Η βρομιά "βασιλεύει" στην Αίγινα

Της Κρυσταλίας Πατούλη

cover
NewsRoom 02/08/2014 | 18:30

Της Κρυσταλίας Πατούλη

Δεν είμαι Αιγινήτισσα αλλά επισκέπτομαι την Αίγινα από το 1965 που γεννήθηκα, μέχρι που εδώ και ένα χρόνο τη ζω σχεδόν καθημερινά. Αυτή τη χρονιά όπου κι αν πήγα αντίκρισα πολυκαιρισμένους σωρούς επί σωρών –στην κυριολεξία- από σκουπίδια, ξεκοιλιασμένες σακούλες με σαπισμένα φαγητά, λιωμένα παγωτά κολλημένα στο έδαφος από το πάλαι ποτέ, πλαστικά παντός είδους, σε απλά ελληνικά βρώμα και δυσωδία (όλα αυτά τα οποία  συνοδεύονται κατ’ αποκλειστικότητα με διάφορες πιθανές ασθένειες, κατσαρίδες και ποντίκια). Κι όχι ότι είναι είδηση αλλά δεν πάει άλλο. H Αίγινα έγινε χωματερή του ζόφου και της αδιαφορίας. Ή αλλιώς: Ένα νησί μονίμως σε έκτακτη ανάγκη.

Με φρίκη διαπίστωσα σιγά σιγά ότι το ίδιο σκηνικό είναι στημένο όχι μόνο στο εσωτερικό του νησιού αλλά και κατά μήκος της άλλοτε υπέροχης παραλιακής οδού που είχα την ατυχία να την περπατήσω σπιθαμή προς σπιθαμή.

Διότι είναι διαφορετικό να περνάς με αυτοκίνητο και φευγαλέα να πέφτει το μάτι σου και εντελώς διαφορετικό να περπατάς δίπλα σε αυτές τις επικίνδυνες εστίες μολύνσεως που κάθε ώρα που περνάει κάτω από τον καυτό καλοκαιρινό ήλιο όλο και κακοφορμίζουν σαν πτώματα με την πάροδο των ημερών και των μηνών(διότι και μήνες κάνει να περάσει σκουπιδιάρικο να τα πάρει, ή ακόμα και …αιώνες όπως αποδεικνύεται σε κάποιες περιπτώσεις).

Κι όταν θυμηθεί να περάσει επιτέλους κάποτε το σκουπιδιάρικο (μην ξεχάσεις να αγοράζεις λαχείο την ίδια μέρα!), μαζεύει μόνο όσα βλέπει η πεθερά. Σκουπίδια παντού. Γύρω από μουσεία, ξωκλήσια, φάρους, π α ν τ ο ύ.

Ο αέρας σκορπά στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα κάποια από αυτά τα ξεχασμένα κι απ’ το Θεό σκουπίδια, που μπορείς και να τα …θαυμάσεις αιωρούμενα σε κλαδιά και βράχια (φορές μάλιστα σφηνώνουν ανάμεσα σε πέτρες και βράχους και στέκονται εκεί μέχρι να τα ανακαλύψουν οι μελλοντικές γενιές…) ή και άλλα που σέρνονται σε φυτά, ή πλέουν στη θάλασσα, ή μπλέκονται με τα φύκια και συναντιούνται με άλλους σκουπιδοσυγγενείς τους που φρόντισαν για τη μετανάστευσή τους άλλοι …συνάνθρωποι από τα διάφορα περιπλανώμενα καράβια αλλά και τις γειτονικές ακτές, τα οποία η θάλασσα ξερνάει φαντάζομαι με ηδονή κάθε που τα κύματα τα σπρώχνουν προς πάσα κατεύθυνση έξω από αυτήν.

Στις οργανωμένες παραλίες δε –που οι επιχειρηματίες θα έπρεπε από όσο γνωρίζω να τις διατηρούν καθαρές όλο το χρόνο κατά το νόμο- κάνουν πάρτι πολυκαιρισμένα ή και νεόφερτα σκουπίδια από δω και από κει (αρκεί να μην είναι (τα μεγάλα!) ανάμεσα σε ξαπλώστρες – και μόνο τη φουλ σαιζόν τους) ενώ τα φύκια μπλέκονται μαζί τους, διαμορφώνοντας λόφους καμουφλάζ δεξιά και αριστερά των ίδιων παραλιών, περιμένοντας κι αυτά κρυμμένα από κάτω τους αιώνες των αιώνων αμήν για να μεταλλαχθούν προφανώς σε κάτι άλλο… που δεν θα ζήσουμε για να το μάθουμε.

