Nouvelle Vague: Η ταινία που έρχεται στις κινηματογραφικές αίθουσες για να μας υπενθυμίσει την αγάπη μας για το σινεμά

Η ιδέα του να κάνει κάποιος μια ταινία για ένα από τα επιδραστικότερα ρεύματα που έχουν υπάρξει στην ιστορία του σινεμά είναι από μόνη της εξαιρετική.

Το να την κάνει ο Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ, ένας feelgood σκηνοθέτης, την καθιστά ακόμα καλύτερη.

Ιστορικά η «nouvelle vague» ή το γαλλικό νέο κύμα, προέρχεται από το θρυλικό περιοδικό «Cahiers du cinema», ένα περιοδικό που αποτελούνταν από μποέμ νεαρούς σινεφίλ οι οποίοι προσπαθούσαν να αναδείξουν κινηματογραφικά ντοκουμέντα που δεν έχαιραν ιδιαίτερης εκτίμησης, αλλά και να δημιουργήσουν ρωγμές και ασυνέχειες στον τρόπο με τον οποίο παράγεται η 7η τέχνη. Και μάλλον το κατάφεραν.

Και αυτή η παρέα σινεφίλ, ειδικά λίγο πριν τον Μάη του ’68 ήρθε για να αλλάξει μια για πάντα τα αφηγηματικά πλαίσια του κινηματογράφου. Αν μείνουμε στο πεδίο της εικόνας ως μέσου αφήγησης, ο κινηματογράφος αποτελεί το κατεξοχήν πεδίο ανάλυσης αφού οι αφηγηματικές του τεχνικές προέρχονται από τη σύνθεση εικόνας, ήχου και χρόνου.

Αν θεωρήσουμε ότι μια πρώτη μεταστροφή των αφηγηματικών τεχνικών του κινηματογράφου ήταν η Nouvelle Vague ( Γαλλικό νέο κύμα 1950-1960), μπορούμε να μιλήσουμε για ένα αντιπαράδειγμα στο πεδίο της τέχνης και των αφηγηματικών τεχνικών, έναντι των κλασσικών αφηγήσεων που παρήγαγε το Hollywood.

Συγκεκριμένα, το γαλλικό νέο κύμα μετασχημάτισε τον κινηματογραφικό λόγο, διαρρηγνύοντας τις γραμμικές αφηγήσεις που υπήρχαν μέχρι πρότινος, καθώς το μοτίβο αρχή-μέση- τέλος παύει να υφίστανται αυστηρά. Επιπλέον οι ιστορίες μένουν συχνά ανολοκλήρωτες, και δεν υπάρχει συνέπεια λόγου και εικόνας. Δόθηκε σημαντικός χώρος στην υποκειμενικότητα και την αυτοαναφορικότητα, εφόσον συχνά υπήρχαν πλάνα με ευθεία απεύθυνση στο κοινό, και χώρος για πειραματισμό.

Η παραπάνω ταινία αποτελεί φόρος τιμής για τους «μεγάλους» του παγκόσμιου κινηματογράφου, τον Ζαν Λυκ Γκοντάρ, τον Φρανσουά Τριφό,τον Κλοντ Σαμπρόλ,τον Ερίκ Ρομέρ.

Ωστόσο ο σκηνοθέτης επιλέγει να εμβαθύνει στην πρώτη ταινία του «enfant terrible» του γαλλικού σινεμά, Ζαν Λυκ Γκοντάρ, και συγκεκριμένα στο «Με κομμένη την ανάσα». Ο Γκοντάρ θεωρείται ο «μαέστρος» της nouvelle vague καθώς κατάφερε να δημιουργήσει κανούργιες εικόνες για τον κινηματογράφο. Στον τάφο του γράφει «Au contraire», διότι πάντα ήταν αντίθετος στις συμβάσεις, είτε ήταν καλλιτεχνικές είτε πολιτικές. Και μάλλον τα κατάφερε πολύ καλά διότι μέχρι τέλους έκανε σινεμά ριζοσπαστικό και αντισυμβατικο.

Με αυτή την αφορμή επιχειρεί να πιάσει το νήμα από την απαρχή της Nouvelle vague και να αναδείξει του μετασχηματισμούς που μπορεί να πετύχει το σινεμά σε σχέση με την κοινωνική πραγματικότητα, αλλά και με τον τρόπο με τον οποίο παράγεται η τέχνη.

Μια ταινία που αποτελεί φόρο τιμής στην ιστορία του σινεμά, που δείχνει σεβασμό αλλά σαρκάζει ταυτόχρονα, «τους γονείς» του Αντουάν Ντουανέλ, και τις femme fatale του Τριφό.

Διαβάστε επίσης:

Λατινοπούλου: Να απολυθούν τα «σκουπίδια» εκπαιδευτικοί που θέλουν να καταργηθούν οι εθνικές εορτές

Δήλωση – πρόκληση από Βούλτεψη: «Από τον ΣΥΡΙΖΑ πέθαναν τα παιδιά στα Τέμπη»

Η θλιβερή πραγματικότητα πίσω από την παρέλαση των drones και των όπλων AI

Αρπάχτηκαν ξανά Κανέλλη και Κωνσταντοπούλου: «Έβαζες πλάτη στον Κασιδιάρη» – «Έχεις βίλα στην Εκάλη και έκανες καριέρα επί χούντας»

Δείτε όλες τις ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο στο koutipandoras.gr