Ο πολιτισμός του λαδιού και η ανάπτυξη του… λαδώματος

Αυτές τις μέρες στη Θεσσαλονίκη συμβαίνει, με ευθύνη της κυβέρνησης, ένα αποτρόπαιο έγκλημα. 

Στο εργοτάξιο του σταθμού Βενιζέλου του Μετρό, τα κομπρεσέρ δουλεύουν σε ρυθμούς κρεσέντο για να σπάσουν σε κομμάτια, να ξεριζώσουν και να απομακρύνουν από τη φυσική του θέση ένα τεράστιας σημασίας μνημείο. 
Πρόκειται για τη Βυζαντινή Πομπηία, όπως αποκάλεσαν διακεκριμένοι επιστήμονες από όλο τον κόσμο τη Ρωμαϊκή και μετέπειτα Βυζαντινή «Μέση Οδό» που αποκαλύφθηκε κατά τις ανασκαφές του Μετρό στη Θεσσαλονίκη.

Το «έγκλημα στη Βενιζέλου» εκθέτει τη χώρα μας διεθνώς στον ίδιο ή και σε μεγαλύτερο, ίσως, βαθμό από όσο εκτέθηκαν οι γείτονές μας οι Τούρκοι, όταν μετέτρεπαν το μνημείο της Αγίας Σοφίας σε τζαμί.
Και μας εκθέτει ακόμη περισσότερο, γιατί η καταστροφή αυτού του σπουδαίου κομματιού του παζλ της αδιατάρακτης ιστορίας και του διαρκούς πολιτισμού της Θεσσαλονίκης, μπορούσε να έχει αποφευχθεί. Καθώς υπάρχει και ήδη εφαρμόζονταν στη Βενιζέλου επιστημονικά αποδεκτή και τεχνικά εφικτή λύση για την κατασκευή του σταθμού με ταυτόχρονη ανάδειξη του μνημείου στη θέση του.

Μια λύση που είχε εφαρμοστεί 20 χρόνια πριν στο σταθμό Μοναστηράκι του Μετρό της Αθήνας. Και η οποία στην περίπτωση της Βενιζέλου είχε ήδη μελετηθεί, είχε εγκριθεί το 2017 και είχε αρχίσει να κατασκευάζεται από το 2018, με την επίβλεψη ειδικών επιστημόνων και την ευθύνη έμπειρων μελετητών γεωτεχνικών έργων.

Η λύση της συνύπαρξης Αρχαίων και Μετρό θα έδινε προστιθέμενη αξία σε ένα υπερσύγχρονο τεχνικό έργο με ευεργετικές συνέπειες τόσο για την ανάδειξη του πολιτισμού, όσο όμως και για την ανάπτυξη της περιοχής, μια και θα τόνωνε τον τουρισμό και την οικονομία της.

Το παγκόσμιας εμβέλειας και μεγάλης οικονομικής σημασίας σχέδιο της συνύπαρξης ενός έργου Μετρό με έναν σπουδαίο αρχαιολογικό χώρο ακυρώθηκε από την κυβέρνηση Μητσοτάκη αμέσως μετά τις εκλογές. Προκειμένου να εκτελεστεί το «έγκλημα στη Βενιζέλου» και να αποδείξουν οι με κληρονομικό δικαίωμα ιδιοκτήτες της χώρας ποιοι στ’ αλήθεια κάνουν… κουμάντο.

Ένα έγκλημα που κατά… σατανική σύμπτωση γέμισε τα ταμεία των εργολάβων με εκατομμύρια ευρώ, εξ αιτίας των αποζημιώσεων που προέκυψαν από τις καθυστερήσεις που το ίδιο το δημόσιο προκάλεσε στο έργο, αναβάλλοντας την ολοκλήρωσή του για άλλα 3, τουλάχιστον, χρόνια.

Τις μέρες που συμβαίνουν αυτά στη Θεσσαλονίκη, ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης ξεδιπλώνει το μεγαλεπήβολο όραμά του για τις συνέργειες μεταξύ Πολιτισμού και Ανάπτυξης στην αρχαία Ολυμπία. 

Όπου ο αρχαιολογικός χώρος θα προσδίδει προστιθέμενη αξία στο λάδι που θα παράγεται από τις ελιές που βρίσκονται εκεί. Και το οποίο θα πουλιέται σε προνομιακές τιμές στις διεθνείς αγορές.

Εκεί είναι που παραδέχεσαι την ανωτερότητα της σκέψης του ηγέτη σε σύγκριση με την ταπεινότητα της δικής μας προσέγγισης.

Δεν σκεφτήκαμε να φυτέψουμε ελιές στη Βενιζέλου και να μοσχοπουλάμε το λάδι με την ετικέτα «Λάδι Βυζαντινής Πομπηίας» στους… κουτόφραγκους.

Με τον τρόπο αυτόν όχι μόνο θα σώζαμε ένα σπουδαίο μνημείο πολιτισμού, που θα έμενε στη θέση του αμετακίνητο για να συντηρήσει την ανάπτυξη που θα έφερναν τα ελαιόδεντρα, αλλά θα γινόμαστε και πλούσιοι.

Γιατί στη Βενιζέλου, όπου το μνημείο καταστρέφεται, όπως αντίστοιχα και στην Ακρόπολη, η οποία τσιμεντώθηκε, το πρόβλημα είναι ότι δεν υπήρχαν ελιές, όπως υπάρχουν στην Ολυμπία, για να στηρίξουν τον πολιτισμό του λαδιού.

Κι έτσι, στους αρχαιολογικούς χώρους που δεν έχουν το προνόμιο να διαθέτουν ελαιώνες, ο μόνος πολιτισμός που μπορεί να στηρίξει την ανάπτυξη είναι ο πολιτισμός της… καταστροφής των αρχαίων προς όφελος του κέρδους των εργολάβων.

Ένας πολιτισμός που δεν είναι ξένος με τον πολιτισμό του λαδιού, μια και έλκει την καταγωγή του από την πάλαι ποτέ Οθωμανική παράδοση της τέχνης του… λαδώματος.

Πηγή: TVXS

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην κατηγορία «Απόψεις» εκφράζουν τον/την συντάκτη/τριά τους και οι θέσεις δεν συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του koutipandoras.gr