Κι αν υπάρχουν οι εξαιρέσεις, που σίγουρα υπάρχουν, λυπάμαι αλλά μόλις τους… έφαγε ο κανόνας.

Και βέβαια στις ανοργάνωτες παραλίες δεν αλλάζει και πολύ η κατάσταση. Οι δε λουόμενοι, αφήνουν τα ποτήρια τους, τις σύριγγες, τα μπουκάλια, τα καπάκια, τα καλαμάκια –όλα αυτά τα μαζεύουμε κάποιοι ελάχιστοι γραφικοί κάθε μέρα ως ρουτίνα με ειδικά γάντια μίας χρήσεως πριν το μπάνιο μας- και ότι τέλος πάντων τους περισσεύει και όπου στην κυριολεξία τους βολεύει και κουνάνε το μαντήλι αφήνοντας να τα εξαφανίσει ο Αίολος ως δια μαγείας ανοίγοντας τον ασκό του, αλλά τύφλα νά ‘χει ο Ηρακλής και η κόπρος του Αυγεία πλέον.

Δεν είχα την τιμή να δω όλη αυτή τη χρονιά ούτε έναν άνθρωπο να βγαίνει έξω από το σπίτι του να μαζέψει τα σκουπίδια που έστω ο αέρας έσυρε μέχρι την πόρτα του και στις παραλίες ούτε καν τους εργαζόμενους, εκτός από μία φορά που τους είπαμε -για πείραμα- πως υπάρχει ένας ψόφιος γλάρος στην ακτή μπροστά από τις ομπρέλες και τότε έτρεξαν να τον μαζέψουν.

Μέσα σε αυτόν τον ορυμαγδό, λέγεται ότι ο νέος διοικητής της τροχαίας του νησιού, θέλοντας μάλλον να κάνει αισθητή την παρουσία του τρομάρα του, μπροστά από τη σκουπιδοσκηνογραφία κι αυτός, έκανε έλεγχο πρόσφατα σε ότι κυκλοφορούσε με ρόδα στο νησί του ναού της Αφαίας, το αγαπημένο των ζωγράφων, με το καλύτερο κλίμα στην Ευρώπη, με τα μοναδικά φιστίκια του που θυσιάστηκαν τόνοι και τόνοι πεύκων για να υπάρχουν και να βγάζουν χρήματα σήμερα οι Αιγινήτες, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας.

Σ’ αυτό το νησί, λοιπόν, έδωσε η εξουσία πρόστιμα ακόμα και σε αυτούς που δεν είχαν τριγωνάκια στο πορτ μπαγκάζ τους! Και καλά έκανε θα πει κάποιος σε φυσιολογικές καταστάσεις, αλλά εδώ μόνο η λέξη ΦΥΣΙΟ-ΛΟΓΙΚΕΣ δεν ταιριάζει. Αποτέλεσμα ήταν να μη βρίσκεις ταξί να μετακινηθείς, διότι όλοι είχαν αφήσει τα αυτοκίνητά τους παρκαρισμένα, ή τράπηκαν σε φυγή με το πρώτο πλοίο για Πειραιά. Ήταν το κερασάκι στην σκουπιδότουρτα.

Προσωπικά αναρωτιέμαι γιατί κανείς να έρθει στην Αίγινα; Για να πρωταγωνιστήσει στην ταινία βρώμα, σκουπίδι και κόπανοι; Για να περπατά με την πλάτη στον παραλιακό δρόμο ανάμεσα στα καταστήματα και στις καρέκλες, αφού δεν χωράει να περάσει στο πεζοδρόμιο, όχι άνθρωπος π.χ. με ειδικές ανάγκες αλλά ούτε καν ένας απλός υπέρβαρος από την στενότητα του χώρου; Ή για να δει τα πλαστικά στις καφετέριες και τις επίσης πλαστικοποιημένες και αλλοιωμένες από τον ήλιο κιτς φωτογραφίες από «εδέσματα» έξω από τις κάθε λογής επιχειρήσεις εστίασης, λες και είμαστε στο Σικάγο; Ή να έρθει μήπως για να δει ΤΟ σκουπίδι ως μόνιμο ντεκόρ και σήμα κατατεθέν πλέον του νησιού; Ή για να γνωρίσει τους κατοίκους του νησιού της πήλινης κανάτας, που κάθονται και τα βλέπουν όλα αυτά επί 4 χρόνια, περιμένοντας στο δια ταύτα τελικώς τον νέο δήμαρχο να …καθαρίσει; Και εδώ υπάρχουν εξαιρέσεις, αλλά δυστυχώς και εδώ τους έφαγε ο κανόνας.

