In Trance 95: «Η εικόνα της ελληνικής κοινωνίας είναι απογοητευτική»

«Ακούγεται σαν Kraftwerk, αλλά έρχεται από την Ελλάδα». Με αυτήν τη φράση ο παρουσιαστής Μαρσέλ Βαντίλτ σύστησε, το µακρινό 1988, τους In Trance 95 στο πανίσχυρο τότε MTV, πολύ προτού το κανάλι φτάσει επισήµως στην ελληνική αγορά. Στην οθόνη εµφανίζεται το εξώφυλλο του πρώτου τους σινγκλ και λίγο αργότερα ακολουθεί το βιντεοκλίπ του «Desire to desire». ∆ύο αγόρια µε µαύρα ζιβάγκο κοιτούν προς αντίθετες κατευθύνσεις, βυθισµένα σε µια ψυχρή γαλάζια σκιά.

Τα καρέ εναλλάσσονται ανάµεσα στους αθηναϊκούς δρόµους, όπου χάνονται µέσα σε πλήθη και σκοτεινά περάσµατα, και στο αυτοσχέδιο υπόγειο στούντιό τους στη Λυκούργου 95 στην Καλλιθέα, όπου εµφανίζονται ανάµεσα σε αναλογικά συνθεσάιζερ και drum machines. Ολα είναι γυρισµένα µε αυστηρή µινιµαλιστική αισθητική, σαν εικόνες από ένα µέλλον που µόλις αρχίζει να διαγράφεται. Ο Νίκος Βελιώτης και ο Alex Μαχαίρας είναι µόλις δεκαεννέα ετών, έχουν όµως ήδη προλάβει να αιφνιδιάσουν τη µικρή αθηναϊκή σκηνή – και όχι µόνο. Οι In Trance 95 είχαν δηµιουργηθεί την ίδια χρονιά, τον Μάιο του 1988, όταν οι δυο τους συναντήθηκαν τυχαία σε µια συναυλία του Μπλέιν Λ. Ρέινινγκερ στο Ρόδον. Στο αυτοσχέδιο υπόγειο στούντιό του, ανάµεσα σε αυγοθήκες, καλώδια, αναλογικά συνθεσάιζερ και drum machines, διαµόρφωσαν έναν ήχο που κινείται ανάµεσα στη minimal synth, την coldwave, την πρώιµη EBM και τη synth pop. Το 1988 κυκλοφόρησαν το πρώτο τους επτάιντσο, «Desire to desire / Brazilia». Ακολούθησαν το «21st century European temptation» το 1989, το πρώτο τους άλµπουµ, «Code of obsession», το 1990 και το δωδεκάιντσο «Warm nights driving on wet streets» το 1991.

Οι δρόµοι τους χώρισαν για πρώτη φορά το 1992 και ξανά το 2004, χωρίς όµως η µεταξύ τους σύνδεση να διακοπεί ποτέ οριστικά. Το 2010 είχαν επανενωθεί, ύστερα από πρόσκληση των Recoil να ανοίξουν τη συναυλία τους στην Αθήνα, και µπήκαν ξανά µαζί στο στούντιο. Μετά την επανένωσή τους ηχογράφησαν το «Wave (Are we alone)». Το 2011 η Minimal Wave κυκλοφόρησε το «Cities of steel and neon», µια συλλογή µε παλιές, έως τότε ακυκλοφόρητες ηχογραφήσεις τους, κι έναν χρόνο αργότερα ακολούθησε το «Shapes in a new geometry», το πρώτο άλµπουµ µε νέα τραγούδια µετά την επανένωσή τους.

Σχεδόν τέσσερις δεκαετίες µετά οι In Trance 95 ανεβαίνουν στις 18 Σεπτεµβρίου στη σκηνή του ΠΛΥΦΑ, στο πλαίσιο της πρώτης ηµέρας του Αγοραφοβικού Φεστιβάλ. Λίγο πριν από την εµφάνισή τους µιλούν στο Documento για την πρώτη συνάντηση του µικρού Alex µε τη µουσική των OMD σε µια ντισκοτέκ στην Κόστα, το κοπάνηµα του Νίκου στο πιάνο της γιαγιάς του, τα ουίσκι στο Ρόδον, τη µυρωδιά του καπνού και το strobe light της πρώτης τους εµφάνισης στο An Club. Θυµούνται την εποχή που πέρασαν σαν κοµήτης µέσα από την εγχώρια ηλεκτρονική σκηνή, εξηγούν γιατί ο σκοτεινός ηλεκτρονικός ήχος εξακολουθεί να συγκινεί τις νεότερες γενιές και µιλούν για την αγάπη τους για τον Γκοντάρ, αλλά και για τη σηµερινή ελληνική κοινωνία της οικονοµικής ασφυξίας.

