Οι διακοπές του πατείς με και του πατώ σε

Υπάρχουν εθελοντές για να ξεκινήσουμε καμπάνια ενάντια στην αυταπάτη που λέγεται «υπέροχο ελληνικό καλοκαιράκι» ή να προχωρήσω μόνος μου; Με το θάρρος του ανθρώπου που έχει ταξιδέψει αρκετά και που ξέφυγε νωρίς από το αφήγημα «Ελλάδα, η ωραιότερη χώρα του κόσμου», σας διαβεβαιώνω ότι ούτε οι αμμουδιές μας είναι για Τσάμπιονς Λιγκ ούτε τα κατάμεστα από κόσμο νησιά μας αποτελούν το απαύγασμα των θερινών προορισμών.

Να πεις Ιούλιο ή τέλη Σεπτεμβρίου, τότε ναι, θα πάρω και εγώ. Εάν ήταν αποκλειστικά στο χέρι μου, δεν θα έπαιρνα ποτέ την άδειά μου στις κολασμένες πέντε εβδομάδες όπου αδειάζουν οι πόλεις και γεμίζουν οι παραλίες. Είδατε το βίντεο από την περίφημη «Ιταλίδα» στα Κουφονήσια, όπου δεν πέφτει καρφίτσα από την πολυκοσμία, για δέκα λεπτά τσαλαβούτημα και για ένα τετραγωνικό λευκής άμμου; Ο χειρότερος εφιάλτης μου. Και ας είναι η θάλασσα κρύσταλλο . Που δεν είναι.

Καλή παραλία σημαίνει παραλία χωρίς συνωστισμό, χωρίς ξαπλώστρες πάνω στο κύμα, χωρίς αισχροκέρδεια, χωρίς μουσική διαπασών από το μπιτσόμπαρο, χωρίς αυτοκίνητα παρκαρισμένα πάνω στην άμμο, χωρίς ρακετομάχους, χωρίς σκουπίδια στις ακτές, χωρίς στριγγλιές από τη μικρή Κλυταιμνήστρα και τον μικρό Εφραίμ. Ωραίο νησί σημαίνει νησί χωρίς μποτιλιάρισμα, χωρίς κρατήσεις στα εστιατόρια και στα μπαράκια, χωρίς αισχροκέρδεια (ναι, το ξανάπα αυτό), χωρίς ορδές φασαίων και πανηγύρια, χωρίς σκοτωμένα ζώα στους δρόμους, χωρίς πατείς με, χωρίς πατώ σε. Ωραίες διακοπές σημαίνει διακοπές χωρίς στίφη Αθηνέζων και Θεσσαλονικέζων, χωρίς μικρές Αθήνες, χωρίς αγένεια, χωρίς νεοπλουτισμό, χωρίς ηχορύπανση, χωρίς αισχροκέρδεια (να το πάλι αυτό), χωρίς καμένα δάση και ανεμογεννήτριες, χωρίς ελικόπτερα που προσγειώνονται σε παραλίες.

Αλλά σε καμία περίπτωση χωρίς γιατρό, σε καμία περίπτωση με πισίνες που δεν έχουν ναυαγοσώστη, σε καμία περίπτωση «πάμε κι όπου βγει», σε καμία περίπτωση στο έλεος όποιου θεού πιστεύει ο καθένας. Και σε καμία περίπτωση με την ελεεινή αισχροκέρδεια που έχει εκτοξεύσει στο εξώτερο διάστημα τις τιμές των καταλυμάτων, των ακτοπλοϊκών και αεροπορικών εισιτηρίων, του φαγητού, του ποτού, της ξαπλώστρας.

Η μέρα της μαρμότας, ξανά και ξανά: ξύπνημα στις έντεκα, μπάνιο, λιοπύρι, φαγητό, πιώματα μέχρι αναισθησίας, σε απόσταση ασφυξίας από χιλιάδες άλλους που ζουν το ίδιο «όνειρο». Να τελειώνουν οι διακοπές και να χρειάζεσαι διακοπές για να ξεκουραστείς. Και δεν έχω ανοίξει καν συζήτηση για τον παλιόκαιρο ή για τις θερμοκρασίες που ενθουσιάζουν μόνο τους βεδουίνους και όσους ζουν σε ιγκλού και βλέπουν ήλιο μια φορά τον χρόνο.

Ώρες ώρες αισθάνομαι ότι ο ελληνικός Αύγουστος είναι η μεγαλύτερη αυθυποβολή στην ιστορία της χώρας, ένα ομαδικό ντου στα λιμάνια ίσα ίσα για να έχουν πλάνα τα κανάλια να γεμίσουν τα («δεν υπάρχουν ειδήσεις») δελτία του καλοκαιρινού Σαββατοκύριακου.