Στην Αίγινα έζησε κι ο Καζαντζάκης αλλά το σπίτι που κατοικούσε το κατεδάφισαν βάζοντας μια πέτρινη επιγραφή μόνο για να το υπενθυμίζει και ούτε σκέφτηκαν να αφήσουν έστω την πόρτα και το παράθυρό του που δείχνει η γνωστή σε όλους μας φωτογραφία, μπροστά από το νέο πέτρινο τοίχο τους, αλλά είπαμε δεν είναι αυτό το θέμα μας. Όμως με την ιστορία που κουβαλάει από τους αρχαίους χρόνους αυτό το νησί, μέχρι τον Καποδίστρια και έως τις μέρες μας, δεν του αξίζει να έχει καταντήσει ολόκληρο μία γενική χωματερή απάθειας.

Τι κάνουν τα υπεύθυνα υπουργεία, τι κάνει η υγειονομική υπηρεσία, τι κάνουν οι φορείς του νησιού, τι κάνουν οι διάφοροι σύλλογοι; (αφήστε τον “δήμαρχο” για να μην συγχυστούμε περαιτέρω). Τι κάνουμε εν τέλει όλοι;

Είναι ντροπή να λεγόμαστε άνθρωποι που θέλουμε λέει και πολιτισμό… και ψάχνουμε και χορηγούς ανύποπτους τουρίστες που προκαταβολικά τους λυπάμαι και θλίβομαι.

Όποιος και νά ‘σαι, αν πετάς τα απορρίμματά σου στη φύση και τα αφήνεις εκεί να τα μαζέψει η …μοίρα, τότε μάλλον η κακή μοίρα θα σε βρει. Και με ότι ιερό κι αν ασχολείσαι, πρώτα απ’ όλα πρέπει να φροντίζεις για την καθαριότητα όπως και τη φύση γύρω σου, κι όχι να αφήνεις να βρωμάει όλος ο τόπος και η θάλασσα και να λες ότι κάνεις κάποιο θεάρεστο και θεανθρώπινο έργο κατά τα άλλα. Όποιος και νά ‘σαι.

Αλλά είμαστε αισιόδοξοι με κλεισμένη τη μύτη και τα μάτια… Και θέλουμε και τουρισμό οι θρασύτατοι. Θέλουμε και ζωή λέει, αλλά σκοτώνουμε αυτή τη φύση που μας ζει. Θέλουμε και νομιμοφροσύνη και πρόστιμα και λογική. Θέλουμε και λεφτά από πάνω. Αλλά να μαζέψουμε τα …σκατά μας, δεν ξέρουμε (που ακόμα και οι γάτες ξέρουν να τα ανακυκλώνουν).

Υγ.: Θα ακολουθήσει τις επόμενες μέρες και πλήρες φωτορεπορτάζ.

Υγ. 2.: Να επισημάνω επίσης, ειδικά για τους μελλοντικούς ερευνητές – μελετητές, ότι στην Αίγινα ίσως βρουν σε κάποια χρόνια -εκτός όλων των άλλων- μέχρι και απολιθωμένες σακούλες σκουπιδιών κρεμασμένες από δέντρα ως …άλλα μήλα των Εσπερίδων της χώρας της κρίσεως.

Και μη χειρότερα!

Πηγή: afigisizois.wordpress.com

To koutipandoras.gr θεωρεί δικαίωμα του κάθε αναγνώστη να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του. Ωστόσο, τονίζουμε ρητά ότι δεν υιοθετούμε τις απόψεις αυτές καθώς εκφράζουν τον εκάστοτε χρήστη και μόνο αυτόν. Παρακαλούμε πολύ να είστε ευπρεπείς στις εκφράσεις σας. Τα σχόλια με ύβρεις θα διαγράφονται, ενώ οι χρήστες που προκαλούν ή υβρίζουν θα αποκλείονται.