Ποιες είναι οι πρώτες σας αναµνήσεις από τη µουσική;

Alex Μαχαίρας: Το1981 παραθερίζαµε στην Κόστα, απέναντι από τις Σπέτσες, και τα βράδια πηγαίναµε στις ντισκοτέκ. Ηµασταν τα «µικρά» σε µια παρέα µεγαλύτερων. Εκεί, ξεχωρίζοντας τα «Electricity» και «Enola gay», που ακούστηκαν διαδοχικά, ρώτησα τον DJ πώς λέγεται το συγκρότηµα. Μου απάντησε «Ορχήστρα µανούβρες». Γυρνώντας στην Αθήνα αποφάσισα να µάθω περισσότερα γι’ αυτή την «ορχήστρα» και σύντοµα ανακάλυψα πως επρόκειτο για το ντουέτο των Orchestral Manoeuvres in the Dark! Πολύ γρήγορα η µουσική έγινε το σηµαντικότερο πράγµα στη ζωή µου, αλλά και στη ζωή του αδελφού µου, µε τον οποίο έχουµε πολύ µικρή διαφορά ηλικίας. Τα δισκάδικα έγιναν δεύτερο σπίτι µας. Σχεδόν όλο το χαρτζιλίκι κατέληγε σε δίσκους και µουσικό Τύπο. Είχαµε εκείνο το κλασικό βαλιτσάκι-πικάπ των 70s και, γύρω στο 1980, αποκτήσαµε το πρώτο µας «κανονικό» στερεοφωνικό.

Νίκος Βελιώτης: Eνα στερεοφωνικό Philips compact, δηλαδή πικάπ, ενισχυτής και κασετόφωνο σ’ ένα σώµα. Αλµπουµ βινυλίου τα οποία ξέχασα, εκτός από τα «Albedo 0.39» και «Spiral» του Βαγγέλη Παπαθανασίου (αλλά ως Vangelis στα εξώφυλλα). Και κοπάνηµα στο πιάνο της γιαγιάς µου. Αργότερα του φέρθηκα πιο απαλά…

Πώς γνωριστήκατε µεταξύ σας και ποια ήταν η πρώτη στιγµή που καταλάβατε ότι θα µπορούσατε να δηµιουργήσετε µουσική µαζί;

Ν.Β.: Συναντηθήκαµε τυχαία, σε µία συναυλία του Μπλέιν Λ. Ρέινινγκερ στο Ρόδον. Τις επόµενες µέρες κιόλας αρχίσαµε να γράφουµε τα πρώτα µας demos. Ο Alex τα θυµάται πολύ καλύτερα.

Α.Μ.: Αρχικά γνωριστήκαµε σε ένα live του Ρόµπιν Χίτσκοκ στο Club 22 το 1986, µέσω ενός κοινού γνωστού, χωρίς να ανοίξουµε συζήτηση. Βρεθήκαµε όµως τυχαία ξανά στις αρχές του 1988 στο Ρόδον, σε µια συναυλία του Μπλέιν Λ. Ρέινινγκερ. Και οι δύο ήµασταν fans των Tuxedomoon και, καθώς είχαµε φτάσει πολύ νωρίς στον χώρο, βρεθήκαµε στο ίδιο σηµείο και πιάσαµε κουβέντα, παραγγέλνοντας ουίσκι από το µπαρ. Εκείνη την περίοδο έψαχνα ακριβώς έναν άνθρωπο µε τα ίδια ενδιαφέροντα, που να θέλει να σχηµατίσουµε ένα ηλεκτρονικό µουσικό ντουέτο, στην παράδοση των Cabaret Voltaire, Suicide και OMD. Και τελικά το ίδιο ίσχυε και για τον Νίκο. Ετσι δώσαµε ραντεβού για την αµέσως επόµενη µέρα.

Πώς καταλήξατε να ακούτε post–punk, minimal synth, darkwave και τους  υπόλοιπους ήχους που διαμόρφωσαν τη μουσική σας ταυτότητα; Ποιοι  δίσκοι ή ποια πρόσωπα σας οδήγησαν προς τα εκεί;

Ν.Β.:   Προσωπικά δεν έχω καταλήξει πουθενά. Όλα αυτά τα είδη που αναφέρεις είναι κάποια από τα ακούσματα που με διαμόρφωσαν χωρίς όμως –ελπίζω- να έχουν ακόμα συγκροτήσει μία μουσική ταυτότητα. Πως τα βρήκα αυτά τα ακούσματα; Ψάχνοντας. Ακόμα ψάχνω.

Α.Μ.: Επειδή συχνά τότε δεν έφταναν τα χρήματα, υπήρχε αρκετό home taping μεταξύ φίλων. Σήμερα τα ονομάζουμε όλα αυτά post-punk επειδή χρονικά ακολούθησαν το punk. Τότε όμως, σχεδόν όλα βρίσκονταν κάτω από την ευρύτερη ταμπέλα του new wave. Υπήρχαν πολύ λίγα υποείδη, όπως το industrial. Ακόμα δεν υπήρχαν οι όροι goth ή minimal synth. Oι συλλογές επίσης -είτε επίσημες, είτε φτιαγμένες από γνωστούς και φίλους- ήταν καθοριστικές.

