Ήταν μια όμορφη βραδιά λόγου και μουσικής στον Κήπο του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών

Ήμουν από τους πρώτους, αν όχι ο πρώτος, που είχε γράψει δημοσίως για την περίπτωση του Βουτσικάκη μερικά χρόνια πίσω – τότε που είχε κυκλοφορήσει ο δίσκος τους με τον συνθέτη Δημήτρη Μαραμή σε ποίηση ποιητών του Μεσοπολέμου. Έκτοτε, ο Βουτσικάκης χωρίς να έχει κάνει μεγάλο προσωπικό δίσκο, κατάφερε να δώσει στίγμα και να διακριθεί, συνεργαζόμενος δισκογραφικά και συναυλιακά με κορυφαίους δημιουργούς, σαν τον Χρήστο Λεοντή και τον Νίκο Ξυδάκη πρόσφατα, αλλά και νεότερους, όπως η Γεωργία Βεληβασάκη, η Μάρθα Μεναχέμ κ.α. Συζητούσαμε μάλιστα με τη Μαρία Φαραντούρη, η οποία τον τίμησε στη συγκεκριμένη συναυλία, τραγουδώντας μαζί του, για την ποιότητα της φωνής του: Μία φωνή που ναι μεν είναι ”τενορίστικη”, δεν διαθέτει όμως στόμφο, αλλά μόνο ζεστασιά και συναίσθημα. Εγώ θα πρόσθετα και μία αύρα crooner, εξαιρετικά σπάνια, όπως τη γνωρίσαμε από εκπροσώπους του πιο καλού ελαφρού ελληνικού τραγουδιού, όπως ο Γιάννης Βογιατζής και ο Φώτης Δήμας.     

Η αλήθεια είναι πως του ”πήγαν” πολύ τα τραγούδια της Λίνας του Βουτσικάκη: Θα πρέπει δηλαδή να νιώθει ικανοποίηση ο ίδιος, αφού άκουγες τα ”Με το ίδιο μακό”, ”Μένω εκτός”, ”Πριν το τέλος”, ”Στα κίτρινα φώτα” ή το ”Κοίτα μια νύχτα”, χωρίς να σου λείπουν οι φωνές της Αρβανιτάκη, του Β. Παπακωνσταντίνου, της Γαλάνη και της Αλεξίου αντιστοίχως. Πιστεύω πως για κάθε επίδοξο νέο ερμηνευτή που είχε να αναμετρηθεί με τις πιο μεγάλες φωνές των τελευταίων 40 χρόνων στην Ελλάδα και κέρδισε το στοίχημα, αυτό πρέπει να υπολογίζεται σαν άθλος κανονικός! 

Απ’ την άλλη, η Φαραντούρη, που συμμετείχε στη συναυλία, όπως είπαμε, δεν έτυχε ποτέ να συνεργαστεί με τη Λίνα Νικολακοπούλου. Στις συναυλίες της μόνο τα τελευταία χρόνια πάντα συμπεριλαμβάνει το αριστουργηματικό δημοτικοφανές νανούρισμα ”Βλέφαρο μου” σε μουσική του Νίκου Κυπουργού και σε στίχους της Νικολακοπούλου. Ήταν και ένα από τα κομμάτια που μοιράστηκε με τον Βουτσικάκη μαζί με ”Τ’ αστέρι του βοριά” των Μ. Χατζιδάκι – Ν. Γκάτσου, το ”Ποιος τη ζωή μου” των Μ. Θεοδωράκη – Μ. Ελευθερίου και το ”Απ’ τα κουμπάκια ανάμεσα” των Ν. Κυπουργού – Λ. Νικολακοπούλου. ”Χωρίς τη Φαραντούρη δε μπορούμε να επαναστατήσουμε” ήταν τα εύστοχα λόγια και της ίδιας της Λίνας, προτού οι δυο τους τραγουδήσουν ντουέτο ένα από τα τελευταία της τραγούδια σε μουσική του Θάνου Μικρούτσικου, το ”Στην ομίχλη των καιρών”.     

Λίγο πριν η συναυλία φτάσει στο τέλος της, ο Βουτσικάκης έκανε και μία σύντομη αναδρομή στην ιστορία του τραγουδιού, επιλέγοντας να αποδώσει ορισμένα κομμάτια και άλλων σημαντικών συνθετών και στιχουργών. Εξαιρετική και πάλι η συμμετοχή επίσης του βιολιστή και τραγουδοποιού Αντώνη Σουσάμογλου, ο ήχος του οποίου έδωσε στη συναυλία μία αύρα κλασικού και σύγχρονου παράλληλα, μακριά από ακαδημαϊκές μουσικές προσεγγίσεις. Θα ήταν παράλειψη, τέλος, να μην αναφέρω πως η οικοδέσποινα Λίνα Νικολακοπούλου διάβασε ένα ποίημα του Γιώργου Σεφέρη που καλό είναι να θυμόμαστε πάντα στους ύποπτους καιρούς που ζούμε! Τίτλος του, ”Από βλακεία”: Ελλάς, πυρ! Ελλήνων, πυρ! Χριστιανών, πυρ! Τρεις λέξεις νεκρές; Γιατί τις σκοτώσατε;” 

Τη συναυλία στον Κήπο του Μεγάρου παρακολούθησαν, μεταξύ άλλων, ο συνθέτης Νίκος Ξυδάκης, η ερμηνεύτρια Αργυρώ Καπαρού, η ηθοποιός Νένα Μεντή, o τραγουδοποιός Ανδρέας Παπαδήμας και ο εικαστικός – συγγραφέας Ανδρέας Μαράτος.