Μια νέα δημιουργία «ψηφιακού θεάτρου» από την Έλλη Παπακωνσταντίνου

Αυτή τη φορά, δημιουργεί μια ψηφιακή παράσταση, σχεδιασμένη για την πλατφόρμα του «ζοομ» σε συνεργασία με την εικαστικό Μαίρη Ζυγούρη (visual poems) και τις υπέροχες καινοτόμες καλλιτέχνιδες Nalyssa Green, Kat Papachristou, Σεραφίτα Γρηγοριάδου, Βάλια Παπαχρήστου, Σοφία Μανώλη και Gemma Carbone.

Οι «Miss Presence and the Absent Girls Band» που συνυφαίνουν καταιγιστικά visuals, θεατρικό λόγο και ζωντανή ποπ μουσική σε μια μοναδική ψηφιακή εμπειρία!

«Δεν έχω ξαναδεί παράσταση στο ζοομ, οπότε αυτή ήταν για μένα μια νέα εμπειρία… Αν και πρόκειται για μια σύγχρονη ζωντανή παράσταση, αποτελεί συγκριτικά ένα διαφορετικό «ζώο» με όλη την σημασία της λέξης. Το όλο προτζεκτ είναι πολύ επίκαιρο και ανοίγει μια προοπτική σε σχέση με την κατάσταση που επικρατεί μια προοπτική που τόσο επώδυνα απουσιάζει από τον δημόσιο διάλογο, τουλάχιστον στις Η.Π.Α.»

Branislav Jakovljevic, διευθυντής του Τμήματος Θεάτρου και Περφόρμανς, Πανεπιστήμιο Στάνφορντ.

Το κείμενο στηρίζεται στα “Ίχνη της Αντιγόνης” ένα από τα γνωστότερα έργα της σπουδαίας σύγχρονης Σουηδής Χριστίνας Ουζουνίδη που αντλεί από τον αρχαιοελληνικό μύθο της Αντιγόνης και μιλά για την έμφυλη διαχρονική βία και την κατασκευή της έμφυλης ταυτότητας.
 
«Με συντάραξε! Η σκηνοθέτης βρήκε τρόπο να κάνει θέατρο στο ζοομ, ολοκληρωμένα με μουσική που κάποιες φορές βρίσκονται σε πρώτο πλάνο….Βρήκα την παράσταση καθηλωτική…Μόλις το κοινό ολοκληρώσει τις ρυθμίσεις του ζοομ βλέπεις μόνο τα παράθυρα των 6 ηθοποιών που η καθεμιά είναι στο σπίτι της. Ποτέ δεν πίστευα ότι αυτό θα ήταν εφικτό. Συγχαρητήρια- νομίζω ότι ανακαλύπτετε ένα νέο είδος τέχνης εδώ!»

Sara Jobin, μαέστρος και καλλ. διευθύντρια Center for Contemporary Opera, NY, US

“Αυτήν την εποχή με συγκινεί να βλέπω πώς το θέατρο μπορεί να επανεφευρίσκει τον εαυτό του και η παράστασή σας είναι η απόδειξη…”

Lucia Franchi, συνδιευθύντρια του Kilowatt Festival, Ιταλία

ΠΡΟΣΟΧΗ: Δεν πρόκειται για ένα ακόμα θέατρο κονσέρβας, αλλά μια περφόρμανς ζωντανή κι ΟΧΙ βιντεοσκοπημένη.

Το «Θέατρο του εγκλεισμού» και οι κανόνες του:

Υπάρχουν κάποιοι κανόνες που θέσαμε στους εαυτούς μας και που περιγράφουν αυτό που συμβαίνει.

1.Κάνουμε τις πρόβες μας και παρουσιάζουμε το έργο αποκλειστικά μέσα από την απομόνωσή μας.

2.Χρησιμοποιούμε μόνο αντικείμενα, μουσικά όργανα, ρουχισμό ή τεχνικό εξοπλισμό που είχαμε στα σπίτια μας, όταν μπήκαμε σε καραντίνα. Το σκηνικό είναι το σπίτι μας.

3. Δημιουργούμε μέσα από το σπίτι μας, όπως και τόσες άλλες γενιές γυναικών πριν από εμάς. Ιδιωτικός και δημόσιος λόγος και χώρος σμιλεύονται.
 
«To θέατρο είναι μια τέχνη που προϋποθέτει τη φυσική παρουσία και αυτό το γνωρίζουμε πολύ καλά. Στη δική μας περίπτωση, η καραντίνα μας έφερε να κάνουμε πρόβες με τη βοήθεια μιας ψηφιακής πλατφόρμας. Διαπιστώσα ότι ο εγκιβωτισμός των σωμάτων στα ψηφιακά παράθυρα άνοιγε διάλογο με τον εγκλωβισμό στην έμφυλη ταυτότητα και στη σύνδεση της γυναίκας με τον οίκο, τον ιδιωτικό χώρο», εξηγεί η Παπακωνσταντίνου. «Επομένως, ο αναγκαίος εγκλεισμός στο σπίτι και η μεταφορά μεγάλου μέρους της δραστηριότητάς μας στο διαδίκτυο, δεν ήταν ο μόνος λόγος για τη δημιουργία αυτής της νέας πρότασης. Εδώ, υπάρχει ως ζητούμενο η δημιουργία μιας νέας αισθητικής γλώσσας με μέσα που δεν έχουμε ξαναδουλέψει ποτέ.»

Ταυτότητα της παράστασης: 

Σύλληψη/Art direction: Έλλη Παπακωνσταντίνου

Συγγραφέας: Christina Ouzounidis

Μετάφραση από τα Σουηδικά στα Ελληνικά: Margarita Mellberg

Visual art advisor & visual poem: Μαίρη Ζυγούρη

Μουσική: Σύνθεση    Nalyssa Green, Κατερίνα Παπαχρήστου

Μετάφραση από τα Σουηδικά στα Ελληνικά: Ειρήνη Δερμιτζάκη, Gemma H.

Carbone, Έλλη Παπακωνσταντίνου

Κινησιολογία: Βάλια Παπαχρήστου

Επιστημονικός: Σύμβουλος    Λίνα Ρόζη

Η παράσταση υποστηρίζεται από το Υπουργείο Πολιτισμού, το Arts Council της Σουηδίας (Kulturrådet) και την Σουηδική Πρεσβεία στην Ελλάδα και τελεί υπό την Αιγίδα της Γενικής Γραμματείας Ισότητας και της UNESCO.