Στην προ-internet εποχή δεν είχες την πολυτέλεια να τα βρίσκεις όλα μπροστά σου. Αν σου άρεσε, για παράδειγμα, ένα όνομα σε μια συλλογή όπως το Rock 80s Vol. 2, μετά έψαχνες ολόκληρη τη δισκογραφία του. Μια καθοριστική συλλογή για εμένα προσωπικά -που μάλιστα δεν ήταν επίσημη κυκλοφορία- ήταν η 45άρα κασέτα I Love to Play with Noise, που πουλιόταν μέσω mail order από αγγελία στο ΠΟΠ & ΡΟΚ, κάπου ανάμεσα στο 1983 και 1985. Σε αυτή την κασέτα υπήρχαν minimal synth κομμάτια από καλλιτέχνες όπως Kas Product, 400 Blows, Polyphonic Size και Cabaret Voltaire της πρώτης περιόδου-αλλά και industrial ονόματα όπως Monte Cazzaza και Test Department. Θυμάμαι ολόκληρο το tracklist απέξω. Η κασέτα έκλεινε με Legendary Pink Dots και, στο τέλος-τέλος, υπήρχε ένα κομμάτι μόλις ενάμιση λεπτού, το «Please Don’t Fade Away», από μια τελείως άγνωστη μπάντα που λεγόταν Solid Space. Όλη αυτή η κασέτα λειτούργησε σαν μια πρώτη σπίθα. Μου δημιούργησε την αίσθηση ότι ίσως μπορούσα κι εγώ να πειραματιστώ με αυτόν τον ήχο. Και με οδήγησε και στην αγορά της κασέτας Space Museum των Solid Space, η οποία είχε ένα έντονο DIY feeling -εκείνο που, στα δικά μου αυτιά, έλειπε από τα αριστουργηματικά ντεμπούτα του Τζον Φοξ και των OMD. Κάπου στα 15-16 μου γεννήθηκε λοιπόν η επιθυμία να κάνω μουσική με ηλεκτρονικά μέσα. Δεν γνώριζα απολύτως τίποτα για το πώς γίνεται· είχα όμως αυτά τα ακούσματα και ήθελα να προσπαθήσω να τα μετατρέψω σε κάτι δικό μου. Άρχισα να γράφω ιδέες και να συλλέγω πληροφορίες για synthesizers και drum machines, που τότε δεν ήταν καθόλου δημοφιλή στον εγχώριο Τύπο. Κάποια στιγμή κατάφερα να αποκτήσω το πρώτο μου φτηνό synth και ένα Synsonics drum machine με τέσσερα pads -το έφτιαχνε η Mattel, η εταιρεία που ήταν γνωστή κυρίως για τις Barbie.

Πώς προέκυψε το όνοµα In Trance 95;

N.B.: Το 95 προέρχεται από το υπόγειο της Λυκούργου 95 στην Καλλιθέα που ήταν το πρώτο µας στούντιο.

Α.Μ.: Στην αρχή υπήρχε το όνοµα Steel & Neon, που µου είχε προτείνει ο Ηλίας Ασλάνογλου. Το «In Trance» είχε δύο διαφορετικές πηγές. Πρώτα, µας άρεσε ηχητικά η λέξη trance και λειτουργούσε ως σηµείο αναφοράς στο Trans-Europe Express, παρότι γράφεται διαφορετικά. Παράλληλα, εκείνη την εποχή διαβάζαµε πολλή επιστηµονική φαντασία –Μπάλαρντ, Φίλιπ Κ. Ντικ, Νόρµαν Σπίνραντ κ.λπ.– και θυµάµαι ένα διήγηµα όπου, µέσα σε έναν θάλαµο, σε κατάσταση έκστασης, µπορούσες να ταξιδέψεις στον χρόνο.

Τι θυμάστε πιο έντονα από το υπόγειο στούντιο της οδού Λυκούργου 95;

Α.Μ.: Φαντάσου την έκπληξή μου όταν βρέθηκα στο υπόγειο DIY studio του Νίκου. Ήταν ηχομονωμένο με αυγοθήκες στους τοίχους, με κεντρικό μηχάνημα ένα τετρακάναλο κασετόφωνο Fostex και διάφορα όργανα, μικρόφωνα και καλώδια δεξιά κι αριστερά – κάποια δικά του, κάποια δανεικά. Έντονη ανάμνηση είναι η ηχογράφηση του bass synth με delay σε μισή ταχύτητα. Ο Νίκος ήταν το ανθρώπινο sequencer στην προ-MIDI εποχή των In Trance 95.

Ν.Β.: Ξενύχτια μέχρι το πρωί παίζοντας μουσική. Τότε είχαμε πολύ μεγάλες αντοχές και η νύχτα δεν μας έφτανε. Σταματούσαμε το ξημέρωμα. Ονομάσαμε το studio «Airdawn», γιατί συνήθως τελειώναμε τα sessions ξημερώματα και υπάρχει αυτός ο γλυκός αέρας εκείνη την ώρα.

