Το μαύρο καράβι...

Η αλαζονεία, ο κυνισμός, η έλλειψη μέτρου και ενσυναίσθησης είναι μερικά από τα χαρακτηριστικά του πολυπράγμονα υπουργού. Προφέρει κακές υπηρεσίες το κουρασμένο παλικάρι στον πόλεμο κατά της πανδημίας. Στον πόλεμο που δίνεται καθημερινά στο πεδίο, στο νοσοκομείο, στις ΜΕΘ, στην πρώτη γραμμή της μάχης και όχι στα κανάλια της τηλεόρασης... 

Μαθηματικός 25/10/2021 | 23:22

Ανακοινωθέν ΕΟΔΥ, 25-11-21: 3.937 κρούσματα και 54 νέοι θάνατοι από την covid 19 το τελευταίο 24ωρο. Ένα χωριό χάνεται κάθε βδομάδα από την πανδημία. Και ο υπουργός της κυβέρνησης Μητσοτάκη και αντιπρόεδρος της ΝΔ, Άδωνις Γεωργιάδης δηλώνει:  
 

Προσωπικά, κουράστηκα. Δεν θέλεις κύριε να εμβολιαστείς; Μη σώσεις! Τέρμα! Πάμε παρακάτω, η ζωή συνεχίζεται. Όποιος εμβολιαστεί! Τέρμα! Δεν μπορώ να ασχοληθώ άλλο! Κουράστηκα! Δεν υπάρχει, να κάνει το κράτος, κάτι παραπάνω σε αυτό το θέμα. Τα έχει κάνει όλα!

Στον ΣΚΑΪ επανήλθε δριμύτερος, όταν ρωτήθηκε τί θα κάνει η κυβέρνηση αν η επιτροπή λοιμωξιολόγων εισηγηθεί lockdown; 

Οι γιατροί μας λένε τη γνώμη τους, εμείς αποφασίζουμε. Για ό,τι καλό αποφασίζουμε και για ό,τι κακό, εμείς είμαστε υπεύθυνοι

Πάνε στα αζήτητα οι διαβεβαιώσεις του πρωθυπουργού στα κατά καιρούς διαγγέλματά του ότι η κυβέρνηση πορεύεται στην αντιμετώπιση της πανδημίας με πυξίδα τις οδηγίες της επιστήμης. Φαίνεται ότι ο Σωτήρης και η επιτροπή του χρησιμοποιήθηκαν σαν φερετζές προκειμένου να αξιοποιηθεί η πανδημία από το καθεστώς Μητσοτάκη για να περάσει όλα εκείνα τα αντικοινωνικά μέτρα ποντάροντας στο φόβο και την ανασφάλεια των ανθρώπων. Η αποτυχία αντιμετώπισης της πανδημίας, ο εμβολιαστικός τραγέλαφος και οι εκατόμβες νεκρών του τελευταίου οκταμήνου αποκάλυψαν τις τεράστιες ευθύνες μιας ανάλγητης κυβέρνησης η οποία θα πρέπει να λογοδοτήσει για τις πράξεις της. Δεν είναι δυνατό να εξοικειωθούμε με το μαύρο καράβι του θανάτου, όσο κυνικά και ξεδιάντροπα κι αν μας το πλασάρει ο Άδωνις. Ο θάνατος δεν είναι προϊόν προς πώληση με το κιλό σε κάποιο τηλεπαζάρι.

Κανείς δε λιγουρεύεται το θάνατο κύριε τηλεβιβλιοπώλα!!! Και ο ρόλος σου δεν είναι αυτός του νεκροπομπού στο μαύρο καράβι. Εφ’ όσον αναγνωρίζεις την ευθύνη σου για τις αποφάσεις που παίρνεις μαζί με τον υπόλοιπο κυβερνητικό θίασο, δεν έχεις το δικαίωμα να επικαλείσαι κούραση. Δεν έχεις το δικαίωμα να λες “μη σώσεις”, όποιος πεθάνει, πέθανε... 

Η αλαζονεία, ο κυνισμός, η έλλειψη μέτρου και ενσυναίσθησης είναι μερικά από τα χαρακτηριστικά του πολυπράγμονα υπουργού. Προφέρει κακές υπηρεσίες το κουρασμένο παλικάρι στον πόλεμο κατά της πανδημίας. Στον πόλεμο που δίνεται καθημερινά στο πεδίο, στο νοσοκομείο, στις ΜΕΘ, στην πρώτη γραμμή της μάχης και όχι στα κανάλια της τηλεόρασης... 

Σε άλλες εποχές ο προφητικός Μπέρτολτ Μπρέχτ έγραφε για την “Τζένη των πειρατών”:      

Κύριοι μου καλοί, με πληρώνετε εδώ, και σας κάνω όλα τα γούστα
και μου ρίχνετε πεντάρες και σας λέω ευχαριστώ
στο φτηνό ξενοδοχείο στη φτηνή την προκυμαία
και δεν ξέρετε σε ποια μιλάτε

Μα ένα βράδυ βουητό στο λιμάνι
κι όλοι λεν τι είν’ αυτό το βουητό
και αλλάζω τα σεντόνια και γελάω κι όλοι λεν “αυτή γιατί γελάει”
Κι ένα μαύρο καράβι με πενήντα κανόνια στο λιμάνι έχει μπει

Κύριοι μου καλοί σας λυπάμαι καθώς παζαρεύω ποιον θα πάρω τη νυχτιά
γιατί σε κρεβάτι απόψε δε θα κοιμηθεί κανείς
μα σας λέω την ταρίφα και γελάω κρυφά
που δεν ξέρετε ποια είμαι εγώ, που δε μάθατε ποια είμ’ εγώ
Και μέσα στη νύχτα ουρλιαχτό στο λιμάνι
κι όλοι λεν’ τι ’ναι αυτό το ουρλιαχτό
και ορμάω στο παράθυρο με γέλια κι όλοι λεν “τι πανηγυρίζει”
Και το μαύρο καράβι κατά πάνω στην πόλη τα κανόνια γυρνά

Κύριοι μου καλοί τώρα πια δε γελάτε τώρα η πόλη έχει γκρεμιστεί
κι όλα τα βρωμόσπιτα σας τα γκρέμισαν σε μια νύχτα
απομένει μονάχα το μπορντέλο τούτο δω κι απορείτε γιατί τ’ αφησαν αυτό
Μόνο το μπορντέλο στέκει όρθιο στην πόλη
και ρωτάτε ποιος να έμενε εδώ
και θα βγω στην πόρτα εγώ σαν ξημερώσει και θα πουν “γι’ αυτήν ήτανε λοιπόν”
Και το μαύρο καράβι τη σημαία σηκώνει να με υποδεχτεί

Και κοντά μεσημέρι, εκατό μαύροι άντρες βγαίνουν από το καράβι και σας πιάνουν, και θα δέσουν μ’ αλυσίδες όποιον είχα πελάτη και δεμένους μ’ αλυσίδες θα σας φέρουνε μπροστά μου.

Και θα με ρωτούν ποιανού κεφάλι θέλω. Κι όταν θα χτυπάει μεσημέρι στο λιμάνι θα ρωτάτε ποιος θα κρεμαστεί…

Και θ’ ακούσετε ν’ αποφασίζω: όλοι.

Κι απάνω στα κεφάλια σας θα πω: έτσι!

Και το μαύρο καράβι τα πανιά του ανοίγει και με παίρνει μακριά.


 

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην κατηγορία «Απόψεις» εκφράζουν τον/την συντάκτη/τριά τους και οι θέσεις δεν συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του koutipandoras.gr