Κίνα και ΗΠΑ: «Sub specie aeternitatis» ή νεοφιλελεύθερος στρουθοκαμηλισμός

Σε μια εποχή που η κλιματική κατάρρευση, οι πόλεμοι και οι κίνδυνοι από την ανεξέλεγκτη εξέλιξη της Τεχνητής Νοημοσύνης (ΤΝ) μονοπωλούν –και δικαίως–  το ενδιαφέρον όλων των μεγάλων διεθνών ειδησεογραφικών πρακτορείων και των σκεπτόμενων ανθρώπων όπου γης, ο Γκάβιν Νιούσομ, κυβερνήτης της Καλιφόρνια, υπέγραψε εκτελεστικό διάταγμα με το οποίο, όπως αναφέρει περιχαρής, «η Τεχνητή Νοημοσύνη ανακηρύσσεται οριστικά “Τεχνητή Νοημοσύνη” στην Καλιφόρνια». Αυτός είναι ο τρόπος που το κατεστημένο των Δημοκρατών στις ΗΠΑ απαντάει στα περί μετονομασίας της ΤΝ σε «υπερνοημοσύνη» που έλεγε ο Ντόναλντ Τραμπ.

Από την εποχή του Διονύσιου του Αεροπαγίτη γνωρίζουμε ότι υπάρχει η βία της κατονομασίας, δηλαδή το γεγονός ότι η γλώσσα ασκεί βία σε υποκείμενα, ομάδες και πράγματα καθώς τα κατηγοριοποιεί και ονομάζει, κάνοντάς τα με αυτόν τον τρόπο, έως έναν βαθμό, κατανοήσιμα οπότε και ελέγξιμα. Αλλά και πολύ πριν από τον βυζαντινό ψευδο-Διονύσιο, στα σοκάκια των Ελληνιστικών μητροπόλεων, ο Αντισθένης δίδασκε ότι «ἀρχὴ παιδεύσεως ἡ τῶν ὀνομάτων ἐπίσκεψις».

Δεν θα μπορούσε να υποστηρίξει κάποιος, όμως, ότι ο Νιούσομ υπέγραψε το εκτελεστικό διάταγμα κάτω από τον αστερισμό τέτοιων στοχασμών. Έχουμε έρθει εξάλλου αντιμέτωποι αρκετές φορές με τις επιπτώσεις της αμερικανικής πολιτικής σκέψης και πράξης, δεν θα διακινδυνεύαμε εύκολα θετικές εκτιμήσεις για το εύρος ή βάθος της. Η απερισκεψία του συγκεκριμένου κράτους και των φορέων του δεν είναι άμοιρη της ιδεολογίας που τέμνει οριζόντια και κάθετα (εν εξαιρέσει ενός μέρους των Δημοκρατικών) τις δύο κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις της χώρας, δηλαδή του νεοφιλελευθερισμού.

Ενόσω λοιπόν οι πολιτικοί στις ΗΠΑ τσακώνονται εντός του «safe space» τους και της «φούσκας» τους για μια υποτιθέμενη «ὀνομάτων ἐπίσκεψις», δρώντας ως οι τελευταίοι τζογαδόροι που σπέρνουν τον όλεθρο σε ό,τι κι αν αποφασίζουν και πράττουν, η Κίνα παίζει το πολιτικό παιχνίδι –τρόπον τινά– sub specie aeternitatis, από τη σκοπιά της αιωνιότητας. Σχεδιάζει, δηλαδή, με ορίζοντα δεκαετιών χωρίς να ακολουθεί τα επικοινωνιακά «trend» της στιγμής. Το Πεκίνο δεν ενδιαφέρεται για το αν η τεχνολογία θα αποκληθεί «τεχνητή νοημοσύνη» ή «υπερνοημοσύνη». Ενδιαφέρεται για τους υλικούς όρους της ισχύος της και τον έλεγχο σε αυτούς, δηλαδή για τις σπάνιες γαίες, την ενεργειακή αυτονομία των data centers, την παραγωγή ημιαγωγών, τον κρατικό (και ανθρώπινο) έλεγχο της ΤΝ και την ενσωμάτωσή της στη βαριά βιομηχανία.

Εδώ ακριβώς έγκειται και η τεράστια διαφορά μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας, ενός κράτους που φαντασιώνεται ότι είναι αυτοκρατορία και ενός που δρα ως τέτοια. Όσο η πολιτική στη Δύση –και δη η «προοδευτική»–  συνεχίζει να στρουθοκαμηλίζει την αυταπάτη πως, αν βαφτίσεις ένα πρόβλημα με μια πολιτικά «ορθή» ή «προοδευτική» ετικέτα, έχεις αυτόματα ελέγξει και την πραγματικότητα του, δεν πρόκειται να ανακάμψει πολιτισμικά ή υλικά από την παρακμή στην οποία έχει περιπέσει. Φυσικά όλα αυτά μόνο αθώα δεν είναι καθότι εξυπηρετούν απόλυτα τη νεοφιλελεύθερη τεχνολογική ολιγαρχία, η οποία, συνεχίζει ανενόχλητη την ανεξέλεγκτη κερδοσκοπία της.

Διαβάστε επίσης:

Τα ρωσικά drones, η «έκθεση» της CIA και η στρατιωτικοποίηση της Γερμανίας

Starwashing: Η διαστημική υπόσχεση ως άλλοθι για τη γήινη καταστροφή

Ο μύθος του ουδέτερου εργαλείου: Γιατί η Τεχνητή Νοημοσύνη δεν είναι στυλό, αλλά μαστίγιο

Δείτε όλες τις ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο στο koutipandoras.gr

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην κατηγορία «Απόψεις» εκφράζουν τον/την συντάκτη/τριά τους και οι θέσεις δεν συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του koutipandoras.gr