Μάρτυρες υπεράσπισης του Παπακωνσταντίνου οι Διαμαντούρος – Αλιβιζάτος – Οταν ο επικεφαλής Επικρατείας του Ποταμιού μιλούσε για "υψηλό

Ο Σταύρος Θεοδωράκης επαναλαμβάνει σε κάθε ευκαιρία ότι το ψηφοδέλτιο Επικρατείας του Ποταμιού είναι εξαιρετικό και φέρνει ως παράδειγμα τους Νικηφόρο Διαμαντούρο και Νίκο Αλιβιζάτο. Ωστόσο, ο κ.Θεοδωράκης περνάει στα…μουλωχτά ότι στη δίκη Παπακωνσταντίνου και οι δύο κατέθεσαν ως μάρτυρες υπεράσπισης για τον πρώην υπουργό παρά τον ρόλο του στην υπόθεση της λίστας Λαγκάρντ που έγινε γνωστή χάρη στη δημοσίευσή της στο HOT DOC από τον Κώστα Βαξεβάνη. Οι αποκαλύψεις της δημοσιογραφικής ομάδας του HOT DOC δεν…επηρέασαν τους Διαμαντούρο-Αλιβιζάτο που πολιτεύονται τώρα με το Ποτάμι.

Διαβάστε τι κατέθεσε τον περασμένο Φεβρουάριο το “διαμάντι” όπως αποκαλεί τον επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας του Ποταμιού ο Σταύρος Θεοδωράκης

Η κατάθεση Διαμαντούρου

Για τον άνθρωπο Παπακωνσταντίνου μίλησε ως μάρτυρας ο κ. Νικηφόρος Διαμαντούρος, ευρωπαίος Διαμεσολαβητής, μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών. 

«Τον ξέρω από τα χρόνια του Κολλεγίου Αθηνών, κατά τη διάρκεια των οποίων ήταν ενεργός μαθητής-πολίτης. Έχω σταθερή γνωριμία και σχέση μαζί του όλα αυτά τα χρόνια. Με είχαν εντυπωσιάσει από τότε τόσο η ισχυρή αίσθηση καθήκοντος όσο και το υψηλό αίσθημα ήθους που τον διέπει. Ως πολιτικό επιστήμονα με ενδιαφέρουν, ξέρετε, οι αξιακοί κώδικες. Όσο ήταν υπουργός, πρέπει να σας πω ότι έχαιρε υψηλής εκτίμησης στα όργανα στις Βρυξέλλες. Μου είναι εξαιρετικά δύσκολο να φανταστώ ότι έχει διαπράξει όσα του καταμαρτυρούν. Τον ρώτησα και προσωπικά, δεν αποδέχεται την κατηγορία».

«Έβλεπα μια συνέχεια σε έναν χαρακτήρα συνεπή, που δεν παίζει παιχνίδια. Ήταν φρενιτώδης η προσέγγιση στο έργο του, είχε εγκύψει σε αυτό με έντονο συναίσθημα ευθύνης» πρόσθεσε ο κ. Διαμαντούρος.

Στο βήμα ανέβηκε και ο τελευταίος στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας,  Νικόλαος Αλιβιζάτος, καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου, 

Η κατάθεση Αλιβιζάτου

«Είμαστε σε διαφορετική γενιά απο τον κατηγορούμενο, γνώριζα όμως τον θείο του, Μιχάλη. Ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου ήταν λίγο το “απολωλός πρόβατο” για την οικογένεια (καθώς δεν ανήκαν στην ίδια παράταξη) και δεν είχε τη στενή συγγενική σχέση που κανείς φαντάζεται με τις εξαδέλφες του. Ήταν αδιάφορες οι σχέσεις τους.

Ενδιαφέρθηκα, χωρίς να τον ξέρω, όταν προέκυψε το θέμα της παραγραφής και της αποσβεστικής προθεσμίας. Έχω επαφή με το θέμα από το 1989, όντας τότε στενός συνεργάτης του Λεωνίδα Κύρκου. Αυτή ήταν η αιτία της γνωριμίας. Η αίσθηση που έχω από εκεί και πέρα είναι η εξής: είναι ένας πολύ ευφυής άνθρωπος, που πήρε πολλά ρίσκα στη ζωή του, αλλά δεν μου δίνει την εντύπωση ότι θα έκανε τη μεγαλύτερη βλακεία που θα μπορούσε κανείς να φανταστεί… Τον αδικεί λίγο το ύφος του, είναι λίγο αλαζονικό…»