Την εποχή που οι περισσότεροι γύρω σας έπαιζαν κιθάρες, εσείς επιλέξατε  synthesizers και drum machines. Υπήρξε κάποια στιγμή που αισθανθήκατε  πραγματικά «ξένοι» μέσα στην αθηναϊκή μουσική σκηνή;

Ν.Β.: Όχι. Τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά όταν τα ζεις και αλλιώς όταν τα βλέπεις από απόσταση. Η απόσταση μπορεί να δημιουργήσει μύθους. Η σκηνή ήταν τόσο μικρή τότε που ήταν αδύνατο να αισθανθείς ξένος. Ξένοι αισθανόμασταν όλοι μέσα στην Ελληνική κοινωνία, αυτό σίγουρα. Και μάλλον ακόμα ξένοι είμαστε.

A.M.: Με τις υπόλοιπες ελληνικές μπάντες είχαμε καλές σχέσεις και πολλές φορές συνεργαστήκαμε στα live, καθώς σχεδόν πάντα έπρεπε να παίζουμε δύο ή -κάποιες φορές -και τρία συγκροτήματα μαζί σε clubs όπως το ΑΝ. Βλεπόμασταν επίσης στα studios. Για παράδειγμα, την περίοδο που γράφαμε το Code of Obsession, οι South of No North τελείωναν το τρίτο τους άλμπουμ κι εμείς γράφαμε στο ίδιο studio. Έτσι βρισκόμασταν συχνά την ώρα της αλλαγής βάρδιας. Όσο για το κοινό, ίσως υπήρχε αρχικά μια δυσπιστία από τους punk κύκλους, όμως δεν άργησε να δημιουργηθεί ένας πιστός πυρήνας ανθρώπων που μας ακολουθούσε.

Το MTV σάς είχε παρουσιάσει ως «τους Ελληνες Kraftwerk». Πώς δεχτήκατε τότε αυτόν τον παραλληλισµό και πώς τον αντιµετωπίζετε σήµερα, τόσα χρόνια αργότερα;

Ν.Β.: Εγώ στην πλάκα το πήρα και τότε και σήµερα.

A.M.: Φυσικά και χαρήκαµε που παρουσιάστηκε το πρώτο µας σινγκλ στο MTV, που ήταν κάτι πολύ καινούργιο τότε. Ο Βαντίλτ έδωσε περισσότερη έµφαση στο ότι υπήρχε στην Ελλάδα ένα συγκρότηµα που έφτιαχνε τέτοια µουσική. ∆εν µας παρουσίασε ως «Ελληνες Kraftwerk». Είπε την ατάκα: «It sounds like Kraftwerk, but it comes from Greece». Τους άρεσε το σινγκλ και αργότερα παίχτηκε και το βιντεοκλίπ. Ολο αυτό συνέβη πολύ προτού ανοίξει επίσηµα το κανάλι στην ελληνική αγορά. Ενάµιση χρόνο µετά βρεθήκαµε και στα MTV News, σε ένα bulletin, όταν ηχογραφούσαµε το πρώτο άλµπουµ.

Στις 3 Ιανουαρίου 1989 ανεβήκατε για πρώτη φορά στη σκηνή του An Club. Πώς κύλησε εκείνη η νύχτα και τι θυµάστε από τη στιγµή που αντικρίσατε για πρώτη φορά το κοινό;

Ν.Β.: Ηταν όµορφα και χαοτικά. Εγώ είχα ξαναπαίξει ζωντανά µε µία παλαιότερη εφηβική µπάντα, κάνα δυο φορές ακόµα σε κάποιο σχολείο. Στο An όµως τα πράγµατα, στα µάτια δύο 18χρονων, φάνταζαν πολύ σοβαρά. Θυµάµαι το strobe light και τον καπνό και ιδίως τη µυρωδιά του καπνού που ήταν πρωτόγνωρη.

Α.Μ.: Το ίδιο πράγµα είναι που θυµάµαι έντονα κι εγώ. Τη χαρακτηριστική µυρωδιά του καπνού και το strobe light που είχαµε νοικιάσει, γιατί το Αν δεν είχε τον εξοπλισµό που θέλαµε. Ηταν live µισής ώρας και για µας πήγε µια χαρά. Πέρασε γρήγορα, χωρίς λάθη. Υπήρχε ένα ευγενικό χειροκρότηµα σε κάθε κοµµάτι. Ακολούθησαν οι Ding An Sich και οι Film Noir. Σε προσωπικό επίπεδο, είχα σίγουρα τρακ όταν βρισκόµασταν backstage, γιατί ακόµη θυµάµαι ότι όσα ουίσκι κι αν κατέβασα δεν µέθυσα καθόλου. Τότε προτιµούσα την ιδέα να παίζουµε µπροστά σε αγνώστους παρά σε φίλους. Τώρα είναι αλλιώς. Χαίροµαι όταν βλέπω γνωστά πρόσωπα ανάµεσα στο κοινό.

