Απ’ όταν ήμουν μικρός, άκουγα να λένε πως υπάρχει μια ασυναγώνιστη τραγουδίστρια επ’ ονόματι Άννα Βίσση. Η τηλεοπτική φιγούρα μιας συμπαθέστατης καστανόξανθης γυναίκας, η οποία δεν με άγγιζε καθόλου, φαινόταν σαν μια απ’ τις πολλές προωθήσεις του star system στις ζωές μας.
Βέβαια, έτυχε κάπου στην τρίτη δημοτικού, να φέρει μια συμμαθήτρια κάτι CD, σε ένα απαρχαιωμένο κασετόφωνο με το κομμάτι «Αυτός που περιμένω» και κάπου εκεί να σκεφτώ «Χριστέ μου, πόσα χρόνια τραγουδάει αυτήν; Τουλάχιστον παλιά τραγουδούσε καλά».
Σίγουρα η αντίδραση μου αυτήν, ήταν αλληλένδετη με δύο πράγματα:
Πρώτον) το γεγονός πως θεωρούσα πως οτιδήποτε δεν έχει σχέση με την Δυτική Μουσική, δεν θεωρείται και ποιοτικό . Σκεφτείτε αγαπούσα και αγαπώ πολύ τον Beethoven, τον Mike Oldfield και τον Μάνο Χατζηδάκι.
Δεύτερον) Ο,τιδήποτε είναι καινούργιο , ή προτιμητέο απ’ το σύνολο είναι αυτομάτως κακό, διότι μας απομακρύνει από την ατομικότητά μας.
Στο δια ταύτα: Μου αρέσει πολύ να δοκιμάζω τα καλλιτεχνικά μου όρια, να γράφω, να διαβάζω λογοτεχνία, να τραγουδάω . Για αυτό και ταξιδεύω πολύ, και νιώθω κοσμοπολίτης, έχοντας ανοιχτά τα αυτιά μου παντού .
Μια μέρα όμως υπέστην ένα σοκ. Καθώς καθόμουν σε μια ταβέρνα στην Κοζάνη, μεταξύ όλων των τραγουδιών που έπαιζαν, και τα θεωρούσα σκόνη στα αυτιά μου, άκουσα ένα τραγούδι. Για το θεό! Δεν είχα ιδέα ποια γυναίκα το τραγουδούσε, γιατί το τραγουδούσε, και τι έλεγε, αλλά όταν γύρισα σπίτι loopαρε διαρκώς στο μυαλό μου .
Την επόμενη το άκουσα εκ νέου, το έκανα Shazam, και ναι, ήταν το Τρένο της Άννας Βίσση.
Αν είναι δυνατόν, σκέφτηκα. «Εγώ να ακούω Άννα Βίσση;». Έχοντας λοιπόν το μικρόβιο του μαθητή που έγραψε 100 στην κοινωνιολογία, και αφού ανέλυσα και άκουσα το τραγούδι ουκ ολίγες φορές, αποφάσισα να γράψω κάποιες σκέψεις.
Το έργο αυτό, έχει μια ιδιαίτερη και παθιασμένη ερμηνεία. Μια ερμηνεία που ξεκινάει από σιγανή φωνή, και εξελίσσεται με χειρουργική κλιμάκωση σε μια ελεγχόμενη, ρυθμική φωνητική έκρηξη. Η μελωδία του, φέρει κυρίως σε ελαφρύ λαϊκό, ενώ η μετέπειτα ένταση, ηχεί σαν μια καμπάνα «έτοιμη να εκραγεί». Δεν επρόκειτο σε καμία περίπτωση, μήτε για σκυλάδικο, μήτε για καψουροτράγουδο.
Σαν συγγραφέας, φοιτητής θεάτρου, λάτρης της μουσικής, της κοινωνιολογίας και του πολιτισμού, κατάλαβα γιατί αυτήν η γυναίκα έχει μια ικανότητα να γεμίζει το ΟΑΚΑ με κόσμο, σαν να ναι χούφτα με καραμέλες.

Αν εμένα, που το ελληνικό/λαικό/ποπ, ήταν ξένο σώμα μέσα μου, το τρένο με έκανε να συνδεθώ μαζί της, είναι πιθανό η εργογραφία της να κρύβει μια ιστορία για τον καθένα από ‘μας .
Μια ιστορία του τραγουδιού αυτού για παράδειγμα θα ήταν: η διαπεραστική κραυγή ενός ανθρώπου που έχει κουραστεί να παλεύει με οδυνηρά συναισθήματα και ζητάει σαν δικαιοσύνη το φως! Να το ζητάει μέσα από μελοποιημένη συντριβή, οργή και δυναμισμό.
Και σκεφτείτε, πόσο σημαντικό είναι τελικά, να υπάρχει ένας καλλιτέχνης που τόσοι άνθρωποι νιώθουν σαν πηγή έκφρασης . Η παιδεία και η καλλιέργεια τελικά, κοσμούν και την Ελληνική μουσική σκηνή.
Πολλές φορές αναρωτιέμαι, αν στη σύγχρονη εποχή που ζούμε, την Ακροδεξιά, σεξιστική, βίαιη, καταστροφική καθημερινότητα δεν υπήρχαν καλλιτέχνες, που να ενώνουν το λαϊκό αίσθημα, τι θα συνέβαινε ;
Πώς θα μπορούσαμε τελικά να εκφράσουμε όσα μας κατακλύζουν;
Είναι τελικά η Αννα Βίσση ένα σύμβολο της κοινωνικής μάχης, έναντι των έμφυλων στερεοτύπων και της βαρβαρότητας; Μια γυναίκα που απέδειξε μέσω της ζωής της ότι το φύλο δεν καθορίζει την επιτυχία, και ότι η δύναμη (και επιτυχία) δεν είναι η επιβολή αλλά η δημιουργία ;
Και στο παρασύνθημα: Είναι αυτό που είναι η Βίσση είναι κάτι πιο ουσιαστικό από μια σταρ;
Μα δεν ξέρω!
Υ.Γ: προφανώς και για να φτάσω στο σημείο να γράψω το άρθρο αυτό, σκάλισα και μεγάλο μέρος της δισκογραφίας της.
Διαβάστε επίσης:
Άννα Βίσση: Θα πρέπει να ζητάει άδεια από τον Καρβέλα για να λέει τα τραγούδια του
Νίκος Καρβέλας: Διαψεύδει ότι κατατέθηκαν ασφαλιστικά μέτρα κατά της Άννας Βίσση
Δείτε όλες τις ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο στο koutipandoras.gr
Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην κατηγορία «Απόψεις» εκφράζουν τον/την συντάκτη/τριά τους και οι θέσεις δεν συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του koutipandoras.gr
Tα σχόλια στο site έχουν απενεργοποιηθεί. Μπορείτε να σχολιάζετε μέσα από την επίσημη σελίδα στο Facebook
Σχόλια