O Iάσων και το ασύδοτο τέρας

Θα εμφανιστεί άραγε εκπρόσωπος της πολιτικής ή έστω της αστυνομικής ηγεσίας στην κηδεία του άνδρα που σκοτώθηκε στην άσφαλτο μπροστά στο Κοινοβούλιο τα ξημερώματα της Δευτέρας;

«Δολοφονήθηκε» πήγα να γράψω, αφού η εικόνα που καταγράφηκε από κάμερα ασφαλείας λέει όλη την αλήθεια μέσα σε μερικά καρέ.

Αστυνομική μοτοσυκλέτα μεγάλου κυβισμού περνάει τη διασταύρωση με κόκκινο φανάρι, μπαίνει στο αντίθετο ρεύμα, αναπτύσσει ταχύτητα για καμιά εκατοστή μέτρα και εμβολίζει μετωπικά το δίκυκλο που είχε την ατυχία να βρεθεί στο δρόμο του.

Ο καθ’ όλα νόμιμος οδηγός που βρέθηκε τη λάθος ώρα στο λάθος σημείο, σκοτώνεται επί τόπου. Κανένα «ναι μεν αλλά», κανένας αστερίσκος, καμία δικαιολογία. Και πάλι καλά, θα πει κανείς, που βρέθηκε κάμερα να καταγράψει το περιστατικό ώστε να μη στοχοποιηθεί από τους συνήθεις υπόπτους ο νεκρός.

Ποιος ξέρει όμως πώς θα ξημερώσει η μεθεπόμενη μέρα; Στην Ελλάδα της Νέας Δημοκρατίας και της αχαλίνωτης αστυνομοκρατίας, ακόμα και αυτά που φαίνονται φως φανάρι δεν είναι όπως ακριβώς φαίνονται.

Όταν (και αν) φτάσει η ώρα για την απονομή ευθυνών, η βάναυση τροχαία παράβαση ξεπλένεται με το απορρυπαντικό «Έτσι Κάνουν Όλοι», οι ποικιλώνυμες ομάδες «αληθείας» χτυπούν διάνα στο θυμικό των νοικοκυραίων για να μετατρέψουν τα θύματα σε θύτες («τι έκανε ο 15χρονος τέτοια ώρα στη Εξάρχεια;»), τα βύσματα των φονιάδων ξεχύνονται στα μαρμαρένια αλώνια για να τους υπερασπιστούν («έχει οικογένεια, είναι νέο παιδί, ένα λάθος έκανε, να μη τον σταυρώσουμε»), τα τηλεοπτικά εξαπτέρυγα θάβουν τα κακουργήματα κάτω από τόνους σαχλαμάρας και whataboutism, το υλικό από τις κάμερες εξαφανίζεται μυστηριωδώς όπως Τέμπη, το κόκκινο του φαναριού πρασινίζει περίεργα, όλα τα χρώματα συγχωνεύονται και γίνονται μπλε.

Όπως το μπλε τη Νέας Δημοκρατίας, όπως το μπλε της αστυνομικής στολής. Για να δανειστώ τους αθάνατους στίχους του μακαριστού Μάνου Ελευθερίου (Η Χώρα των Αθώων), με τη φωνή του φίλου μου του Μίλτου, το μπλε ποτέ δεν το χωράει δικογραφία.

Όποιο και αν είναι το έγκλημα, όσα και αν είναι τα θύματα, όσο βαριά σαρδέλα και αν φοράει στους ώμους ο κακοποιός. Διατάσσεται μία ΕΔΕ, ξαμολιέται κάποιος Πλεύρης για να απειλήσει με διώξεις όποιον αποκαλεί τους αστυνομικούς «μπάτσους» και όξω απ’ την πόρτα.

Δολοφόνοι, βιαστές, μαστροποί, ναρκέμποροι, τραμπούκοι, κακοποιητές, όλοι αθώοι ή σχεδόν αθώοι εάν φοράνε μπλε, με μάξιμουμ ποινή ένα ράπισμα στο ροζ μαγουλάκι και μια χαρακιά στην παλάμη.