Oταν ξαναβρεθήκατε το 2010, ύστερα από σχεδόν είκοσι χρόνια, ποια ήταν η πρώτη στιγµή που σας έκανε να αισθανθείτε ότι η µεταξύ σας σύνδεση παρέµενε ζωντανή;

Ν.Β.: Συνεχίζοντας από την προηγούµενη ερώτηση θα πω πως η σύνδεση υπήρχε και υπάρχει πάντα. Μάλλον οι In Trance µπαίνουν πάντα σε sleep mode, δεν κάνουν ποτέ shut down.

Α.Μ.: Η επανασύνδεση συνέπεσε µε την περίοδο που υπογράψαµε στη Minimal Wave. Κάναµε ένα live ως support στους Recoil και ακολούθησε το πρώτο session, από το οποίο ηχογραφήσαµε το «Wave». Και πάλι δεν το σκεφτήκαµε πολύ – µπήκαµε σχεδόν αυθόρµητα σε µια νέα δηµιουργική περίοδο οι δυο µας.

Τα άλμπουμ «Cities of Steel & Neon» και «Shapes in a New Geometry»  σηματοδότησαν μια νέα περίοδο για τους In Trance 95. Τι είχε αλλάξει στη  δημιουργική σας διαδικασία σε σχέση με τις πρώτες ηχογραφήσεις και τι  παρέμενε αναλλοίωτο;

Ν.Β.: Αυτά είναι δύο διαφορετικά άλμπουμ. Το «Cities of Steel & Neon» περιλαμβάνει παλιές ηχογραφήσεις και demos που ήταν ακυκλοφόρητα ενώ το και «Shapes in a New Geometry»  ήταν νέο υλικό. Στο πρώτο κάναμε μία βουτιά στο παρελθόν ενώ στο δεύτερο δουλέψαμε ξανά μαζί δημιουργικά. Δεν είχε αλλάξει τότε -ούτε τώρα ακόμα- καθόλου η δημιουργική διαδικασία. Ήταν σαν να αποχαιρετιστήκαμε Παρασκευή και ξαναβρεθήκαμε τη Δευτέρα μόνο που μεσολάβησαν καμιά 20αριά χρόνια!

A.M.: Η δημιουργική διαδικασία έχει αλλάξει κυρίως σε ό,τι αφορά την τεχνολογία. Παραμένουμε πιστοί στα αναλογικά synthesizers και drum machines, αλλά πλέον είναι πολύ πιο εύκολο να δουλεύεις έχοντας στη διάθεσή σου ένα πλήρως εξοπλισμένο home studio. Αυτό ήταν μακρινό όνειρο όταν ξεκινούσαμε, άσχετα αν είχαμε το «Airdawn» για να γράφουμε τα αρχικά demos. Ο βασικός τρόπος που επικοινωνούμε μουσικά παραμένει σχεδόν ο ίδιος.

Ν.Β.: Πρόσφατα επανακυκλοφόρησε και το πρώτο μας άλμπουμ, το «Code of Obsession», σε expanded και remastered μορφή. Είναι πλέον πιο ολοκληρωμένο: στην αρχική έκδοση είχαμε θυσιάσει τη B-side, ώστε να κάνουμε τότε ένα dance πείραμα. Τώρα το άλμπουμ είναι πλήρες.

Α.Μ.: Επίσης, παραμένουμε ιδιαίτερα παραγωγικοί όταν δουλεύουμε μαζί, χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι όλες οι ιδέες πετυχαίνουν. Ηχογραφήσαμε τότε δύο ολόκληρα άλμπουμ και τελικά επιλέξαμε το «Shapes in a New Geometry» για κυκλοφορία. Από το άλλο άλμπουμ βγήκε μόνο το single Wave, για το οποίο γυρίσαμε και video clip, καθώς και δύο-τρία ακόμη κομμάτια που βρέθηκαν σε συλλογές και τα παρουσιάσαμε live εκείνη την περίοδο.

Πού πιστεύετε ότι οφείλεται η στροφή των νεότερων γενεών προς τον  darkwave ήχο; Τι αναζητούν σήμερα σε αυτή τη μουσική;

Ν.Β.: Η ματιά στο παρελθόν είτε είναι απλοϊκή αναβίωση είτε για να αντλήσει στοιχεία για κάτι νέο είναι πολύ συχνό φαινόμενο. Για κάποιο λόγο μου φαίνεται πολύ λογική η στροφή των millennials στον σκοτεινό αυτό ήχο. Δεν μπορώ να το εξηγήσω αλλά πιστεύω έχει κοινωνικές και πολιτικές προεκτάσεις.

