Ο βρυχηθμός της Ρωσίας

Του Μαρίνου Γκασιάμη

Ξεκίνησαν την Τετάρτη οι βομβαρδισμοί της ρωσικής αεροπορίας κατά στόχων τρομοκρατών, όπως τους αποκαλεί η Ρωσία, στη Συρία.

Την έντονη διαμαρτυρία της Ουάσιγκτον, για τα αεροπορικά πλήγματα της Ρωσίας στη Συρία, εξέφρασε ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Τζον Κέρι, στον Ρώσο ομόλογό του, Σεργκέι Λαβρόφ. Ο Αμερικανός χαρακτήρισε τις επιδρομές ως αντιπαραγωγικές, σε συζήτηση που είχαν οι δύο τους στο περιθώριο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη.

Ο υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας Σεργκέι Λαβρόφ απέρριψε ως «αβάσιμες» τις αμφιβολίες των Δυτικών, σύμφωνα με τις οποίες, οι χθεσινές ρωσικές αεροπορικές επιδρομές στη Συρία δεν είχαν ως στόχο την οργάνωση Ισλαμικό Κράτος, αντίθετα έπληξαν θέσεις αντιπάλων του καθεστώτος του Μπασάρ αλ-Ασαντ στο κεντροδυτικό τμήμα της χώρας που ελέγχεται από τη Δαμασκό και μάλιστα ακριβώς τους θύλακες όπου οι συριακές κυβερνητικές δυνάμεις αντιμετωπίζουν εστίες αντίστασης των δυνάμεων της συριακής αντιπολίτευσης.

«Οι φήμες σύμφωνα με τις οποίες οι στόχοι των πληγμάτων αυτών δεν ήσαν το Ισλαμικό Κράτος δεν έχουν καμία βάση», δήλωσε ο επικεφαλής της ρωσικής διπλωματίας, μετά τη συνάντησή του με τον αμερικανό ομόλογό του Τζο Κέρι στη Νέα Υόρκη, προσθέτοντας ότι δεν διαθέτει «καμία πληροφορία» για θύματα μεταξύ των αμάχων από τις επιδρομές αυτές, σύμφωνα με ανακοίνωση που εκδόθηκε στη Μόσχα.

Η παρουσία της Ρωσίας στην Ανατολική Μεσόγειο έχει ενδυναμωθεί σύμφωνα και με τουρκικές πηγές που αναφέρουν τους αριθμούς των ρωσικών πλοίων που έχουν περάσει από τον Βόσπορο προς την Μεσόγειο.

Είναι ενδεικτικό ότι ενώ Ιούνιο και Ιούλιο είχαν περάσει τα Στενά 23 πολεμικά πλοία της Μόσχας, τον Αύγουστο μόνο πέρασαν 22 και μέχρι στις 22 Σεπτεμβρίου είχαν περάσει άλλα 18…

Αναμφίβολα εδώ και δυόμισι δεκαετίες δεν υπήρχε ένα αντίπαλο δέος μπροστά στις ΗΠΑ ώστε να μπει εμπόδιο στα σχέδια που είχαν για την οικουμένη.

Θα αναφέρει βέβαια κανείς ότι εν δυνάμει υπερδυνάμεις έχουμε πολλές πλέον (βλέπε Κίνα, Γερμανία, Βραζιλία, Ιαπωνία και βέβαια Ρωσία).

Αυτό όμως που κάνει πραγματικά μια χώρα υπερδύναμη είναι ο συνδυασμός της οικονομικής με την στρατιωτική δύναμη. Αυτό είναι ουσιαστικά κανόνας από τον καιρό της Αθηναϊκής ηγεμονίας ακόμα.

Η μόνη χώρα λοιπόν που τα τελευταία χρόνια έχει αναπτύξει σημαντικά το οπλοστάσιό της, είναι η Ρωσία που πατώντας πάνω στα κατάλοιπα της Σοβιετικής τεχνολογίας αλλά και του συγκεντρωτισμού της δύναμης που έχουμε στο πρόσωπο του Βλαντιμίρ Πούτιν, έχει το τέλειο δίδυμο για να διεκδικήσει το ρόλο πραγματικής υπερδύναμης και γιατί όχι σύμφωνα με κάποια think tanks να πάρει τη ρεβάνς ως συνέχεια της σοβιετικής Ρωσίας από τις ΗΠΑ.

Η Μόσχα αφού καθάρισε τα πράγματα στην Κριμαία και έδειξε ποιος είναι το αφεντικό στην Ευρώπη μιας και κρατά την Γερμανία από το ευαίσθητο σημείο της που είναι η ενέργεια, θέλησε να βάλει πόδι ή για να είμαστε πιο σωστοί να γυρίσει σε σημεία της Μέσης Ανατολής από όπου είχε αποχωρήσει λόγο της κατάστασης που σχηματίστηκε στη Μόσχα μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης.

Αν μη τι άλλο τα νέα κοιτάσματα υδρογονανθράκων που έχουν βρεθεί στην περιοχή είναι ένα επιπλέον δέλεαρ για τη Ρωσία.

