Η ζωή και η «δολοφονία» της Μάνιας Τέκου

Και όπως έγραφε και η «ίδια» πριν ο δημιουργός της τη σκοτώσει: «Μιμούμαστε ασύστολα για να εντυπωσιάσουμε τον εαυτό μας και τους άλλους». 

NewsRoom 19/04/2021 | 14:40

Μια ιστορία ίδια με τα κοινωνικά πειράματα που βλέπουμε να εμφανίζονται συχνά πυκνά για να δείξουν αν ο κόσμος θα αφήσει λεφτά σε άστεγους, πως θα συμπεριφερθεί σε ένα φασίστα που τραμπουκίζει έναν μετανάστη σε μια στάση, πώς θα προσπαθήσει να αποτρέψει τη βία που μπορεί να δεχτεί μια γυναίκα. Κάπως έτσι μοιάζει το προφίλ, η ιστορία και ο θάνατος της Μάνιας Τέκου, μιας γυναίκας που υπήρξε, χωρίς να υπάρχει. 

Όπως φαίνεται από τις αναρτήσεις και τις απόψεις που εξέφραζε, η συγκεκριμένη περσόνα, μοιάζει με ηρωίδα ενός βιβλίου. Μητέρα, γυναίκα, εργαζόμενη, σύζυγος, πολιτικοποιημένη, πολιταξιδεμένη. Αλλά και κάποιες στιγμές ευάλωτη, όπως όλοι οι αληθινοί άνθρωποι. Ένας χαρακτήρας γεμάτος αντιφάσεις: εστέτ αλλά όχι σνομπ, πλούσια αλλά με μια αίσθηση κοινωνικής δικαιοσύνης, πολυταξιδεμένη και μπερδεμένη. Είχε πολιτική πένα, και οι αναρτήσεις της, πολιτικές αναλύσεις, κριτικές βιβλίων ή προσωπικά post, αναδημοσιεύονταν από άλλα μεγάλα αληθινά προφίλ είτε γιατί ήταν καλογραμμένα, είτε γιατί επηρέαζαν όσους και όσες τη διάβαζαν. Ήταν γεμάτη αυτοπεποίθηση αλλά και ανασφάλειες που ξεδίπλωνε μέσα από βιωματικές αναρτήσεις με τις οποίες μπορούσε να ταυτιστεί αρκετός κόσμος. Ή και αν δεν μπορούσε να ταυτιστεί, σίγουρα θα ήθελε να τις διαβάζει. 

Η Μάνια Τέκου θα μπορούσε να είναι πρωταγωνίστρια βιβλίου, και ίσως μια μέρα ο/η δημιουργός της θα μπορούσε να γράψει ένα πραγματικό βιβλίο γι’ αυτό το πρόσωπο, για το πώς δημιουργήθηκε και για τον τρόπο που αποφασίστηκε ο θάνατος της. Το προφίλ αυτό άλλωστε, χτίστηκε με τον ίδιο τρόπο που ένας συγγραφέας πλάθει τους ήρωες του και τους ζωντανεύει μέσω των λέξεων. Οι περισσότεροι ήρωες βιβλίων που μπορεί να ταυτιστήκαμε μαζί τους ή να τους μισήσαμε, ξεκίνησαν από μια παράγραφο και μέρα με τη μέρα απέκτησαν ζωή, τις περισσότερες φορές μια πολύ διαφορετική ζωή ή χαρακτήρα απ’ αυτή του συγγραφέα. Έγιναν ξεχωριστές οντότητες που γεννήθηκαν, έζησαν και πέθαναν μέσα σε ένα βιβλίο. Το ίδιο μάλλον συνέβη και εδώ. Ένας χαρακτήρας γεννήθηκε, έζησε και πέθανε. Απλώς αυτό συνέβη μέσω ενός κοινωνικού δικτύου και όχι μέσω ενός εκδοτικού οίκου. 

Πολλοί έσπευσαν να μιλήσουν για την αίσθηση εξαπάτησης. Όμως πώς μπορούμε να μιλάμε για εξαπάτηση σε ένα ψηφιακό κόσμο που ο κάθε χρήστης μπορεί να δημιουργεί 2-3 ή και περισσότερα προφίλ ή ο καθένας μπορεί να γράφει – ακόμη και ως αληθινό πρόσωπο - ιστορίες που δεν υπήρξαν ποτέ; Ποιος ελέγχει αυτή την εξαπάτηση; Και εν τέλει, υπάρχει κάποιο «εξαπατόμετρο» με το οποίο θα μπορούμε να κρίνουμε ποια εξαπάτηση είναι σοβαρή και ποια όχι. Και το ερώτημα εδώ είναι ένα: Εξαπάτησε κάποιον για να του αποσπάσει χρήματα ή για να κερδίσει κάτι; Απ’ όσα έχουν γίνει γνωστά μέχρι σήμερα όχι. Εξαπάτησε κάποιον για να κερδίσει δημοσιότητα; Ίσως πολλούς, αλλά και πάλι πώς θα κεφαλαιοποιηθεί αυτή η δημοσιότητα όταν δε γνωρίζουμε καν ποιος βρίσκεται πίσω απ’ αυτό το προφίλ; 

Κι αν όποιος βρίσκεται πίσω από αυτό το προφίλ προσέφερε με συνέπεια ευχάριστα αναγνώσματα, οπτικές που κάποιος δεν είχε σκεφτεί ή προβληματισμούς που αποδείχθηκαν χρήσιμοι; Κι αν αυτός που βρίσκεται πίσω από το προφίλ ακόμη και αν μιλούσε μέσω προσωπικών μηνυμάτων και προσέφερε λύσεις και συμβουλές αποτελεσματικές σε κάποιον που βρισκόταν πίσω από μια άλλη οθόνη; Πόση σημασία μπορεί να είχε η ταυτότητα αυτού του ατόμου και τι σημασία θα είχε ποιος ή ποια κρυβόταν πίσω από την άλλη οθόνη; 

Η Μάνια Τέκου, όποια και αν ήταν δεν προσέβαλε κανέναν με τις αναρτήσεις της. Δεν περιελάμβαναν ρητορική μίσους ή ομοφοβία για παράδειγμα. Δεν ήταν ένα τρολοπροφίλ που ήθελε να προκαλεί αντιπερισπασμό σε άλλες σοβαρές αναρτήσεις. Ήταν ένα προφίλ που διαχειριζόταν επιμελώς ένας άνθρωπος, ο οποίος απλώς έφτιαξε μια περσόνα. Το ότι η περσόνα αυτή δεν ήταν αληθινή, δε σημαίνει ότι και ο άνθρωπος πίσω από αυτές τις αναρτήσεις ή αυτούς τους προβληματισμούς δεν υπάρχει. Οι ιστορίες άλλωστε, υπάρχουν απ’ τη στιγμή που αρχίζουν να γράφονται. 

Και όπως έγραφε και η «ίδια» πριν ο δημιουργός της τη σκοτώσει: «Μιμούμαστε ασύστολα για να εντυπωσιάσουμε τον εαυτό μας και τους άλλους».