Ο «δεξιός ή αριστερός» Σακελλάριος, ο Κωστάλας, η «Δεξιά τσέπη του ράσου» και η Καίτη Γκρέυ που έρχεται στο koutipandoras.gr

Ο Bosko σχολιάζει τα καλώς και κακώς κείμενα του πολιτιστικού μας βίου

Αντώνης Μποσκοΐτης 12/11/2018 | 15:43

Η συνέντευξη της Τίνας Σακελλάριου φαίνεται ότι...άναψε φωτιές. Δεν ήταν λίγοι αυτοί που της «επιτέθηκαν» εξ αιτίας του τίτλου που βάλαμε στη συνέντευξη - φυσικά από δική της αυτούσια φράση. «Ευχές για μια όμορφη Κυριακή και άσ'τε τους κακοπροαίρετους στα μαύρα τους» έγραψε χθες, μεταξύ άλλων, η ίδια στον προσωπικό της λογαριασμό στο facebook. Και για να εξηγηθούμε μια και καλή, κανείς δεν είπε ότι ο Αλέκος Σακελλάριος ήταν κομμουνιστής, μην τρελαθούμε κιόλας! Ο Σακελλάριος, ως γνωστόν, υπήρξε προσωπικός φίλος του Κωνσταντίνου Καραμανλή, εκτιμούσε τη Βασίλισσα Φρειδερίκη και ανήκε όλα του τα χρόνια στη λεγόμενη συντηρητική παράταξη. Η χήρα και πνευματική κληρονόμος του βγήκε και είπε σήμερα κάτι πολύ απλό, αυτονόητο σχεδόν: Η τέχνη οφείλει να είναι αριστερή, ξέχωρα από κομματικές - πολιτικές ταμπέλες, να είναι δηλαδή ανθρωπιστική. Και στο επίκεντρο όλων των έργων του Αλέκου Σακελλάριου σε θέατρο και κινηματογράφο, καθώς και στα στιχουργήματα του, πάντα βρισκόταν ο ταλαιπωρημένος μικρομεσαίος συμπατριώτης του. 

Μικρογραφία
photo: EUROKINISSI/ Βασίλης Ρεμπάπης

Στο ταξί άκουσα το πρωί τον Αλέξη Κωστάλα να εκφωνεί το πρόγραμμα των φετινών χριστουγεννιάτικων εκδηλώσεων στο Κλειστό Ολυμπιακό Στάδιο Γαλατσίου: Ανάμεσα τους, η συναυλία των «lounge» Pink Martini, ο «Καρυοθραύστης» με το μπαλέτο της Αγίας Πετρούπολης της Ρωσίας, αλλά και ο ερχομός του θρύλου των πολεμικών τεχνών Jackie Chan. Σκεφτόμουν πως εδώ και πενήντα χρόνια η φωνή του Κωστάλα είναι ταυτισμένη με τον πολιτισμό, όχι μόνο τον εγχώριο, αλλά και τον διεθνή. Ήταν κι αυτή η ξενική προφορά του καθώς εκφωνούσε το email www.christmastheater.gr - λες και μία ανάγνωση δευτερολέπτων ήταν ικανή να σε κάνει να νικήσεις τη μιζέρια σου, να πιστέψεις για μια στιγμή πως η χώρα αυτή δεν ταλανίζεται από χίλια δυο προβλήματα και πως είναι ο ιδανικός τόπος για να παρουσιαστούν «βιεννέζικα βαλς» και το «Μαύρο Θέατρο της Πράγας»

Μικρογραφία

Αύριο θα συναντήσω την 94χρονη Καίτη Γκρέυ, έναν ζωντανό θρύλο του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού. Δέχτηκε επιτέλους να μου δώσει συνέντευξη, αποκλειστικά για το koutipandoras.gr. Σημειωτέον, την Γκρέυ την «κυνηγούσα» εδώ και μία δεκαετία για συνέντευξη, αλλά πάντα ήταν αρνητική. Όταν της είπα, μάλιστα, τις προάλλες, από τηλεφώνου, να σημειώσει το ραντεβού μας, με έβαλε στη θέση μου: «Δεν το ξεχνάω! Εδώ θυμάμαι την πρώτη φορά που μπήκα στο στούντιο και τραγούδησα». Ανυπομονώ να πιάσουμε μαζί το νήμα μιας τεράστιας καριέρας που περιλαμβάνει κι άλλους μύθους της λαϊκής μουσικής. Και κάτι ακόμα: Ο αείμνηστος Σπύρος Ζαγοραίος, ο «κυρ - Σπύρος», μου είχε πει κάποτε πως όποτε επρόκειτο να τραγουδήσει κάπου η Καίτη Γκρέυ, οι μαγαζάτορες έριχναν τα...χαρτιά για να προβλέψουν αν θα εμφανιστεί τελικά ή όχι. Ντίβα με τα όλα της, κανονικά όμως! 

Μικρογραφία

Μία σημαντική διάκριση κατόρθωσε να αποσπάσει στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, που έριξε αυλαία χθες, η ταινία «Η δεξιά τσέπη του ράσου» του Γιάννη Λαπατά. Η ταινία πήρε το Βραβείο Καλύτερης Ταινίας από την επιτροπή «Νεότητας των Φοιτητών των Πανεπιστημίων της Θεσσαλονίκης». Ο πρωταγωνιστής της, Θοδωρής Αντωνιάδης, είχε μιλήσει αποκλειστικά στο koutipandoras.gr, στη στήλη «Όσο κρατάει ένας καφές». Σύμφωνα με το σκεπτικό της επιτροπής πρόκειται για μια «βαθιά συγκινητική ταινία που μέσα από την αγάπη, την απώλεια και τον επαναπροσδιορισμό της ζωής, μας προσφέρει ένα πολύτιμο μάθημα για τη ζωή και τον θάνατο. Με άρτια σκηνοθεσία και φωτογραφία, σκηνικά και κοστούμια που αποδίδουν απόλυτα τον χώρο του μοναστηριού, τον χαρακτήρα του μοναχού και συνδυάζονται άρτια με την όλη ατμόσφαιρα της ταινίας. Πολύ καλός ηχητικός σχεδιασμός και εξαιρετική χρήση της μουσικής που σε συνδυασμό με την εξαιρετική υποκριτική των ηθοποιών δημιουργεί άμεσα το αίσθημα της ταύτισης μαζί τους και εντείνει την συγκίνηση στις απαραίτητες στιγμές». Το βραβείο παρέλαβε ο συγγραφέας του ομότιτλου βιβλίου στο οποίο βασίστηκε η ταινία, Γιάννης Μακριδάκης, ο οποίος ευχαρίστησε τον σκηνοθέτη για την άψογη συνεργασία τους και προέτρεψε όλους τους Έλληνες σκηνοθέτες να στραφούν στην ελληνική λογοτεχνία για να αντλήσουν έμπνευση. Πάντα τέτοια! 

Μικρογραφία