Ιδού ο νυμφίος (απ)έρχεται

Διώκεται η δημοκρατία, διώκεται η νομιμότητα, διώκεται ο έλεγχος, διώκεται η κριτική, στο τέλος τέλος διώκεται ακόμα και η κοινή λογική, αλλά δεν διώκονται οι διώκτες αυτών.

Θύμιος Γεωργόπουλος 01/05/2021 | 11:58

Φασίζουν απροκάλυπτα διώκοντας τους αθώους ενώ αθωώνουν τους ενόχους. Πρώτα φασίζουν συκοφαντώντας τους απλούς πολίτες και μετά νομοθετούν την ασυλία τους για να φασίσουν ξανά ανενόχλητοι, αφού και με το νόμο έχουν το ακαταδίωκτο για τα «εγκλήματα» τους.


Να ξεκαθαρίσουμε εξ αρχής δυο πράγματα:
Πρώτον, οι πρόνοιες (που περιβάλλονται με νομοθετική πανοπλία) για ασυλία, ακαταδίωκτο ή παραγραφή παραβατικών και κακουργηματικών πράξεων, όπως επίσης και η τοποθέτηση εξαρτημένων -μέχρι τα μπούνια- ελεγκτών στις «ανεξάρτητες ελεγκτικές αρχές» (όταν δεν τις καταργούν), είναι το δάχτυλο που σου κουνάει η εξουσία και σε κατηγορεί ως διεφθαρμένο ενώ σε έχει δεμένο και σε βιάζει….με το νόμο.


Μάλιστα δε νομοθέτησαν -οι άθλιοι- όχι μόνο να μην διώκονται οι εμπλεκόμενοι με την διαχείριση της πανδημίας αλλά ούτε να εξετάζονται ως μάρτυρες για την γνώμη που διατύπωσαν ή για όσα έπραξαν ασκώντας τα καθήκοντά τους. Δεύτερον, η ψήφιση ασυλίας για τον εαυτό τους (και τα ποικιλώνυμα
συμφέροντα με τα οποία διαχρονικά και προνομιακά συναλλάσσονται) αποτελεί καραμπινάτη ομολογία ενοχής και καταγράφει τον φόβο τους ότι ήγγικεν η ώρα και ότι έφτασε το πλήρωμα του χρόνου που «όλα εδώ πληρώνονται» και «κάθε κατεργάρης θα πάει στον πάγκο του» ή και ενδεχομένως στο εδώλιο του κατηγορουμένου.


Επειδή «το σκατό έφτασε στην κάλτσα» έγινε φανερό ότι “ιδού ο νυμφίος (απ)έρχεται εν των μέσω της (μαύρης) νυκτός” και ότι “η παραβολή των δέκα παρθένων” έπαψε πλέον να πουλάει, αφού έγινε απολύτως σαφές ότι ούτε παρθένες είναι (έστω μωρές), ούτε πολύ περισσότερο συνετές.


Η Σοφία Νικολάου τώρα δικαιώνεται.


Μπορεί η Γ.Γ. Αντεγκληματικής πολιτικής να είναι η χαρά της απευθείας ανάθεσης, ο παράδεισος του εμπόρου στα αμορτισέρ αυτοκινήτου που του ανατέθηκε να προμηθεύσει υγειονομικό υλικό όλα τα καταστήματα κράτησης, η γιορτή του εμπόρου γαντιών νιτριλίου που πούλησε προς 17,5 ευρώ την
μονάδα όταν στο ίδιο υπουργείο το ίδιο είδος πληρώθηκε προς 8,85 ευρώ, αλλά η «σιδηρά (και άτεγκτος) κυρία» εμπίπτει στο ακαταδίωκτο.


Ο Στέλιος Πέτσας τώρα δικαιώνεται.


Μπορεί ο (τέως) κυβερνητικός εκπρόσωπος να έγινε γνωστός από την «λίστα» με την οποία μοίρασε πολλά εκατομμύρια στους καναλάρχες και σε όλα τα φιλικά τους ΜΜΕ για να διαφημίσουν το «μένουμε σπίτι» και το «μένουμε ασφαλείς» (που εκ του νόμου προβλέπεται να προβάλλονται δωρεάν), μπορεί να δήλωσε ότι “αν είχαμε ακούσει τον ΣΥΡΙΖΑ για τις ΜΕΘ θα είχαμε πετάξει δεκάδες εκατομμύρια ευρώ” αλλά ο «λίσταρχος» υπουργός εμπίπτει στο ακαταδίωκτο.


Ο Κ.Μ. (Κυριάκος Μωυσής Μητσοτάκης) τώρα δικαιώνεται.


Μπορεί ο πρωθυπουργός να άφησε απροστάτευτο το ΕΣΥ και οι νεκροί να είναι πλέον ένας ανά 1.000 κάτοικοι, μπορεί οι ημέτεροι να φάγανε μέχρι και τα πόμολα ακόμα και με τα «σκόιλ ελικικού», μπορεί να αποκρύβει τα πρακτικά της επιτροπής που επικαλείται για τις καταστροφικές του αποφάσεις, μπορεί να έχει έναν νεκρό δημοσιογράφο και να μην κάνει ούτε δήλωση στην αποκάλυψη ότι για έναν άλλο (Κ. Βαξεβάνη) υπάρχει συμβόλαιο θανάτου, αλλά είναι φανατικός οπαδός στα τσουρέκια Τεκερνλής και ως «ανέμελος» εμπίπτει στο ακαταδίωκτο.


Άλλωστε εμείς έχουμε αποκλειστικά την ατομική ευθύνη και όχι ο Κυριάκος, γιατί όπως είπε και ο Blaise Pascal: “Ο Θεός θα ήταν άδικος αν δεν ήμασταν ένοχοι”.