Μικρή οδύσσεια νέας κανονικότητας

Το δρομολόγιο Άμστερνταμ-Θεσσαλονίκη το έχω κάνει ουκ ολίγες φορές από το 1999 όπου πρωτοξεμύτισα προς την Ολλανδία μέχρι και σήμερα. Ποτέ μα ποτέ δεν έχω συναντήσει στο αεροπορικό μου διάβα τόσες πολλές πρωτόγνωρες εικόνες. Η απαρχή της νέας ταξιδιωτικής κανονικότητας με βρήκε στο τραμ για το κεντρικό σταθμό του Άμστερνταμ, όπου φορτωμένος με μπαγάζια, μπήκα, σκάναρα  την κάρτα μου και στα επόμενα δύο δευτερόλεπτα άκουσα τον οδηγό να απευθύνεται σε κάποιον από το μικρόφωνο λέγοντας Mondcapje dabij? Το είπε ο χριστιανός άλλη μία φορά μέχρι να καταλάβω ότι ο κάποιος ήμουν εγώ και ήμουν ο μόνος που δεν φορούσε μάσκα, σε ένα κατά τα άλλα ψιλοάδειο τραμ. Ο οδηγός με ρωτούσε αν έχω μαζί μου μάσκα, την οποία και έβγαλα αμέσως από την τσέπη, ντροπιασμένος λιγάκι για κάτι που είχα προβλέψει αλλά όχι άμεσα ή εκ των προτέρων εφαρμόσει. Στο σταθμό των τρένων η κίνηση ανεμική, πράγμα ασυνήθιστο για Πέμπτη μεσημέρι. Στο τρένο για αεροδρόμιο όλοι φορούσαν μάσκα, όπως και στο τραμ προηγουμένως.

Φτάνοντας στο Σχίπχολ, αντίκρισα αυτόματους πωλητές μάσκας και αντισηπτικών, πανώ με υπενθύμιση για τη χρήση μάσκας και αυξημένη παρουσία αστυνομικών σε αρκετά σημεία. Η διάταξη των γκισέ ήταν τελείως αναδιαμορφωμένη για τις ανάγκες της προφύλαξης από τον κορονοϊό αλλά και ως συνέπεια της ναυαγισμένης τουριστικής κίνησης που προκάλεσε η φουρτούνα της πανδημίας. Το πάτωμα του αεροδρομίου ήταν παντού τατουαζαρισμένο με την ειδική σήμανση που θύμιζε την απαιτούμενη απόσταση ασφαλείας του 1,5 μέτρου. Στις αποσκευές οι υπάλληλοι της αεροπορικής εταιρίας φορούσαν όλοι μάσκα, όχι όμως και στα γραφεία όπου χρειάστηκε να πάω για να προμηθευτώ την ειδκή φόρμα με το Qrcode. Σκάναρα το barcode με το κινητό μου και με έβγαλε σε  ιστοσελίδα του ελληνικού κράτους όπου μου ζητούσε να συμπληρώσω στοιχεία όπως τόπος διαμονής σε Ελλάδα και Ολλανδία και contact person.

Στο ίδιο σάιτ είχα προσπαθήσει από βραδύς να συμπληρώσω την ίδια ακριβώς φόρμα αλλά δεν μου την έπαιρνε. Στο αεροδρόμιο δούλεψε το σύστημα. Προηγουμένως στο σπίτι είχα συμπληρώσει και μία άλλη φόρμα, ονοματι Health Screening Form, με τα διακριτικά του ολλανδικού κράτους επάνω, όπου δήλωνες αν έχεις κάποιο από τα συμπτώματα όπως πυρετό ή πονόλαιμο και τα στοιχεία της πτήσης σου. Μέσα στο αεροπλάνο οι αεροσυνοδοί φορούσαν όλοι μάσκα, οι επιβάτες όμως όχι, ενώ δεν υπήρχε κενή θέση ανάμεσα στους καθήμενους και το αεροσκάφος ήταν γεμάτο. Με το που μπήκαμε μας εδώσαν αντισηπτικό μαντηλάκι μιας χρήσης. Δίπλα μου κάθησε μία κυρία που δεν φορούσε μάσκα. Με καταγωγή από Τσεχία, ερχόταν στην Θεσσαλονίκη από Σκωτία μέσω Άμστερνταμ. Ένας άηχος συναγερμός ήχησε στο εσωτερικό των αυτιών μου και ανασήκωσα τη μάσκα μου που στο μεταξύ είχε κατρακυλήσει και κάλυπτε μόνο το πηγούνι. Στην τουαλέτα του αεροπλάνου δεν είχε ούτε ένα αντισηπτικό οτιδήποτε. Λίγο πριν προσγειωθούμε μας έδωσαν ακόμα μία φόρμα να συμπληρώσουμε με τα ίδια πάνω κάτω στοιχεία όπως όλες οι άλλες και τα διακριτικά της ΓΓ Πολιτικής Προστασίας (στα αγγλικά) πάνω δεξιά.

