Κάτι περισσότερο από ένας αθλητής

Το εντυπωσιακό με τον Πετρούνια πέρα από τις επιδόσεις του είναι η απίστευτη συνέπεια που δείχνει αφού τα τελευταία χρόνια παραμένει ουσιαστικά αήττητος.

Και όσο δύσκολο κι αν είναι να φτάσεις στην κορυφή, το ίδιο και περισσότερο δύσκολο είναι να παραμείνεις εκεί, όταν όλοι οι άλλοι σε κυνηγάνε για να σε γκρεμίσουν από το θρόνο σου.

Η Ελλάδα έβγαλε κατά καιρούς εξαιρετικούς αθλητές που έφεραν μετάλλια και διακρίσεις. Ελάχιστοι έδειξαν την συνέπεια του Λευτέρη. Ελάχιστοι ”διαφήμισαν την Ελλάδα στο εξωτερικό” τόσο όσο αυτός. 

Γιατί η Ελλάδα ουδέποτε είχε κάποιου είδους αθλητικό πρόγραμμα, μία εθνική στρατηγική που θα φέρει τα παιδιά στα γήπεδα για να αγαπήσουν τον αθλητισμό περισσότερο από τις νίκες, για να ξορκίσουν τον οπαδισμό και να αναπτύξουν την ευγενή άμιλλα, για να μπορούν τα παιδιά να πάρουν από τον αθλητισμό την πειθαρχία, την επιμονή, την υπομονή, την ομαδικότητα και την αξιοπρέπεια στις ήττες.

Εκτός κι αν εννοούμε εθνικό πρόγραμμα για τον αθλητισμό το ντόπινγκ.Την δίψα για νίκες με κάθε κόστος, ώστε μετά να μιλάμε για την ελληνική ψυχή και να φωτογραφιζόμαστε στα αεροδρόμια με τους νικητές.

Ο Λευτέρης και οι νίκες του έχουν μία ιδιαίτερη σημειολογία με βάση και την εποχή στην οποία ζούμε.

Σε μία χώρα που φέρεται με αδυσώπητο τρόπο σε όσους κάνουν όνειρα, εκείνος κόντρα σε όλα καταφέρνει με έδρα την χώρα του και κάνει θαύματα, ξεπερνώντας τον εαυτό του. Σε μία χώρα που πολλές φορές δεν προσφέρει τα στοιχειώδη σε αθλητές μη δημοφιλών αθλημάτων. Όπου οι αθλητικές εγκαταστάσεις,δεν πληρούν προϋποθέσεις για τα αυτονόητα. Όπου οι προπονητές και οι αθλητές πρέπει να έχουν επαγγελματική συμπεριφορά και να νικούν για την Ελλάδα, αλλά που η Ελλάδα ξεπληρώνει τον επαγγελματισμό με ερασιτεχνισμό,τσαπατσουλιά και συγχαρητήριες επιστολές πρωθυπουργών και υπουργών αθλητισμού.

Σε μία εποχή κρίσης οικονομικής και ηθικής όπου όλα τα παραπάνω πολλαπλασιάστηκαν γιατί ”εδώ ο κόσμος χάνεται,με τον αθλητισμό θα ασχοληθούμε;”.

Γιατί ο αθλητισμός του Πετρούνια δεν έχει μεγαλοεπενδυτές που θα αγοράσουν λιμάνια και αεροδρόμια, ούτε στρατός ορκισμένων οπαδών που θα λειτουργήσουν σαν ασπίδα για τις παστρικές δουλειές των αφεντικών. Δεν έχει ραντεβού θανάτου. Δεν έχει υβρεολόγια, μίσος και νοσηρή νοοτροπία του νεοέλληνα σκορπισμένη σε ανορθόγραφα -και όχι μόνο- σχόλια στο διαδίκτυο.

Είναι ένας αθλητισμός που είναι η εξαίρεση και όχι ο κανόνας.Που διαφημίζει μία Ελλάδα που δεν υπάρχει και που απλά στο πρόσωπο του Λευτέρη μας θυμίζει πως οι εξαιρέσεις είναι λαμπερές όταν ο κανόνας είναι σκοτεινός.

Γι’αυτό κάθε επιτυχία του Λευτέρη δεν είναι μία νίκη της Ελλάδας αλλά μία νίκη του ίδιου και όσων αγαπάνε πραγματικά των αθλητισμό και που θα χειροκροτήσουν τον αντίπαλο όταν μία μέρα αυτός θα νικήσει τον Λευτέρη.

Γι’ αυτό και εκείνος είναι ίσως κάτι περισσότερο από έναν αθλητή.

Το πόσο σπουδαίος είναι ο Λευτέρης μπορεί να μην το ξέρει ούτε ο ίδιος, γιατί η σεμνότητα του και το χαμόγελο του, ο τρόπος που μιλάει σε κάνει να τον συμπαθήσεις ακόμη περισσότερο σε ένα αθλητικό περιβάλλον που οι μέτριοι έχουν ύφος χιλίων καρδιναλίων επειδή τους πέτυχε η σέλφι στο ίνσταγκραμ,ε πειδή υπέγραψαν συμβόλαιο χιλιάδων ευρώ ή επειδή γνώρισαν μία ωραία γυναίκα στη Μύκονο.

Για τον Λευτέρη η κορυφή είναι άλλη μία μέρα στη δουλειά. Έκανε το χρέος του και αύριο θα πάει να βάλει στον εαυτό του μία ακόμη πρόκληση.

Τα καταφέρει ή όχι, θα έχει εκείνο το παιδικό και όμορφο χαμόγελο.

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην κατηγορία «Απόψεις» εκφράζουν τον/την συντάκτη/τριά τους και οι θέσεις δεν συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του koutipandoras.gr