Ο Μπογδάνος μετέφρασε την Αποκάλυψη του Ιωάννη – «Η μετάφρασή μου είναι ένα “λυσάρι” χωρίς μεσάζοντες»

Την Αποκάλυψη του Ιωάννη, σε μετάφραση του Κωνσταντίνου Μπογδάνου εξέδωσαν οι εκδόσεις Αρμός.

Το εμβληματικό θρησκευτικό κείμενο, για το οποίο έχει γίνει πολύς λόγος λόγω του ιδιαίτερου περιεχομένου του, φαίνεται πως «έπεσε» στα χέρια του πρώην δημοσιογράφου και τώρα που απέκτησε περισσότερο ελεύθερο χρόνο λόγω της διαγραφής του από την ΚΟ τη ΝΔ. 

Σύμφωνα με τα όσα αναφέρει ο ίδιος σε σχετική ανάρτησή του, «η “μετάφρασή” μου αυτή δεν είναι λογοτεχνική. Πιο πολύ, είναι ένα «λυσάρι» που προσεγγίζει με δέος και ευλάβεια τον λόγο του Ιωάννη, μεταφέροντας στα νέα ελληνικά μόνο ό,τι είναι απαραίτητο, τηρώντας τη σύνταξη, τη στίξη και τον ρυθμό της πηγής, ώστε να πλησιάσει κανείς το πρωτότυπο κατά το δυνατόν “χωρίς μεσάζοντες”».

Κατά τα άλλα, το κατά πόσον η απόδοση είναι πιστή και γλωσσολογικά ορθή, από έναν άνθρωπο που δεν ασχολείται επιστημονικά με τη γλώσσα ως φιλόλογος ή γλωσσολόγος, αλλά εργαλειακά ως δημοσιογράφος και -πλέον- ως βουλευτής, θα κριθεί από τους ειδικούς που θα εξετάσουν το κείμενό του. 

Η ανάρτηση του Κωνσταντίνου Μπογδάνου έχει ως εξής: 

«Η Αποκάλυψη είναι ένα εσχατολογικό, μεταφυσικό κείμενο, ένα μυστικιστικό αφήγημα γεμάτο ρυθμούς, επαναλήψεις, επωδούς και συνηχήσεις και διαπνέεται από αυτό που ο Ουελμπέκ περιγράφει ως «τη βασική ιδέα της ποίησης, μιας ένωσης της αντήχησης και της σημασίας, που επιτρέπει να ειπωθεί ο κόσμος».

Η «μετάφρασή» μου αυτή δεν είναι λογοτεχνική. Πιο πολύ, είναι ένα «λυσάρι» που προσεγγίζει με δέος και ευλάβεια τον λόγο του Ιωάννη, μεταφέροντας στα νέα ελληνικά μόνο ό,τι είναι απαραίτητο, τηρώντας τη σύνταξη, τη στίξη και τον ρυθμό της πηγής, ώστε να πλησιάσει κανείς το πρωτότυπο κατά το δυνατόν «χωρίς μεσάζοντες».

Η Αποκάλυψη του Ιωάννη γεννήθηκε μαζί με τον ελληνόφωνο χριστιανισμό, δηλαδή την Ορθοδοξία, και στα είκοσι-δύο κεφάλαιά της ξεδιπλώνει μια διήγηση που γράφτηκε εν Πνεύματι για να εμπνεύσει, να ενδυναμώσει τις διωκόμενες χριστιανικές κοινότητες, να συνεπάρει όποιον την ακούει ή τη διαβάζει. Ευχής έργον, αν το επιτυγχάνει όχι μόνο στην ελληνιστική κοινή του α’ αιώνα, αλλά και στην επίγονή της, σημερινή μας γλώσσα, το παιδί της φυσικής λαλιάς του Μακρυγιάννη και μιας τεχνητής νεότερης αρχαΐζουσας, που είναι η νέα ελληνική κοινή – και που, όπως ο ίδιος ο Ελληνισμός, καλείται να διατυπώσει όρους ύπαρξης στον, αποκαλυπτικό έως τώρα, κα’ μετά Χριστόν αιώνα.

Ευχαριστώ από καρδιάς τον Κωνσταντίνο Παπαμιχαλόπουλο για το σχέδιο του εξωφύλλου. 
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΑΡΜΟΣ»