Να τί πρέπει να ζηλέψει η Αθήνα από τις Βρυξέλλες

Με το που προσγειώνεσαι στο αεροδρόμιο των Βρυξελλών κάτι σε πιάνει στο στήθος. Ένα σφίξιμο. Μια αμηχανία. Σαν κάτι να είναι διαφορετικό. Σαν κάτι να έχει αλλάξει.

Ξέρετε, μιλάω για αυτή τη μουνταμάρα. Αυτή που μας κάνει να μαζευτούμε λίγο. Το έχουμε νομίζω αυτό οι Έλληνες. Όταν επισκεπτόμαστε μια βόρεια χώρα, νιώθουμε ένα βάρος μέσα μας. Σαν κάτι να λείπει. Μπορεί και να κάνω λάθος. Εγώ έτσι νιώθω πάντως.

Μάλλον είναι ο ήλιος μας. Όχι πως οι Βρυξέλλες έχουν κανέναν άλλον ήλιο. Απλώς δεν είναι ο δικός μας. Είναι διαφορετικός. Είναι πιο κρύος. Πιο αδύναμος. Δεν καταφέρνει να υπερνικήσει τα σύννεφα. Πασχίζει όμως να σε ζεστάνει το χειμώνα. Που και που μάλιστα, κερδίζει καμιά μικρή μάχη. Ανοίγει μια τρύπα και ξεπηδάει φωτίζοντας τη Μεγάλη Πλατεία. Το Παλάτι. Το ευρωκοινοβούλιο. Τότε είναι που σκάμε και εμείς κανά χαμόγελο.

Ο ήλιος μας πιστεύω ότι βρίσκεται στο DNA μας. Είναι κτήμα μας και όπου και εάν βρεθούμε μας ακολουθεί. Και τα τελευταία χρόνια, βρισκόμαστε και πάλι παντού. Προσαρμοζόμαστε στη μουνταμάρα αυτή. Άλλοι πιο εύκολα, άλλοι πιο δύσκολα. Δεν μπορούμε να κάνουμε όμως και αλλιώς. Αν δεν εξοικειωθούμε, τότε πολύ πιθανό η ίδια η πόλη να μας καταπιεί.

Περπατώντας για δεύτερη ημέρα στους δρόμους των Βρυξελλών νόμιζα πια ότι είχα γνωρίσει τον ήλιο τους. Έκανα λάθος.

Ο δικός τους δεν ήταν στον ουρανό. Δεν κρυβόταν πίσω από τα σύννεφα. Ήταν δίπλα μου. Μπροστά μου. Πίσω μου. Σε κάθε μου βήμα.

Στο μεγάλο πάρκο απέναντι από το βασιλικό παλάτι τον είδα για πρώτη φορά. Τόσο λαμπερό που χαμογέλασα αυθόρμητα και όσο πιο δυνατά μπορούσα. Ένα ζευγάρι κάθονταν σ’ ένα παγκάκι. Ο άνδρας ήταν καθιστός, ενώ ο άλλος άνδρας ήταν ξαπλωμένος και τον κοιτούσε. Μιλούσαν και γελούσαν. Ήταν χαρούμενοι. Ευτυχισμένοι.

Δεύτερη φορά τον είδα στο ίδιο πάρκο. Λίγο παρακάτω. Ένα ζευγάρι περπατούσε κρατώντας τα χέρια. Ήταν δυο γυναίκες με δυο μεγάλα χαμόγελα η κάθε μια. Τόσο που μου το μετέφεραν και στα δικά μου χείλη.

Πιο κάτω, ένα αγόρι είχε αγκαλιά την κοπέλα του και της έδειχνε κάτι σ’ ένα δέντρο. Δεν κατάλαβα τι ήταν αυτό αλλά πρόσεξα πάλι το χαμόγελο. Υπέροχο. Ξαναχαμογέλασα.

Στη Γκραν Πλας, τη μεγάλη Πλατεία δηλαδή στο κέντρο των Βρυξελλών, ένα αγόρι και ένα κορίτσι περπατούσαν χέρι με χέρι. Το ίδιο και άλλα δυο ζευγάρια που είδα στα κλεφτά. Δεν ξέρω που πήγαιναν ή από που ερχόντουσαν. Δεν είχε και σημασία. Μια στιγμή ήταν μονάχα μέσα στο χρόνο. Εκείνοι ίσως την ξεχάσουν. Ακόμα και εγώ μπορεί. Η στιγμή όμως, θα υπάρχει για πάντα. Αν περάσουν τα χρόνια και ταξιδέψεις πίσω θα τη βρεις. Αν πάλι κάποιος ταξιδέψει μπροστά από το παρελθόν, πάλι αυτή θα είναι εκεί. Γεμάτη με έρωτα, χαμόγελα και ελευθερία. Και άδεια από ενοχές και ψευτοηθικούς κανόνες, κοινωνικές προκαταλήψεις και σάπια διλήμματα.

Θα μου πείτε, δεν βλέπεις ερωτευμένα ζευγάρια στην Αθήνα; Βλέπω. Αλλά ακόμα και αν υπάρχει κάποιο θαρραλέο ομόφυλο ζευγάρι εδώ έξω, το νιώθεις πως κάτι το κρατάει πίσω. Είναι σε εγρήγορση. Κάτι περιμένει. Ένα περίεργο βλέμμα. Ένα ειρωνικό γέλιο από το βάθος. Το χαμόγελο όμως δεν το περιμένει. Όταν έρχεται, είναι έκπληξη.

Αν κάτι πραγματικά έχει να ζηλέψει η Αθήνα από τις Βρυξέλλες είναι αυτό το χαμόγελο. Αφήστε στην άκρη το σκληρό lobbying και το τί γίνεται μέσα στο Ευρωκοινοβούλιο. Το ειδικό φορολογικό καθεστώς των ευρωδημοσίων υπαλλήλων και τα χρήματα που κερδίζουν. Βγάλτε έξω το ευρωόνειρο. Μην καταπιαστείτε με βασικό μισθό και ποιότητα ζωής γιατί μπορεί και να γελαστείτε. Μπορεί και όχι. Δεν έχει σημασία. Είμαστε άνθρωποι και όχι μηχανές, ακόμα και εάν κάποιοι μας βλέπουν έτσι. Ακόμα και εάν εμείς οι ίδιοι λειτουργούμε καμιά φορά με αυτόν τον τρόπο.

Απλά, κοιτάξτε τον πραγματικό τους ήλιο. Αυτός ο ήλιος είναι που λείπει ακόμα απ’ την Ελλάδα. Αυτόν ζηλεύω.

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην κατηγορία «Απόψεις» εκφράζουν τον/την συντάκτη/τριά τους και οι θέσεις δεν συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του koutipandoras.gr