ΟΛΙΓΟΝ ΕΓΚΥΟΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ

Οι θεωρητικές αναζητήσεις για την αξιοπρεπή δημοσιογραφία είναι πάντα εξαιρετικές. Τα συνέδρια για το μέλλον της, επίσης. Αλλά ο μπουφές που ακολουθεί ακόμη καλύτερος. Κάπου εκεί μεταξύ τύρου (γαλλικού φαντάζομαι γιατί δεν έχω πάει ποτέ) και φουα γκρα που έχει αντικαταστήσει το αχλάδι, οι εσωτερικές ανησυχίες για το μέλλον της ενημέρωσης καταπραύνονται με ένα θαυματουργό κατάπλασμα. Αλκοόλ και θεωρίες. Ζαλισμένη αναζήτηση και ενοχικές υποσχέσεις. Και μετά; Το μετά είναι σύνθετο. Για πολλούς χάνεται μέσα στο σύστημα της διαπλοκής. Η αλήθεια είναι πως τις περισσότερες φορές βουλιάζει στον εκμαυλισμό. Μεταλλάσεται. Μαθαίνει να σκύβει κάνοντας δήθεν ασκήσεις ελιγμών. Σαν αυτούς που γίνονται εδώ και μέρες. Τα κόμματα, (αυτά που μιλούν για την κατάντια μιας τηλεοπτικής Δημοκρατίας) και για νταβατζήδες, όταν οι δικές τους πόρνες δεν έχουν πέραση, προσπαθούν να ορίσουν ποιοί δημοσιογράφοι θα πάρουν μέρος στο Debate.

Και οι δημοσιογράφοι, η Ένωσή τους, ο κλάδος,παρακολουθεί αυτό το αλισβερίσι, για μια ακόμη φορά, σαν θεατής στην δολοφονία του. Ποιόν επιλέγει η ΝΔ, ποιόν επιβάλει το ΠΑΣΟΚ, ποιόν απορρίπτει ο ΛΑΟΣ. Τραγικό. Αν για τα κόμματα αυτό είναι η θεσμοθέτηση μιας πολιτικής μπιρίμπας, για τη δημοσιογραφία είναι η ταύτισή της με την ξεφτίλα. Η ΕΣΗΕΑ παρακολουθεί απαθής, χαμένη μέσα στο δικό της παιχνίδι εξουσίας, τη διαμόρφωση των κριτηρίων που κάνουν έναν δημοσιογράφο αρεστό στην εξουσία. Από πότε καλοί δημοσιογράφοι είναι αυτοί που ευθυγραμμίζονται με την εξουσία; Ποιός σε τελευταία ανάλυση είναι αυτός που θα βάλει βέτο στον Χατζηνικολάου, τον Τσίμα , τον Παπαχελά; Με ποιό δικαίωμα; Ποιός το παρέχει, η πολιτική ή η δημοσιογραφία; Κανένα απ τα δύο. Ένα άρρωστο σύστημα διαπλοκής που θεωρεί ως συμφέρον του τη βαθιά συντήρηση όπως και αν μιλάει. Θεωρεί μοναδικό του αντίπαλο την πιθανή αλήθεια.

Και τα κανάλια δέχονται τους όρους για τον τρόπο της δημοσιογραφίας ,να τον ορίζουν τα κόμματα. Και οι δημοσιογράφοι σιωπούν, πιστεύοντας ίσως πως κάποια στιγμή θα είναι το δικό τους κουστούμι απέναντι σε αυτό του Παπανδρέου ή του Καραμανλή, που θα διακριθεί σε εθνική μετάδοση. Όχι αυτό δεν είναι ούτε δημοσιογραφία ούτε πολιτική. Είναι κατάντια. Και για την δημοσιογραφία και για την πολιτική.

Τις τελευταίες μέρες, ενόψη εκλογών , παίρνω στο mail μου, εκατοντάδες μηνύματα από συναδέλφους μου, υποψήφιους για της εκλογές στην ΕΣΗΕΑ, για να τους ψηφίσω. Για το καλό της δημοσιογραφίας και της Ένωσης. Δεν αμφιβάλω για τις προθέσεις τους. Θα προτιμούσα όμως mail διαμαρτυρίας γι αυτή την υποβάθμιση που για μια ακόμη φορά δέχεται η δημοσιογραφία. Γιατί δεν υπάρχει ολίγον ανεξάρτητη δημοσιογραφία. Όπως δεν υπάρχει ολίγον έγκυος…