A.M.: Η darkwave μουσική πιστεύω ότι πάντα θα έχει κοινό. Η σκοτεινή ατμόσφαιρα έχει μέσα της πολύ ρομαντισμό και οι στίχοι είναι συχνά πιο εσωτερικοί – οπότε, όσο υπάρχει συναίσθημα, θα υπάρχουν και άνθρωποι που έλκονται από αυτό το είδος. Το εύρος της σκηνής πλέον είναι τεράστιο. Αυτό που κάποτε ξεκίνησε με τους Joy Division, Bauhaus και The Cure εξελίχθηκε μέσα στις δεκαετίες, με πολλές γενιές μουσικών να το χτίζουν.Εμείς ανήκουμε κυρίως στο minimal synth/coldwave υποείδος, που πλέον συγκαταλέγεται ευρύτερα στο darkwave. Θα ήθελα όμως να συμπληρώσω ότι ποτέ δεν δημιουργήσαμε μουσική με στόχο εξαρχής να ενταχθούμε σε ένα συγκεκριμένο «είδος». Έχουμε γράψει και πρώιμη EBM, industrial, ακόμη και καθαρόαιμη synth pop. Έχουμε πειραματιστεί με πολλά είδη της ηλεκτρονικής σχολής.

Από την πολύχρονη παρουσία σας στη darkwave σκηνή και τις εμφανίσεις  σας στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, ποιο απρόοπτο, παράξενο ή συγκινητικό  περιστατικό έχει αποτυπωθεί εντονότερα στη μνήμη σας;

Ν.Β.: Κάτι που έγινε σχετικά πρόσφατα και το βρήκα πολύ απρόοπτο, πολύ παράξενο και σίγουρα συγκινητικό ήταν που μετά από 37 χρόνια ως μπάντα, και αφού είχαμε καβαλήσει και οι δύο τα 50, παίξαμε στην Αμερική, συγκεκριμένα στη Νέα Υόρκη και το Μόντρεαλ. Ήταν εντελώς σουρεαλιστικό να παίζουμε τραγούδια που φτιάξαμε ως έφηβοι στο υπόγειο της Λυκούργου στην Καλλιθέα τόσες δεκαετίες πριν και να τα ξέρουν κάποιοι πολύ νεότεροι στην άλλη άκρη της γης.

Α.Μ.: Θυμάμαι πολύ καλά τη στιγμή που περιγράφει ο Νίκος. Ετοιμαζόμασταν για soundcheck στο Μόντρεαλ, έχοντας φτάσει εκεί μετά τα live στη Νέα Υόρκη. Και το σκεφτήκαμε εκείνη τη στιγμή: ήμασταν teenagers όταν γράφαμε τα «Desire», «Brazilia» και «Presidente». Πού να φανταζόμασταν τότε ότι, τόσα χρόνια μετά, θα παίζαμε αυτά τα κομμάτια, που είχαμε πρωτοπαρουσιάσει στο υπόγειο του ΑΝ τις πρώτες μέρες του 1989 στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, μπροστά σε ένα κοινό που τα ήξερε απ’ έξω.

Ποιες προσλαμβάνουσες, εικόνες και προσωπικοί συνειρμοί σάς εμπνέουν  όταν γράφετε στίχους και μουσική;

Ν.Β.: Είμαστε μπάντα και ως τέτοια ψάχνουμε στα ίδια μονοπάτια και οι δύο όταν μπαίνουμε στο δημιουργικό κομμάτι. Όταν γράφουμε μουσική εγώ έχω πάντα μία αίσθηση από φώτα νέον. Πολλές φορές στίχοι και μουσική συμβαίνουν ταυτόχρονα. Συνέβη μάλιστα πολύ πρόσφατα αυτό με ένα νέο κομμάτι που λέγεται Secreted. Είχαμε φτιάξει το βασικό ρυθμό και καθώς έψαχνα ένα μελωδικό μοτίβο ο Alex τριγυρνούσε και μουρμούριζε. Για να συνοψίσω το παιχνίδι μεταξύ μας είναι πινγκ πονγκ χωρίς σκορ.

A.M.: Τα πάντα μας επηρεάζουν όταν γράφουμε μουσική – το περιβάλλον γύρω μας και οι προσωπικές μας εμπειρίες. Δεν διαφέρει και πολύ από αυτό που κάνουν, πιστεύω, οι περισσότεροι δημιουργοί. Γράφουμε στίχους, φράσεις, μέχρι και σκέτους τίτλους σε ένα notebook και μετά βρίσκουμε τι ταιριάζει στο κάθε κομμάτι – όχι μόνο θεματικά, αλλά και ηχητικά. Υπάρχουν κομμάτια όπου η διαδικασία και η ροή ήταν άμεσες, αλλά και άλλα που δεν απέχουν πολύ από την τεχνική του cut-up.  Ηχητικά, η ατμόσφαιρα παίζει πάντα μεγάλο ρόλο στη μουσική των In Trance 95. Ακόμα και σε κομμάτια όπου ο ρυθμός είναι βασικός στη δομή, πάντα ψάχναμε αυτό το πρόσθετο στοιχείο που θα δημιουργούσε μια συγκεκριμένη αίσθηση ή έναν ιδιαίτερο χώρο.