Με τις επιχειρήσεις λοιπόν αυτές η Μόσχα προασπίζει τον άνθρωπό της στην περιοχή τον Μπασαρ Αλ Άσαντ, που τουλάχιστον μέσα από τον όποιο διάλογο ξεκινήσει θα βγει ζωντανός και με κάποιο ρόλο στο μέλλον της Συρία από την μία και από την άλλη βάζει υποψηφιότητα για το μοίρασμα πλουτοπαραγωγικών πηγών.

Αργά η γρήγορα θα πλήξει και στόχους των τζιχαντιστών αν δεν το έχει κάνει μιας και το ξερίζωμα του ισλαμικού κράτους θα στείλει μήνυμα στις ΗΠΑ ότι τελείωσαν τα παιχνίδια στην περιοχή και από την άλλη θα βάλει πάγο σε ανάλογα σκεπτόμενους θύλακες μέσα στη ίδια την ρωσική επικράτεια.

Σε κάθε περίπτωση έτσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα για την Ρωσία μετά την Κριμαία, δείχνει να κερδίζει αυτή την παρτίδα σκάκι στην γεωστρατηγική σκακιέρα μιας και σαρώνει μεθοδικά όλα τα πατήματα και τους εν δυνάμει συμμάχους των ΗΠΑ σε περιοχές μεγάλου ενδιαφέροντος.

Και λέμε εν δυνάμει συμμάχους των ΗΠΑ συμπεριλαμβάνοντας και το Ισλαμικό Κράτος όχι τυχαία καθώς δίνει στη Ουάσιγκτον το άλλοθι να παραμένει στην περιοχή.

Γιατί πως γεννήθηκε το Ισλαμικό Κράτος. Με αυτή την ρητορική ερώτηση ξετυλίγεται ένα κουβάρι που παραπέμπει στις ΗΠΑ και τα σχέδια αλλαγής του χάρτη που είχαν και συνεχίζουν να έχουν σύμφωνα με κάποια think tank για την Μέση Ανατολή.

Είναι χαρακτηριστικά τα όσα αναφέρει σχετικά με την γέννηση και την χρηματοδότηση του Ισλαμικού Κράτους η αναλύτρια της διεύθυνσης διεθνών μελετών ρίσκου της Αμερικανικής ΙΒΜ Μπρουκ Σαάτι, σε μια αναφορά της τον Οκτώβριο του 2014.  

Αναφέρει λοιπόν μεταξύ άλλων πως το Ισλαμικό Κράτος ξεκίνησε ως ένα πυρήνας της Αλ Κάιντα που στην συνέχεια ανεξαρτητοποιήθηκε και αυτή την στιγμή θεωρείται η πιο πλούσια τρομοκρατική ομάδα.

Το 2014 το Ισλαμικό Κράτος διέθετε δύο δις δολάρια σε ρευστό που είχαν προέλθει από λαθρεμπόριο πετρελαίου, που είναι λάφυρο από τις κατακτημένες περιοχές, ληστείες, λύτρα από απαγωγές, εμπόριο λευκής σαρκός, εκβιασμούς, λαθρεμπόριο στα σύνορα με την Τουρκία και συλλογή ας πούμε φόρων από τις κατεκτημένες περιοχές.

Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι τα πρώτα κεφάλαια προήλθαν, σύμφωνα με το Αμερικανίδα αναλύτρια, από δωρεές συμπαθούντων με έδρα το Κατάρ.

Το Κατάρ αξίζει εδώ να υπενθυμίσουμε πως είναι η χώρα με το υψηλότερο κατά κεφαλήν εισόδημα στον κόσμο λόγω των κοιτασμάτων πετρελαίου και βέβαια προπύργιο της αμερικανικής γεωστρατηγικής παρουσίας στην περιοχή της Μέσης Ανατολής και του Περσικού Κόλπου ειδικότερα.

Δεν είναι τυχαίο ότι το Κατάρ ήταν η έδρα του στρατηγείου των Αμερικανών όταν εισέβαλαν στο Ιράκ για δεύτερη φορά το 2003 και ότι έκτοτε ακολουθεί πιστά τις ΗΠΑ σε κάθε εκστρατεία (βλέπε αεροπορικούς βομβαρδισμούς στη Λιβύη).

Σύμφωνα δε με πάμπολλα δημοσιεύματα, έρευνες και δημοσιογραφικές αποκαλύψεις όπως αυτό της Independent το Κατάρ είναι αυτό που έδωσε τουλάχιστον 3 δις δολάρια στους αντιφρονούντες της Συρίας προκειμένου να ανατρέψουν τον Μπασάρ Αλ Άσαντ.

Σε κάθε περίπτωση με τους ρωσικούς βομβαρδισμούς στη Συρία ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο για την μαρτυρική Συρία που ο λαός της φεύγει πρόσφυγας για να σώσει τη ζωή του. Ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο για τη Μέση Ανατολή, ένα νέο κεφάλαιο για τις σχέσεις ΗΠΑ-Ρωσίας και είμαι ίσως ένα νέο κεφάλαιο για την ίδια τη Ρωσία που δηλώνει πλέον με κάθε δικαίωμα που της δίνει το δίκαιο των ισχυρών ότι είναι εδώ, είμαι ισχυρή, με αυτοπεποίθηση για τις δυνατότητες της. Είναι υπερδύναμη!

 

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην κατηγορία «Απόψεις» εκφράζουν τον/την συντάκτη/τριά τους και οι θέσεις δεν συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του koutipandoras.gr