Όχι στον φασισμό και στον πολιτικό γεννήτορά του τον καπιταλισμό

Ένα αντιφασιστικό μέτωπο για να είναι αποτελεσματικό σε βάθος χρόνου είναι απαραίτητο να έχει αντικαπιταλιστικό χαρακτήρα για να εναντιώνεται όχι μόνον στο φασιστικό τέρας αλλά και στον γεννήτορά του, το αστικό κράτος.

Γιώργος Ρούσης 06/10/2020 | 18:17

Όσον αφορά στη δίκη της Χρυσής  Αυγής, κανένας δημοκράτης δεν μπορεί να διαφωνήσει με το σύνθημα το οποίο υιοθετεί η συντριπτική πλειοψηφία του λαού μας: «Δεν είναι αθώοι, οι ναζί στη φυλακή», δηλαδή με την απόρριψη της απαλλακτικής πρότασης της εισαγγελέως Αδαμαντίας Οικονόμου, η οποία και υιοθέτησε την υπερασπιστική γραμμή της εγκληματικής, φασιστικής οργάνωσης. 

Όμως εκτός του ότι η συγκεκριμένη οργάνωση και τα μέλη της δεν είναι αθώα, το ίδιο ισχύει και για τον καπιταλισμό που τους γεννάει και τους αναπαράγει. Γι' αυτό, όπως λέει ο Μαξ Χορκχάιμερ: «Όποιος δεν θέλει να μιλήσει για τον καπιταλισμό θα πρέπει να σωπαίνει και για τον φασισμό», ή διαφορετικά όπως λέει ο Μπρεχτ: «Μια διακήρυξη ενάντια στον φασισμό δεν μπορεί να έχει ίχνος ειλικρίνειας, όταν μένουν ανέπαφες οι κοινωνικές καταστάσεις που τον παράγουν σαν φυσική αναγκαιότητα. Όποιος δεν θέλει να εγκαταλείψει την ιδιωτική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, όχι μονάχα δεν θ’ απαλλαγεί από τον φασισμό, αλλά θα τον χρειάζεται». 

Και αυτό ισχύει διότι ο φασισμός ως ιδεολογία δεν είναι παρά η ιδεολογία και οι αξίες της αστικής τάξης τραβηγμένες στα άκρα τους, δηλαδή η υποταγή στους κυρίαρχους, η τάξη, ο εθνικισμός, ο ρατσισμός φυλετικός και κοινωνικός, η κίβδηλη ανταγωνιστική ελευθερία του καθενός που αντιστρατεύεται την ελευθερία του άλλου.

Αυτός άλλωστε είναι και ο λόγος που ιστορικά ο φασισμός κατόρθωσε να έχει απήχηση σε πλατιές λαϊκές μάζες, οι οποίες είναι βαθύτατα διαβρωμένες από αυτήν την κυρίαρχη ιδεολογία.  Και όσο κι αν πράγματι διαφέρει ως μορφή από την αστική δημοκρατία στην ουσία και οι δύο τους εκφράζουν τη δικτατορία της αστικής τάξης.

Η διαφορά του συνίσταται στο ότι σε σχέση με το μακιαβελικό δίπολο λιοντάρι - αλεπού, δηλαδή βία και δόλο, στην αστική δημοκρατία υπερέχει η δόλια αποσπασμένη συναίνεση σε σχέση με τη βία ενώ στον φασισμό η δεύτερη.

Για αυτό και ένα αντιφασιστικό μέτωπο για να είναι αποτελεσματικό σε βάθος χρόνου είναι απαραίτητο να έχει αντικαπιταλιστικό χαρακτήρα για να εναντιώνεται όχι μόνον στο φασιστικό τέρας αλλά και στον γεννήτορά του, το αστικό κράτος.

*Ο Γιώργος Ρούσης είναι ομότιμος καθηγητής Παντείου Πανεπιστημίου

To koutipandoras.gr θεωρεί δικαίωμα του κάθε αναγνώστη να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του. Ωστόσο, τονίζουμε ρητά ότι δεν υιοθετούμε τις απόψεις αυτές καθώς εκφράζουν τον εκάστοτε χρήστη και μόνο αυτόν. Παρακαλούμε πολύ να είστε ευπρεπείς στις εκφράσεις σας. Τα σχόλια με ύβρεις θα διαγράφονται, ενώ οι χρήστες που προκαλούν ή υβρίζουν θα αποκλείονται.