Ο «παλιός» Καραμανλής για τον νεότερο: Στην πολιτική όλοι έχουν το τέλος που τους αξίζει

Αυτό είναι το πρόβλημα, αν όχι για όλους, για τους περισσότερους από τους σημερινούς πολιτικούς. Ακόμη και για όσους ισχύει απλώς το ανέκδοτο με τη μαϊμού, που είχε πει κάποτε ο Βαγγέλης Βενιζέλος για τον… Τσίπρα! Και κατά κάποιο τρόπο έχει ισχύσει και για τον ίδιο.

Ο παλιός πολιτικός μπορεί να είχε πολλά ελλείμματα, αλλά κατά κανόνα είχε τα εξής χαρακτηριστικά:

• Έμπαινε στην πολιτική, αφού αποκατασταθεί οικονομικά, επαγγελματικά και κοινωνικά – το αντίθετο θα ήταν αδιανόητο.
• Είχε αίσθηση αποστολής και πίστευε σε όσα έλεγε – δεν του τα υπαγόρευε ο επικοινωνιολόγος του, ή ο… χορηγός του.
• Έβγαινε συνήθως φτωχότερος από όταν μπήκε. Και είναι γνωστή η φράση: «έφαγε την περιουσία του στην πολιτική».

Για τους σημερινούς τι να πούμε; Δεν έχει τέλος ο κατάλογος όσων γίνονται πολιτικοί χωρίς να έχουν εργαστεί ποτέ και να έχουν κερδίσει ένα ευρώ με τη δουλειά τους.

Το κομματικό ασανσέρ, η παρακίνηση από οικονομικούς και μιντιακούς μεγιστάνες, η άσκηση κληρονομικού δικαιώματος, δεν τους ανοίγει απλώς τον δρόμο για τη Βουλή. Τους οδηγεί ακόμη και στα αξιώματα υπουργού ή και Πρωθυπουργού.

Στο δημόσιο βίο εισέρχονται πρόσωπα μειωμένης ηθικής, μειωμένης νοημοσύνης και μειωμένης αξίας. Αρκεί να έχουν… χρηματοδότηση. Ή… δημοσιότητα, όπως δημοσιογράφοι, τηλεοπτικοί παρουσιαστές, αθλητές και καλλιτέχνες.

Δεν είναι μυστικό ότι ανίκανοι, λαμόγια, εξαρτημένοι από συμφέροντα, γελωτοποιοί του βασιλέως, ασπόνδυλοι και γόνοι μεταφέρουν στην πολιτική την ανεπάρκειά τους, τη ροπή στην απάτη και την τάση τους για συναλλαγή για πολιτική επιβίωση ή για άνομο πλουτισμό. Ενίοτε περιφέρουν και τα σύμβολα του πλούτου τους.

Στις περισσότερες περιπτώσεις ο σοφός ελληνικός λαός, παρ’ ότι έχουν δώσει δείγματα αρνητικής γραφής ως βουλευτές ή αξιωματούχοι της εκτελεστικής εξουσίας και εν γένει διαχειριστές του δημοσίου χρήματος, ανανεώνει την παρουσία τους στην πολιτική σκηνή.

Σπανίως πληρώνουν τις ανομίες τους. Συνήθως φεύγουν όταν χάνουν μια αναμέτρηση με την αντίπαλη εσωκομματική φατρία. Αλλά φεύγουν με περιουσίες. Ποτέ δεν υπήρξε πραγματικός έλεγχος του «πόθεν έσχες» τους.

Για όσο υπάρχουν στην πολιτική σκηνή, τα εργαλεία που χρησιμοποιούν για να επιβιώσουν είναι η αγορά επικοινωνιακής στήριξης, το ψεύδος, η υποκρισία, η μειωμένη συνείδηση στη διαχείριση και η δουλική συμπεριφορά σε κάθε είδους εκπροσώπους οικονομικής και μιντιακής εξουσίας.

Κάποτε οι επιχειρηματίες έκαναν ουρά για να αποκτήσουν πρόσβαση σε πολιτικούς. Τώρα οι πολιτικοί συνωστίζονται για να γίνουν αρεστοί – και… χρήσιμοι – σε επιχειρηματίες.

Αυτό μεταφέρεται στο συσχετισμό δυνάμεων στη Βουλή. Οι εκπρόσωποι του έθνους ανήκουν σε κόμματα, αλλά αρκετοί ανήκουν κυρίως σε… ισχυρούς του χρήματος, ιδίως αν διαθέτουν και ΜΜΕ.

Ότι βουίζει ο κόσμος «αυτός είναι του τάδε επιχειρηματία» δεν τους εμποδίζει να σταδιοδρομούν.

Ο τρόπος λειτουργίας σε σχέση με τις εκτός πολιτικής εξουσίες τούς ακυρώνει ως «εκπροσώπους του έθνους» στη Βουλή και ως φύλακες του δημοσίου συμφέροντος στην κυβέρνηση.