Τρεις συνολικά φόρμες είχα στα χέρια μου και το κινητό μου μέχρι που πάτησα ελληνικό έδαφος, μόνο η μία μου χρειάστηκε ουσιαστικά, αυτή με το Qrcode, όταν μου ζητήθηκε από τις ελληνικές αρχές κατά την είσοδο μου στο αεροδρόμιο Μακεδονία της Θεσσαλονίκης. Εκεί μας σκάναραν αστυνομικοί το περιβόητο πλέον Qrcode που έφερε το email της βεβαίωσης που είχαμε λάβει στο κινητό μας. Από όσο κατάλαβα, όσοι «κληρώνονταν» με τον αριθμό 1 περνούσαν δεξιά και έμπαιναν για τεστ, όσοι με τον αριθμό 2 πηγαίναν σπίτια τους. Εγώ δεν κληρώθηκα για τεστ κι έτσι πέρασα αριστερά και κατευθύνθηκα προς την παραλαβή αποσκευών, με το ένα μάτι στραμμένο στην ουρά των «τυχερών» που περίμεναν να μπουν για τεστ.

Τα παραβάν που κύκλωναν το αυτοσχέδιο ιατρείο άφηναν διάπλατα τα πέτα τους σε όλους εμάς τους περίεργους κι έτσι είδα ότι ένας φίλος Έλληνας που βάδιζε πίσω μου είχε επιλεγεί για να κάνει το τεστ. Η όλη διαδικασία κρατούσε μερικά λεπτά, παρατήρησα όμως πως στα εκατό περίπου άτομα που μπορούσα να μετρήσω χονδρικά μπρος και πίσω, τα 10 το πολύ επιλέχθηκαν και αυτόματα έκανα τη σκέψη πως η δειγματοληψία ήταν πολύ μετρημένη. «Ίσως θα πρεπε να κάνουν σε περισσότερους» σκέφτηκα μέσα μου, εκφράζοντας βασικά τον ενδόμυχο πόθο να «δοκιμαστώ» στο τερέν του κορονοϊού για να δω αν η σκληρή καραντίνα που είχα επιβάλει στο εαυτό μου εξαρχής της κρίσης αλλά κυρίως ένα μήνα πριν πάρω τον δρόμο της επιστροφής στην πατρίδα, απέδωσε καρπούς. Και να νιώσω πιο ελεύθερος στις διακοπές μου. Ο φίλος με ενημέρωσε την επομένη πως το τεστ του είχε βγει αρνητικό.

Τώρα που το σκέφτομαι και με τα δεδομένα των αυξημένων εισαγόμενων κρουσμάτων που ακούμε τις τελευταίες μέρες στα δελτία ειδήσεων, ίσως όντως θα πρεπε να κάνουν περισσότερα δειγματοληπτικά τεστ για την καλύτερη προστασία ενός κόσμου που ήταν σε αυστηρό λοκ ντάουν εδώ και μήνες, με κόστος βαρύτατο για κοινωνία και οικονομία.

Και γενικά, τέσσερις μήνες μετά, θα έπρεπε τα τεστ να μην αποτελούν είδος πολυτελείας κόστους 100 ευρώ, αλλά προϊόν προς (υποχρεωτική) μαζική κατανάλωση όπως οι μάσκες ή  τα προφυλακτικά.

* Ο Νίκος Κουλούσιος είναι δημοσιογράφος του δημοτικού ραδιοφώνου του Άμστερνταμ

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην κατηγορία «Απόψεις» εκφράζουν τον/την συντάκτη/τριά τους και οι θέσεις δεν συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του koutipandoras.gr