Για ποιον θεατρικό ή κινηµατογραφικό σκηνοθέτη θα θέλατε να γράψετε µουσική;

Ν.Β.: Για τον Γκοντάρ. Iσως σε µια άλλη ζωή.

A.M.: Είµαστε και οι δύο φανατικοί του Ζαν-Λικ Γκοντάρ. Eχουµε κάνει sampling φράσεων από ταινίες του στο παρελθόν. Αγαπάµε από µικρή ηλικία γενικότερα ολόκληρη τη νουβέλ βαγκ περίοδο του γαλλικού κινηµατογράφου. Εξακολουθούµε να είµαστε και οι δύο σινεφίλ και παρακολουθούµε πολύ ευρωπαϊκό σινεµά. Να αναφέρω σκηνοθέτες όπως ο Κρίστιαν Πέτσολντ, ο Γιοαxίµ Τρίερ, ο Γκασπάρ Νοέ κ.ά.

Ν.Β.: Να προσθέσω όμως κάτι που έχει άμεση σχέση με τους In Trance 95. Το 1988 γράψαμε με τον Alex δύο κομμάτια με τίτλο Argento I και Argento II, που ήταν υποθετικά soundtracks για μια ταινία του θρυλικού Dario Argento -που είχε και τα γενέθλια του μόλις! Έχουμε βρει πρόσφατα τα demos και ίσως τα κυκλοφορήσουμε κάποια στιγμή.

A.M.: Όσον αφορά τον ελληνικό κινηματογράφο, γίνονται ενδιαφέροντα πράγματα. Μάλιστα, κάπου διάβασα ότι στη νέα ταινία του Παπαδημητρόπουλου παίζει η αγαπημένη μου Σαρλότ Γκενσμπούρ. Είμαι φανατικός του Σερζ από πολύ μικρή ηλικία και παρακολουθώ φυσικά όλη την πορεία της Σαρλότ, όπως και της Τζέιν Μπίρκιν, που μας άφησε σχετικά πρόσφατα.

Ποια ελληνικά μουσικά σχήματα, παλαιότερα και νεότερα, έχετε ψηλά στη  λίστα της εκτίμησής σας;

Ν.Β.: Θα πω μόνο νεότερα και μάλιστα πολύ νεότερα. Βασικά θα πω για δυο τρία πράγματα που άκουσα πέρυσι και μου άρεσαν πάρα πολύ! Ο degear0001, οι Yvridio και οι Mystic Bakery.

A.M.: Mια και πλησιάζει η ημερομηνία του live μας στο πλαίσιο του ΑΦΦ, να πω ότι θαυμάζουμε πολύ τη Λένα Πλάτωνος, που αποτελεί πλέον ζωντανό θρύλο. Θυμάμαι, πριν από κάποια χρόνια, είχα κάνει δώρο το σπάνιο original βινύλιο του «Γκάλοπ» στον φίλο μου Ρίτσαρντ Φίαρλες των Death in Vegas. Λάτρευε το «Αιμάτινες Σκιές Από Απόσταση». Αγαπάμε φυσικά και τους Selofan, που εμφανίζονται στο ΑΦΦ μετά από εμάς και είναι και προσωπικοί φίλοι. Μάλιστα τους είχα δει στο πρώτο τους live στο Skull, πολλά χρόνια πριν. Nα προτείνω επίσης σε όσους δεν έχουν δει το ντοκιμαντέρ του Νίκου Χατζή «Music for Ordinary Life Machines». Καταγράφει εξαιρετικά την ηλεκτρονική σκηνή των ’80s και φτάνει μέχρι το σήμερα. Υπάρχει και ένα ξεχωριστό φιλμάκι για τους Χωρίς Περιδέραιο. Στη συνέχεια ο Χατζής έκανε και το αφιέρωμα στην Creep – ένα ακόμα μεγάλο κεφάλαιο. Όλοι οι καλλιτέχνες που εμφανίζονται και στα δύο ντοκιμαντέρ είναι σημαντικοί. Απο νεότερα ονόματα είναι πολλά που μου αρέσουν όπως Regressverbot, Incirrina,V.V.I.A., Valisia Odel. Kαι φυσικά έχω πάντα ψηλά σε εκτίμηση τον Doric που έχει συνεργαστεί με In Trance 95. Eπίσης υπάρχει και η club σκηνή, ονοματα όπως ANFS, Re/act, Morah. Πρόσφατα κάναμε ένα Remix για τους Anaxia, side project του Alex απο Pi electronics με τον Rich των Orphx, υπνωτικό σκοτεινό industrial techno.

