μην τον αδικήσουμε. Για τέτοιο κατόρθωμα, που εκθέτει τη χώρα καθημερινά, απαιτείται η συμβολή αρκετών συναρμόδιων υπουργών και υφυπουργών. Οι δήμαρχοι της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης δεν πρέπει να είναι της αντιπολίτευσης. Οταν λοιπόν δηλώνουν σε ψήφισμά τους ότι «αδυνατούν να κατανοήσουν την κυβερνητική απόφαση για την ανακήρυξη του μεθοριακού σταθμού του Προμαχώνα Σερρών ως μοναδικής οδικής πύλης εισόδου Βαλκάνιων (κυρίως) τουριστών στη Β. Ελλάδα», μάλλον δεν κινούνται από αντικυβερνητικό μένος. Κι όταν τονίζουν πως η απόφαση αυτή «προσκρούει σε όποια κοινή λογική και δεν μπορεί να σταθεί σε κάθε καλόπιστη κριτική», λένε απλά αυτό το απλό που θέλουν να πουν: ότι ένα τμήμα της Ελλάδας, κι από τα πιο δυσκολεμένα μάλιστα, καταστρέφεται με αιτιολογία την «αδυναμία συγκρότησης δύο-τριών κλιμακίων ελέγχου». Χρειάζεται μετάφραση;

Πηγή: Η Καθημερινή

To koutipandoras.gr θεωρεί δικαίωμα του κάθε αναγνώστη να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του. Ωστόσο, τονίζουμε ρητά ότι δεν υιοθετούμε τις απόψεις αυτές καθώς εκφράζουν τον εκάστοτε χρήστη και μόνο αυτόν. Παρακαλούμε πολύ να είστε ευπρεπείς στις εκφράσεις σας. Τα σχόλια με ύβρεις θα διαγράφονται, ενώ οι χρήστες που προκαλούν ή υβρίζουν θα αποκλείονται.