Ο Δημήτρης Καμμένος κατά της θανατικής ποινής, εσείς τί λέτε;

Γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 10 Οκτωβρίου η Παγκόσμια Ημέρα κατά της Θανατικής Ποινής, η οποία αποτελεί μία πρωτοβουλία του Παγκόσμιου Συνασπισμού για την κατάργησή της, που συνενώνει 38 Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις του κόσμου, ανάμεσά τους και τη Διεθνή Αμνηστία.

Η θανατική ποινή αποτελεί την εσχάτη των ποινών και η εφαρμογή της συνιστά μέχρι και σήμερα αμφιλεγόμενο ζήτημα που διχάζει την κοινή γνώμη τους πολιτικούς και τους επιστήμονες. Παρά τους τόσους αγώνες που έχουν γίνει ανά τους αιώνες και την αναγνώριση πλέον της ζωής ως υπέρτατο δικαίωμα συνεχίζει να εφαρμόζεται.  Κοιτώντας κανείς τα στατιστικά στοιχεία αντιλαμβάνεται πως  το 94% των εκτελέσεων έγιναν στην Κίνα (1770), στο Ιράν, στη Σαουδική Αραβία και αυτό που προκαλεί τη μεγαλύτερη εντύπωση στις ΗΠΑ με 38 από τις 50 πολιτείες να τη στηρίζουν. Στην Ευρώπη ευτυχώς έχει πλέον καταργηθεί και  αποτελεί παρελθόν ενώ στη Ελλάδα ο τελευταίος Έλληνας εκτελέστηκε το 1972 κ από τότε η θανατική ποινή θεωρείται ποινικό αδίκημα.

Ο βουλευτής των ΑΝΕΛΛ, Δημήτρης Καμμένος δήλωσε:

«Με αφορμή την Παγκόσμια μέρα κατά της θανατικής ποινής θα ήθελα να δηλώσω την εναντίωση μου στην εφαρμογή της και την ευγνωμοσύνη μου που ζω σε μια χώρα που έχει πάψει να ισχύει εδώ και χρόνια.

Η ζωή κάθε ανθρώπου είναι αναφαίρετο δικαίωμα που κανείς δεν μπορεί να παραβιάσει γι’ αυτό και η θανατική ποινή δεν θα έπρεπε να έχει καμία θέση σε χώρες δημοκρατικές καθότι αποτελεί φόνο εκ προμελέτης που καθιστά το κράτος βίαιο και εξευτελίζει την κοινωνία. Άλλωστε, δεν πιστεύω πως καμία οικογένεια θύματος λαμβάνει ικανοποίηση αφαιρώντας τη ζωή του δράστη κάτι που αντιτίθεται σε θρησκευτικές και ανθρωπιστικές αξίες ανά τον κόσμο.

Θα ήθελα επίσης να προσθέσω πως η εσχάτη των ποινών δεν αποτελεί λύση καθότι δεν προλαμβάνει το έγκλημα αλλά ούτε δίνει τη δυνατότητα στο δράστη να μετανιώσει και να βελτιωθεί.

Σε πολλές μάλιστα περιπτώσεις δεν αναγνωρίζει την πιθανότητα λάθους των θεσμών με αποτέλεσμα να θανατώνονται αθώοι. Πιστεύω ακράδαντα πως ο  σκοπός της ποινής θα πρέπει να είναι ο σωφρονισμός του εγκληματία, και η προσπάθεια αναμόρφωσης του χαρακτήρα του αντιλαμβανόμενος την αποτρόπαια πράξη του και το λόγο για τον οποίο τιμωρείται με στόχο την ομαλή επανακοινωνικοποίηση του εν καιρώ».