Ο ανατέλλων τρόμος

Ο Τζορτζ Φλόυντ είναι σαν τον δικό μας Ζακ, τον άνθρωπο που μας βρήκε να αναρωτιόμαστε πώς γίνεται να αλλάζει θεσμικά το κράτος και να παραμένει ίδια η πλάτη της κοινωνίας: Συντηρητική, ρατσιστές, φασίστες.

Η Αμερική προηγήθηκε στο αφήγημα. Εξέλεξε τον πρώτο μαύρο πρόεδρο στην ιστορία της, τον Μπαράκ Ομπάμα, αλλά τα κοινωνικά αντανακλαστικά παρέμειναν ως είχαν: Συντηρητικές μεσοπολιτείες, βαθιά απελπιστικός νότος. Στα χέρια του πρώτου μαύρου προέδρου της χώρας, έσκασε η εξέγερση των μαύρων στο Φέργκιουσον, μετά τις δολοφονίες στο Σικάγο. Και, παρ’όλ’αυτά, η Αμερική εξέλεξε έναν ημιπαράφρονα πρόεδρο, βαθιά συντηρητικό, νεοφιλελεύθερο και ρατσιστή. Τον Ντόναλντα Τραμπ.
Το αυτό και στα καθ’ ημάς. Η εκλογή του ΣΥΡΙΖΑ έφερε προοδευτικά νομοσχέδεια για την ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα, καθιέρωσε δικαιώματα, αναγνώρισε τις αναγκαιότητες. Αλλά στα χέρια της έσκασε η δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου, του γκέι ακτιβιστή, της drag θεότητας.

«Δεν μπορώ να πάρω ανάσα» φώναζε ο Τζορτζ Φλόυντ. Θα ομολογήσω ότι, παρά τη δημοσιογραφική μου ιδιότητα, το στομάχι μου δεν άντεξε να δει το βίντεο. Όχι ολόκληρο, δεν άντεξα. Όπως ούτε εκείνο του Ζακ είχα αντέξει. Το ανθρώπινο ξεπέρασε τη δημοσιογραφική «ανάγκη». Όμως, όλα όσα φτιάχνονται από χέρι ανθρώπου ανήκουν στην ίδια κατηγορία. Τα πιο όμορφα και τα πιο φρικτά. Έτσι, βρίσκουμε τις ΗΠΑ σε αναταραχή, μόλις μία εξαετία μετά την τελευταία της φορά, να ουρλιάζει –εκατέρωθεν. Η μία πλευρά, αυτή τον δικαιωμάτων, κραυγάζει τα απαραίτητα: Ελευθερία, δικαιοσύνη, τέλος του ρατσισμού. Η άλλη πλευρά, απειλεί να καταστείλει τους «ταραξίες». Ποιους ταραξίες; Φωτιά της βάζουμε και την καίμε την πόλη μας, δικοί μας είναι οι νεκροί, δεν ελέγχεται ο πόνος. Ποιους ταραξίες;

Οπότε άνοιξε ξανά εδώ η συζήτηση για τον Ζακ, που ακόμα δεν έχει δικαιωθεί το όνομά του. Αστυνομία και νοικοκυραίοι τον δολοφόνησαν τον Ζακ μας, με μένος, με οργή. Γιατί ήταν «κουνιστός», πολύχρωμος, όμορφος. Γιατί ήταν διαφορετικός. Έρχεται τώρα η κ. Λατινοπούλου, δικηγόρος και υποψήφια της ΝΔ στη Θεσσαλονίκη να πει τι; Ότι η εξομοίωση των δύο δολοφονιών φανερώνει εμπάθεια προς την ελληνική αστυνομία. Ότι η δολοφονία του Φλόυντ ήταν πιο φρικτή. Γιατί; Γιατί έτσι μας συμφέρει. Ντροπή, μόνο ντροπή είναι. Ντροπή η πολιτική πάνω σε πτώματα αδικοχαμένων, ντροπή η σκύλεψη, ντροπή και να ξεχνάμνμε.

Αυτός είναι ο ανατέλλων τρόμος, η στιγμή που γενικεύεται το έγκλημα, μα πιο πολύ, η στιγμή που γενικεύονται οι δικαιολογίες. Από τον Ζακ, ως τον Φλόυντ και πίσω πάλι.

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην κατηγορία «Απόψεις» εκφράζουν τον/την συντάκτη/τριά τους και οι θέσεις δεν συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του koutipandoras.gr