Πίσω από την πτώση των δύο 17χρονων στην Ηλιούπολη δεν κρύβεται μια αυθόρμητη πράξη. Αυτό υποστηρίζουν ψυχολόγοι, παιδοψυχολόγοι και εκπαιδευτικοί που μίλησαν στους δημοσιογράφους Δημήτρη Κούλαλη και Βαγγέλη Βαλαβάνη για το Documentonews, αναλύοντας τους μηχανισμούς που οδηγούν εφήβους σε πλήρη ψυχική κατάρρευση. Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος Χριστίνα Μπογιατζή είναι κατηγορηματική: «Δεν φτάνουμε τυχαία μέχρι εδώ».
Η πολωτική σκέψη
Το κλειδί για την κατανόηση της τραγωδίας, σύμφωνα με την ίδια ειδικό, βρίσκεται σε αυτό που η επιστήμη αποκαλεί πολωτική σκέψη. Όταν ένας έφηβος βιώνει έντονο άγχος επίδοσης, η σκέψη του λειτουργεί σε δύο μόνο πόλους: «Αν δεν πετύχω είμαι ένα τίποτα. Ή θα πετύχω ή θα πεθάνω. Ή θα πετύχω ή θα αφανιστώ», εξηγεί η Μπογιατζή. Το ιδιαίτερο στοιχείο αυτής της υπόθεσης, όπως επισημαίνει, είναι ότι η πράξη συνέβη όχι μετά την αποτυχία, αλλά στον ιδεασμό της, τα κορίτσια δεν είχαν ακόμα δώσει τις εξετάσεις. Αυτό αποκαλύπτει βαθύτερη ψυχοσυναισθηματική αποσταθεροποίηση: «Αυτά τα παιδιά δεν είχαν καλή ρύθμιση κι από πριν. Δεν ήξεραν πώς να συγκρατούν το αρνητικό τους συναίσθημα».
Το αδιέξοδο, όπως το περιγράφει η ειδικός, δεν ήταν η εξέταση αυτή καθεαυτή, αλλά η ταύτιση ύπαρξης και επίδοσης: «Υπάρχω μόνο μέσα από τις πανελλήνιες. Αν δεν πάνε καλά, δεν υπάρχω».
Ο μύλος που συνθλίβει
Από την πλευρά της εκπαιδευτικής κοινότητας, ο δάσκαλος και πρόεδρος του Α’ Συλλόγου Αθηνών ΠΕ, Δημήτρης Μαριόλης, μιλά για παιδιά που «σκάνε» μέσα σε ένα καθεστώς τρομερής πίεσης, ιδίως εκείνα με μεγαλύτερη συναισθηματική ευαισθησία. Ο έφηβος σήμερα, περιγράφει, νιώθει ότι μπαίνει σε έναν αδυσώπητο ανταγωνισμό με φροντιστήρια, διαγωνίσματα τύπου πανελληνίων κάθε Σαββατοκύριακο και γονικές προσδοκίες, χωρίς να κατανοεί πια ξεκάθαρα γιατί πρέπει να μπει στο πανεπιστήμιο, αφού η κοινωνική ανέλιξη παραμένει αμφίβολη. «Έτσι συνθλίβονται τα παιδιά από τις μυλόπετρες του εκπαιδευτικού μας συστήματος», καταλήγει.
Η ανάγκη για ουσιαστική στήριξη
Ο Θοδωρής Κατσωνόπουλος, πρόεδρος της Β’ ΕΛΜΕ και αιρετός ΚΥΣΔΕ, μιλά για εφήβους που «παλεύουν σιωπηλά με τους φόβους, τα αδιέξοδά τους, το ψυχικό βάρος, την πίεση και τη μοναξιά, χωρίς εμείς οι ενήλικες να το αντιλαμβανόμαστε έγκαιρα». Ζητά ενίσχυση της ψυχολογικής υποστήριξης στα σχολεία με περισσότερους ψυχολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς, αλλά και ουσιαστική επικοινωνία ανάμεσα σε σχολείο, οικογένεια και παιδιά. «Σήμερα δεν είναι η ώρα για εύκολα συμπεράσματα. Είναι η ώρα της ευθύνης. Να ακούσουμε περισσότερο τα παιδιά μας. Να δούμε πίσω από τη σιωπή τους», τονίζει.
Η Μπογιατζή συμπληρώνει με έναν πρακτικό προσανατολισμό. Τα παιδιά πρέπει να γνωρίζουν ότι οι πανελλήνιες δεν είναι αυτοσκοπός αλλά ενδιάμεσο στάδιο, και ότι πάντα υπάρχουν εναλλακτικές. «Το θέμα δεν είναι να πετύχεις εξετάσεις, είναι να πετύχεις στο αντικείμενο που θέλεις να κάνεις την υπόλοιπη ζωή σου», επισημαίνει.
Διαβάστε επίσης:
Tα σχόλια στο site έχουν απενεργοποιηθεί. Μπορείτε να σχολιάζετε μέσα από την επίσημη σελίδα στο Facebook
Σχόλια