Μια απάντηση στο Μιχάλη Μητσό

Αγαπητέ συνάδελφε.

Διάβασα το άρθρο στο οποίο με ειρωνεύεσαι από τα γραφεία της μεγάλης του Γένους Σχολής της διαπλοκής, το ΔΟΛ, γιατί τόλμησα να γράψω πως στις δημοκρατίες δεν κυβερνούν οι δικαστές.

NewsRoom 27/10/2016 | 12:29

Του Κώστα Βαξεβάνη

Δεν ξέρω πού διαφωνείς με αυτό που γράφω, πως στις Δημοκρατίες οι εξουσίες είναι διακριτές μεταξύ τους και δεν πρέπει η δικαστική να γίνεται η τελική αποκλειστική εξουσία, αλλά δεν είναι ανάγκη να συμφωνείς κιόλας. Διάβασα και την προσπάθεια που κάνεις να δείξεις πως ο Γενικός Γραμματέας Ενημέρωσης Λευτέρης Κρέτσος, ταυτίστηκε με αυτή την άποψη, λες και είναι παράνομο ή κακό να έχει άποψη ή πολύ περισσότερο να έχει ίδια με τη δικιά μου. Φαντάζομαι πως εκεί που ζεις και γράφεις, καλό είναι να υπαγορεύει ο Ψυχάρης κυβερνήσεις και πολιτικές και να βαράνε όλοι προσοχές. Όλα τα άλλα είναι μεμπτά και απαγορευμένα.

Διάβασα και τη sic διατύπωση, πως έμεινα στην Ιστορία από την αποκάλυψη της λίστας Λαγκάρντ, χωρίς φυσικά να αναφέρεις το όνομά μου. Πιστός φαντάζομαι στο δόγμα Ψυχάρη πως όταν θέλουμε να μειώσουμε κάποιον ή να τον τιμωρήσουμε, δεν αναφέρουμε το όνομά του, μόνο τον φωτογραφίζουμε. Θυμάμαι μάλιστα την περίοδο που ο Γιάννος Παπαντωνίου δεν έκανε κάποια χατήρια στο αφεντικό σου, που είχε δώσει εντολή να τον αναφέρουν ως «υπουργό Οικονομίας» παραλείποντας το όνομά του. Ας είναι. Άλλωστε ένας που έμεινε στην ιστορία όπως λες και εσύ, κρίνεται από την ιστορία και όχι από την προσπάθεια που κάνει κάποιος να τον μειώσει.

Αλλά για να σοβαρευτούμε, στα 30 χρόνια που έχω σε αυτή τη δουλειά, δεν με ενδιέφερε να μείνω στην Ιστορία, αλλά να την καταγράψω. Μπορείς να τη δεις όπως την έχω καταγράψει σε χιλιόμετρα βιντεοταινίας και στρέμματα χαρτιού, από όλα τα μήκη και πλάτη της υφηλίου. Τριάντα ολόκληρα χρόνια,κόπος, τρέξιμο στο δρόμο. Καλά ή κακά θα το κρίνει η ιστορία που θα έλεγες και εσύ. Αλλά το πάλεψα και αυτό ίσως μου δίνει το δικαίωμα να γράφω και κανένα άρθρο γνώμης λέγοντας ευθέως την άποψή μου, χωρίς να χρειάζεται να αναφέρω Πολωνούς υπουργούς και Αυστριακούς δικηγόρους για να του δώσω μια επίφαση σοβαρής οπτικής γωνίας. Επίσης πάλεψα για να έχουν οι δημοσιογράφοι το δικαίωμα στην άποψη και την αλήθεια, αντιμετωπίζοντας δεκάδες μηνύσεις. Για να έχεις το δικαίωμα να με ειρωνεύεσαι και γω το δικαίωμα να σου απαντώ.

Αλλά πρέπει να σου πω συνάδελφε, πως όλα αυτά τα έκανα στο πεζοδρόμιο, όχι μεταφράζοντας κομμάτια ξένων πρακτορείων και συναδέλφων στα οποία βάζω λάθρα την υπογραφή μου. Δηλαδή η καλή ή κακή μου ιστορία και η άποψη την οποία φαντάζομαι μου αναγνωρίζεις το δικαίωμα να έχω, δεν την έχω από μετάφραση, ούτε από copy paste. Συμπάθα με λοιπόν που δεν κάθομαι σε ένα γραφείο δημοσιογραφικού ιδρύματος να γράφω μια αποψάρα για να την πέσω εκεί που θα άρεσε στο αφεντικό, αλλά βγαίνω έξω και παλεύω και μαλώνω και γράφω την όποια ιστορία. Για να μπορούν να την γράφουν και αυτοί που ζουν με την ιστορία των άλλων.

ΥΓ Θυμήθηκα τώρα τον φίλο και συνάδελφο Γιάννη Διακογιάννη, (τον θυμάσαι φαντάζομαι το Γιάννη καλά) που έλεγε όταν ήμασταν στο Ιράκ «α ρε Κώστα δεν ξέρεις τι σημαίνει να στέλνεις ανταπόκριση από τον πόλεμο στην εφημερίδα, να κινδυνεύεις και να την κόβουν οι Καψήδες για να βάλουν τις μεταφράσεις των φίλων τους αντιγραφέων στο Διεθνές που πουλάνε εγκυρότητα και πληροφορία από δέκα χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά με μεταφράσεις ξένων συναδέλφων». Με αυτό τον καημό πέθανε ο Γιάννης, αλλά είπαμε ο καθείς και τα όπλα του. Ή αν θες η Ιστορία του.