Πώς θα περιγράφατε τη σηµερινή ελληνική κοινωνία;

Ν.Β.: Σε κάποια πράγµατα έχουν γίνει µικρά βήµατα. Σε άλλα βασικά ζητήµατα η κατάσταση συνεχίζει να είναι το ίδιο, ίσως και περισσότερο από παλαιότερα, απογοητευτική και αποκαρδιωτική.

Α.Μ.: Η εικόνα της ελληνικής κοινωνίας σήµερα είναι απογοητευτική. Εχουν συσσωρευτεί πολλά προβλήµατα, που ξεκινούν από το ίδιο το πρόβληµα της επιβίωσης. Σε δυτικές πόλεις, που έχουµε επισκεφτεί πολλές φορές µε το συγκρότηµα τα τελευταία τρία χρόνια, η κατάσταση δεν έχει καµία σχέση µε αυτό που συµβαίνει εδώ. Υπάρχει µια διαφορετική ποιότητα ζωής και, κυρίως, µεγαλύτερη οικονοµική δυνατότητα για τον κόσµο να συµµετέχει στην πολιτιστική ζωή. Φυσικά κι εκεί υπάρχουν προβλήµατα και ανισότητες, δεν βρίσκονται όµως πάντα στα ίδια επίπεδα πίεσης που βιώνουµε εδώ.

Τι θα δούµε από τους In Trance 95 στο φετινό Αγοραφοβικό Φεστιβάλ;

Ν.Β.: 38 χρόνια επιτυχίες…

Α.Μ.: Βασικός κορµός θα είναι τα σινγκλ, αλλά έχουµε ετοιµάσει και µία δύο εκπλήξεις – κάποια κοµµάτια που έχουµε καιρό να παίξουµε live.

Ποιο είναι το επόμενο κεφάλαιο για τους In  Trance 95;

Ν.Β.: Νιώθω πως είμαστε στο ίδιο κεφάλαιο πάντα και απλά συνεχίζουμε. Η μάλλον είμαστε σ’ ένα βιβλίο που δεν έχει τέλος και τα κεφάλαια διαδέχονται το ένα το άλλο κι ενώ στην αρχή μας φαίνονται πολύ διαφορετικά αργότερα καταλαβαίνουμε πως είναι όλα ίδια με ελάχιστες διαφορές σε λεπτομέρειες. Κάτι τέτοιο θα ναι και το επόμενο κεφάλαιο όπως και όλα τα προηγούμενα.

A.M.: Αυτή τη στιγμή κοιτάζουμε προς δύο κατευθύνσεις ταυτόχρονα. Από τη μία, θέλουμε να κυκλοφορήσουν τα καλύτερα από όσα υπάρχουν ήδη στα αρχεία μας από όλα αυτά τα χρόνια. Είναι αρκετό υλικό. Δεν είναι απαραίτητο να βγουν τα πάντα, αλλά σίγουρα αξίζει να κυκλοφορήσουν πολλά από αυτά που έχουν μαζευτεί σε διαφορετικές περιόδους. Από την άλλη, κοιτάμε και μπροστά. Γι’ αυτό έχουμε παρουσιάσει αρκετά νέα κομμάτια στα live μας εδώ και περίπου έναν χρόνο. Σύντομα θα κάνουμε τις τελικές μίξεις, ώστε να κυκλοφορήσει και η νέα μας δουλειά. Δεν κοιτάζω πιο μακριά αυτή τη στιγμή. Αυτό είναι αρκετό.

Βρίσκεστε σε ένα κελί µελλοθάνατου και µπορείτε να ακούσετε έναν τελευταίο δίσκο προτού πεθάνετε. Ποιο άλµπουµ επιλέγετε;

Ν.Β.: Με Βασίλη Τερλέγκα – «Οταν νυχτώνει». Θα έφευγα ωραία πιστεύω.

A.M.: Αφού λοιπόν καταδικάστηκα χωρίς ελαφρυντικά και είµαι µελλοθάνατος, θα ζητούσα να ακούσω το «Closer» των Joy Division, ώστε να «φύγω» µε τις τελευταίες νότες του «Decades». Αν έπρεπε να διαλέξω ένα µόνο κοµµάτι, θα ήταν εκείνη η πρόχειρη ηχογράφηση του «In a lonely place», µε τα φωνητικά του Ιαν Κέρτις, που ακούγεται ακόµη πιο ωµή και θανατερή.

INF0
Αγοραφοβικό Φεστιβάλ 2026, 18 και 19 Σεπτεµβρίου, ΠΛΥΦΑ, Κορυτσάς 39, Αθήνα

Πρώτη δημοσίευση στην εφημερίδα Documento

Κεντρική φωτογραφία @Pinelopi Gerasimou

Διαβάστε επίσης:

Στον αστε­ρι­σμό του Μπέλα Ταρ

Η ελληνική τηλεόραση γεννήθηκε στη φλόγα του ’60

Πατρίσιο Γκουσμάν: Πέθανε ο ντοκιμαντερίστας της μνήμης της Χιλής

Δείτε όλες τις ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο στο koutipandoras.gr