Έτσι το πολιτικό σύστημα έχει οδηγηθεί σε κρίση εκπροσώπησης. Ακόμη και όσοι τους ψηφίζουν δεν πιστεύουν ότι εκπροσωπούν τα συμφέροντα των ψηφοφόρων και της χώρας, αλλά τα προσωπικά τους και όσων τους εξαγοράζουν προσφέροντας υποστήριξη.

Κατά τον ίδιο τρόπο που υπάρχει κρίση ενημέρωσης, λόγω της συμπεριφοράς ΜΜΕ και δημοσιογράφων.

Ασφαλώς υπάρχουν έντιμοι πολιτικοί που προσπαθούν να τιμήσουν τον όρκο τους και την εντολή των ψηφοφόρων τους. Αλλά γίνονται όλο και λιγότεροι, καθώς αργά ή γρήγορα τους… τρώει ο ανταγωνισμός από όσους συνδέονται με συστήματα συμφερόντων.

Όλα αυτά στο παρελθόν ήταν διάσπαρτα σε κόμματα, κυβερνήσεις και περιόδους. Για πρώτη φορά είναι όλα συγκεντρωμένα σε ένα κόμμα και σε μια κυβέρνηση και σε ορισμένο χρόνο, από το 2019 μέχρι σήμερα, που συνεχίζονται και επεκτείνονται.

Το υπουργικό Συμβούλιο, η κοινοβουλευτική ομάδα και το πλέγμα των κρατικών λειτουργών της διακυβέρνησης Κυριάκου Μητσοτάκη είναι μπαξέδες με πάσης φύσεως λουλούδια αυτού του είδους.

Ο χαρακτηρισμός «Μάξιμου Α.Ε.» που είχε πρωτοχρησιμοποιήσει η Φώφη Γεννηματά, και πολλοί εναλλάσσουν με το «Μητσοτάκης ΑΕ», αποδίδει πλήρως την εικόνα και τις μεθόδους.

Δεν πρόκειται για τον συνήθη κομματισμό και τους εκμαυλισμούς που χρησιμοποιούσαν παραδοσιακά οι ελληνικές κυβερνήσεις για να διασφαλίσουν την αναπαραγωγή τους.

Εδώ συμβαίνουν όλα μαζί και ταυτοχρόνως: αδιαφάνεια, φαυλότητα, κακοδιοίκηση, παράνομη και αντιθεσμική δράση, ορατές κομπίνες με ποινικές πλευρές, διασπάθιση του δημοσίου, του κοινοτικού και του τραπεζικού χρήματος, παρακολουθήσεις αντιπάλων και… φίλων, συναλλαγές με ισχυρούς εντός και εκτός της χώρας, κυνισμός, αλαζονεία, έλλειψη ήθους, οικογενειοκρατία, ελεεινές συμπεριφορές και ρητορική καταγωγίων.

Και διαφθορά, διαφθορά, ακατάσχετη και προμελετημένη, καθώς όπως έλεγε ο Αμερικανός δημοσιογράφος Πάτρικ Ο’Ρουρκ:

«Όταν οι αγορές και οι πωλήσεις ελέγχονται από τη νομοθεσία, το πρώτο πράγμα προς αγορά και πώληση είναι οι νομοθέτες».

Αλλά όσο κι αν αυτό δείχνει επωφελές για τους δράστες, ξέρουμε από την εποχή του Λίνκολν: δεν μπορείς να κοροϊδεύεις τους πάντες και για πάντα.

Η κοινοβουλευτική Δημοκρατία επιτρέπει να αναπτύσσεται η εξαπάτηση με την κατάχρηση της λειτουργίας της, αλλά διατηρεί πάντα τον κανόνα: όλοι στην πολιτική έχουν το τέλος που τους αξίζει. Σε αυτή τη φάση μπαίνουμε σταδιακά.

Άλλωστε ο κανόνας έχει επιβεβαιωθεί και στο παρελθόν, με τις περιπτώσεις του Κώστα Μητσοτάκη, που έπεσε με Αποστασία όπως είχε σταδιοδρομήσει, του Κώστα Σημίτη που αποπέμφθηκε από τον διάδοχό του, αλλά και του Σαμαρά που εκδιώχθηκε από το κόμμα του από αυτόν που είχε αναδείξει.

Πώς ακριβώς θα τελειώσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν είναι ακόμη συγκεκριμένο, αλλά σίγουρα οι μέρες της δόξας και της αυτοηγετοποίησης πέρασαν. Στο εξής σε κάθε στροφή τον περιμένει η ανταμοιβή για τον τρόπο με τον οποίο αναδείχθηκε και κυβερνάει.

Απλώς στην περίπτωσή του έχουμε μια σύγχρονη απόδοση της αρχαιοελληνικής έννοιας «τραγική ειρωνεία»: αγνοεί ότι βρίσκεται μπλεγμένος στη μοίρα του και νομίζει ότι θα νικήσει.