Το είδατε τα ρεπορτάζ για την «ομαδική έξοδο των αδειούχων του Αυγούστου»; Φεύγει, λέει, ο κόσμος, και ο τελευταίος να κλείσει την πόρτα. Πάει να πει ότι λεφτά υπάρχουν, βρε κουτά. Και ότι η χώρα ευημερεί, παρ’ όλο που πλέον ο ξένος παραθεριστής αποτελεί πια είδος εν ανεπαρκεία, εάν εξαιρεθεί ο φτηνιάρης τουρίστας από τα Βαλκάνια και ο Ισραηλινός με τα ματωμένα χέρια.

Έπειτα ακούς πιο προσεκτικά όσα λένε οι εκδρομείς στα πρόθυμα μικρόφωνα και ανακαλύπτεις ότι δεν είναι δα ενδεικτικά οικονομικής ευρωστίας τα σχέδιά τους. Σχεδόν όλοι λένε ότι πηγαίνουν «για λίγες μέρες στο χωριό» ή ότι θα μείνουν «σε φίλους», όπερ σημαίνει μεθερμηνευόμενον, δεν υπάρχει σάλιο για κανονικές, πολυήμερες διακοπές αλλοτινού καιρού. Πολλοί ξεκινούν για ελεύθερο κάμπινγκ που είναι και τζάμπα αν δεν σε πιάσει η τσιμπίδα του νόμου, αλλά αποφεύγουν να το δηλώσουν στις κάμερες, διότι φοβούνται το πρόστιμο των 300 ευρώ κατά κεφαλήν. Και δεν είμαστε για τέτοιες αβαρίες, όταν τα λεφτά μας τελειώνουν από τις 20 του μήνα.

Για τους λάτρεις της στατιστικής, τα τηλεοπτικά ρεπορτάζ για τη «μαζική έξοδο του Αυγούστου» προβάλλονταν πάντοτε την 1η του μήνα ή τέλος πάντων στο πρώτο Σαββατοκύριακό του. Όχι στις 8-9 Αυγούστου όπως φέτος και όχι με ορίζοντα μίας εβδομάδας. Υπολογίζω ότι την ερχόμενη Δευτέρα, που θα έχει περάσει και η «μεγάλη γιορτή της χριστιανοσύνης» και θα έχουν πραγματοποιηθεί τα δέοντα τάματα, η μεγαλούπολη θα επιστρέψει σε συνθήκες μποτιλιαρίσματος. Όχι ότι άδειασε ποτέ.

Η δική μου συμβουλή, προς διακόπτοντες και επίδοξους διακόπτοντες, είναι η ίδια εδώ και χρόνια. Μάιος-Ιούνιος, Σεπτέμβριος-Οκτώβριος, ή αλλιώς ταξίδι στο εξωτερικό. Με λίγη οικονομία τους χειμωνιάτικους μήνες, εφ’ όσον βέβαια υπάρχει η σχετική δυνατότητα, θα σας έρθει πιο οικονομικό το δεκαήμερο ταξίδι δύο εβδομάδων για δύο άτομα στην Ταϊλάνδη ή τη Μαλαισία (και διαλέγω επίτηδες «καλοκαιρινούς προορισμούς»), παρά δύο εβδομάδες στην Πάρο και στη Σκιάθο και στη Ζάκυνθο και στη Λήμνο και ξέρω γω στη Δονούσα. Και προφανώς πολύ προτιμότερο, αφού θα δείτε έναν καινούριο τόπο, θα γνωρίσετε εξωτικές μυρωδιές και γεύσεις, θα δείτε και κανένα σπάνιο ζωάκι. Όχι μόνο γάτες χαλκομανίες στην άσφαλτο.

Εάν πάλι προτιμάτε να κάνετε ηλιοθεραπεία με το κεφάλι σας ακουμπισμένο στην πατούσα του γείτονα από το Παγκράτι που επέλεξε οικογενειακώς το ίδιο νησί για να πάρει μία ανάσα, υπό τους ήχους της Λιόλιου που παίζει διαπασών από το μπιτσόμπαρο και με αντίτιμο 150 ευρώ για τις ξαπλώστρες, η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά. Εμένα, πάντως, τον Αύγουστο θα με βρείτε στην πόλη, που είναι σχεδόν ωραία, έτσι όπως αραιοκατοικείται. Μέχρι εισιτήριο για την «Οδύσσεια» βρήκα τις προάλλες.

Διαβάστε επίσης: 

Τόλμησε να γελάσει; Ρίξτε την στην πυρά!

Δώστε πόλο και «σε γνωρίζω» στο λαουτζίκο

To φεστιβάλ του ροχαλητού και τα σκοτεινά όνειρα του Τραμπ

Δείτε όλες τις ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο στο koutipandoras.gr