Προσεχώς, θα τους ξανασυναντήσετε σε κάποιο αστυνομικό τμήμα πλησίον της οικίας σας, να πίνουν τη φραπεδιά τους καβάλα σε τερατώδεις μοτοσυκλέτες και σε τεθωρακισμένα περιπολικά, που, όχι κυρία μου, δεν είναι ταξί.

Γράφει κάποιος mike maki στο Χ – και τηρώ την ορθογραφία του πρωτοτύπου, την ίδια ώρα που αναζητώ κολλύριο για τα ματάκια μου:

«Οχι δεν ευθυνεται ο αστυνομικος .Εχει τους φαρουσ αναμενουσ ο αλοσ οδιγος πρεπει να κανει στην δεξια λοριδα και να σταματιση».

Όφειλε, δηλαδή, ο έτερος οδηγός, να παραχωρήσει προτεραιότητα στη μηχανή του θανάτου. Το ‘χουμε; Το ‘χουμε. Να αναστήσουμε τον πεθαμένο για να του επιβάλουμε και πρόστιμο.

Σε λίγο θα μας πουν ότι το βίντεο είναι δημιούργημα Τεχνητής Νοημοσύνης, σαν τον εξαδάκτυλο Νετανιάχου με τον καφέ που δεν χύνεται. Ή ίσως σαν μία κάρτα επιβίβασης με κωδικά ανύπαρκτης αεροπορικής εταιρίας.

Τι λέει το VAR; Ήταν αναμμένοι οι φάροι; Τι λέει το Grok; Τι λένε ο ΣΚΑΙ, ο Ευαγγελάτος και η Λίνα Κλείτου; Προσωπικά προσεύχομαι πριν κοιμηθώ κάθε βράδυ να μη χρειαστώ ποτέ τη συνδρομή της Αστυνομίας και της Δικαιοσύνης.

«Και της δημόσιας υγείας», προσθέτουν δεκάδες χρήστες κάθε φορά που δημοσιεύω τον παραπάνω αφορισμό στα social media. Για να το λένε με τόση επιμονή, κάτι παραπάνω θα ξεύρουν. Ελπίζω να μη το μάθω εγώ ποτέ, αυτό το κάτι παραπάνω.

Πριν από τέσσερις-πέντε μέρες, «γιορτάστηκε» με μαύρο δάκρυ η πένθιμη επέτειος της δολοφονίας του Ιάσονα Λαλαούνη, του 23χρονου μοτοσυκλετιστή που σκοτώθηκε ακαριαία τον Μάρτιο του 2021 μπροστά στη Βουλή (σχεδόν στο ίδιο σημείο όπου έγινε το χθεσινό μοιραίο τροχαίο) από αστυνομικό αυτοκίνητο που έστριψε παράνομα για να μπει στο προαύλιο του Κοινοβουλίου. Και στη δική του περίπτωση υπήρξε αδιάψευστος ηλεκτρονικός μάρτυς, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ο υπαίτιος τιμωρήθηκε.

Η η ιστορία του Ιάσονα αντιμετωπίστηκε από τις αρχάς ως πλημμέλημα, παρ’ όλο που σόκαρε την ελληνική κοινωνία. Από τον οδηγό της Ντόρας Μπακογιάννη δεν αφαιρέθηκε καν η άδεια οδήγησης.

Ο υπαίτιος του φοβερού τροχαίου καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης τριών ετών με αναστολή και παραιτήθηκε «λόγω ψυχικής κούρασης» από την έφεση την οποία αρχικά άσκησε. Ουδέποτε του αφαιρέθηκε το δίπλωμα οδήγησης, ενώ σήμερα εξακολουθεί να εργάζεται στη Βουλή.

