Η δυτική αμηχανία απέναντι στις νέες γεωπολιτικές ισορροπίες δεν συνιστά μια αφηρημένη θεωρητική διαπίστωση, αλλά αποτυπώνει έναν πρωτόγνωρο και βαθιά ριζωμένο φόβο στους διαδρόμους του Πενταγώνου και των ευρωπαϊκών επιτελείων. Στο επίκεντρο αυτής της στρατηγικής ανησυχίας δεσπόζει ο εφιάλτης ενός ταυτόχρονου πολέμου δύο μετώπων, όπου η Δύση θα κληθεί να αντιμετωπίσει παράλληλα την Κίνα στον Ινδο-Ειρηνικό και τη Ρωσία στην Ευρώπη.
Αριθμοί που προκαλούν τρόμο στα δυτικά επιτελεία
Πίσω από τη ρητορική της αμυντικής υπεροχής, τα σκληρά αριθμητικά δεδομένα προκαλούν αληθινό τρόμο στους δυτικούς σχεδιαστές. Η ναυπηγική ικανότητα της Κίνας υπολογίζεται πλέον από αμερικανικές δεξαμενές σκέψης σε περισσότερες από 230 φορές μεγαλύτερη από εκείνη των Ηνωμένων Πολιτειών, γεγονός που τροφοδοτεί τον φόβο ότι η ναυτική κυριαρχία της Ουάσιγκτον οδεύει προς τη δύση της. Παράλληλα, οι προσομοιώσεις και τα πολεμικά παίγνια αποκαλύπτουν μια ακόμη πιο ζοφερή πραγματικότητα: σε μια σύγκρουση υψηλής έντασης στην Ταϊβάν, τα αμερικανικά αποθέματα κρίσιμων πυρομαχικών ακριβείας μεγάλου βεληνεκούς εκτιμάται ότι θα εξαντληθούν μέσα σε μόλις μία εβδομάδα. Αυτή η αίσθηση τρωτότητας επιτείνεται από το γεγονός ότι οι αμερικανικές αμυντικές δαπάνες ως ποσοστό του ΑΕΠ, καθώς και ο συνολικός αριθμός πολεμικών πλοίων, αεροσκαφών και εν ενεργεία προσωπικού, βρίσκονται στα χαμηλότερα επίπεδα από το 1950, την ίδια στιγμή που οι αντίπαλοί της επανεξοπλίζονται ραγδαία.
Αυτό που εντείνει περαιτέρω τον δυτικό πανικό είναι ο παράγοντας του χρόνου. Με το Κινεζικό Κομμουνιστικό Κόμμα να έχει δώσει σαφή εντολή στις ένοπλες δυνάμεις της χώρας να είναι έτοιμες για μια επιτυχή εισβολή στην Ταϊβάν έως το 2027, η Δύση αντιλαμβάνεται ότι τα περιθώρια αντιδράσεως στενεύουν. Δεδομένου ότι η προσαρμογή της δυτικής αμυντικής βιομηχανίας και η παραγωγή επαρκών αποθεμάτων για έναν παρατεταμένο πόλεμο απαιτούν από δύο έως τέσσερα χρόνια, δυτικοί αναλυτές φοβούνται ότι η ατλαντική συμμαχία βρίσκεται εγκλωβισμένη σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι όπου ο χρόνος λειτουργεί αδιάκοπα υπέρ των αντιπάλων της.
Δόγματα ανάγκης και η κατανομή των μετώπων
Υπό το βάρος αυτών των πιέσεων, τα δυτικά επιτελεία υποχρεώνονται να καταφύγουν σε νέα δόγματα όπως αυτό της «Ευέλικτης Εμπλοκής» (Flexible Engagement), τα οποία ωστόσο προδίδουν τα σαφή όρια των δυνατοτήτων τους. Αναγνωρίζοντας ότι δεν μπορεί να βρίσκεται παντού, η Αμερική ιεραρχεί τον Ινδο-Ειρηνικό ως το πρώτο και κύριο μέτωπο, διοχετεύοντας εκεί τη μερίδα του λέοντος της ναυτικής και αεροπορικής της ισχύος. Εκεί, το δόγμα Air-Sea Battle και η στρατηγική έννοια του Hellscape συμπυκνώνουν την ελπίδα ότι χιλιάδες φθηνά, αυτόνομα μη επανδρωμένα συστήματα θα μπορέσουν να ανακόψουν μια κινεζική επίθεση. Αντίθετα, στην Ευρώπη επικρατεί ο φόβος της αμερικανικής αποστέρησης, καθώς το δόγμα Air-Land Battle μεταφέρει το κύριο βάρος των επίγειων επιχειρήσεων στους Ευρωπαίους συμμάχους του ΝΑΤΟ, αφού ο αμερικανικός στρατός ξηράς αδυνατεί να καλύψει ταυτόχρονα και τα δύο μέτωπα.
Το τελικό συμπέρασμα που κυριαρχεί στις δυτικές αναλύσεις είναι ότι η αποτροπή της κατάρρευσης προϋποθέτει την άμεση μετάβαση των δυτικών οικονομιών σε ρυθμούς πολεμικής προπαρασκευής (Wartime Footing). Ωστόσο, ο βαθύτερος φόβος των δυτικών ηγεσιών έγκειται στο αν οι σύγχρονες φιλελεύθερες δημοκρατίες, συνηθισμένες στην καταναλωτική άνεση και την κοινωνική ευημερία, διαθέτουν την πολιτική βούληση να αποδεχθούν τις βαριές θυσίες, τη μείωση της γραφειοκρατίας και την τεράστια ανακατεύθυνση πόρων προς την πολεμική βιομηχανία που απαιτούνται για να μην επιβεβαιωθούν οι χειρότεροι εφιάλτες τους.
Διαβάστε επίσης:
Κλιματική αλλαγή: Η νέα «μαύρη τρύπα» στους προϋπολογισμούς της Ευρώπης
Γάζα: Αμερικανός στρατηγός θα επιτηρήσει τον αφοπλισμό της Χαμάς – Συμφωνία ΗΠΑ-Ισραήλ
Tα σχόλια στο site έχουν απενεργοποιηθεί. Μπορείτε να σχολιάζετε μέσα από την επίσημη σελίδα στο Facebook
Σχόλια