Η αδελφή του Ιάσονα, Κατερίνα Λαλαούνη, είπε φορτισμένη τα εξής: «Το ημερολόγιο γράφει ξανά 12 Μαρτίου αλλά πλέον 2026, πέντε χρόνια έχουν περάσει από την ημέρα που η δολοφονική στροφή του αστυνομικού για να μπει στην βουλή σου στέρησε την ζωή, σου τα όνειρα σου, το χαμόγελο σου.

Πέντε χρόνια που σε περιμένουμε να γυρίσεις. Πέντε χρόνια βασανιστικά. Πέντε χρόνια που τίποτα δεν έχει αλλάξει γι αυτούς, συνεχίζουν την ζωή τους κανονικά αφού η ελληνική “δικαιοσύνη” θεώρησε ότι 3 χρόνια με αναστολή αντιστοιχούν στο έγκλημα που σου πήρε την ζωή, που δεν θα κάνεις όλα αυτά που φανταζόσουν, δεν θα ζήσεις όλα όσα σου αξίζουν.

Ιάσονα σου ζητάμε εμείς συγγνώμη για όσα δεν μπορέσαμε να κάνουμε για εσένα, αφού ούτε ο δολοφόνος σου, ούτε η δικαιοσύνη, ούτε το κράτος σου ζήτησε ποτέ για όλα αυτά που τοσο βίαια σου πήρε. Και συγγνώμη στον επόμενο που θα βρεθεί μπροστά στην παρωδία που ονομάζει αυτή η χώρα δικαιοσύνη.

Τα λόγια είναι πολύ φτωχά για αυτή την «πραγματικότητα. ΛΥΠΑΜΑΙ».

Ο «επόμενος που θα βρεθεί μπροστά στην παρωδία», για να χρησιμοποιήσω και εγώ τα λόγια της χαροκαμένης κοπέλας είναι ήδη εδώ, ξαπλωμένος νεκρός στη ματωμένη άσφαλτο της λεωφόρου Βασιλίσσης Σοφίας.

Η φωτογραφία του θα τοποθετηθεί δίπλα στο πένθιμο πορτρέτο του Ιάσονα, σε μία κολώνα που κοιτάζει προς τη Βουλή, ένα διπλό βουβό «κατηγορώ» όχι προς τον Μολώχ, που δεν φταίει σε τίποτε και εξάλλου είναι ανύπαρκτο πρόσωπο, αλλά προς τους αρχιερείς της ατιμωρησίας και της ασυδοσίας. Αυτοί είναι πρόσωπα απολύτως υπαρκτά. Και ψηφίζονται από εσένα.

Ζουν ανάμεσά μας, αυτοί οι αστυνομικοί που «δεν είναι μπάτσοι». Οδηγούν έτσι όπως οδηγούν και σκοτώνουν έτσι όπως σκοτώνουν, επειδή πιστεύουν, δικαίως ίσως, ότι βρίσκονται στο απυρόβλητο. Η Κατερίνα Λαλαούνη θα είναι αύριο η δική σου αδελφή και το 63χρονο θύμα του χθεσινού δυστυχήματος ο δικός σου πατέρας.

Ο Νίκος της οδού Βασιλίσσης Σοφίας θα μπορούσα να είμαι εγώ.

Διαβάστε επίσης:

Ενώ το Ισραήλ υποστηρίζει ότι σκότωσε τον Λαριτζανί εκείνος τουιτάρει

Ξέσπασμα Γεωργιάδη κατά Κανάκη: «Είστε άλλος ένας θλιβερός, καλοπληρωμένος, εξυπνάκιας»

«Κομματικά ταξίδια με τα λεφτά των υπουργείων» – Η καταγγελία του Αλέξανδρου Αυλωνίτη

O Φιόντορ Λουκιάνοφ σκιαγραφεί όσα αποκαλύπτει η κρίση στο Ιράν για τις χώρες BRICS

Δείτε όλες τις ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο στο koutipandoras.gr