Η στρατηγική του χάους και το αδιέξοδο της Δύσης

Η διολίσθηση της διεθνούς πολιτικής σε μια κατάσταση μόνιμης εξαίρεσης από τους κανόνες του δικαίου δεν είναι πλέον μια θεωρητική ανησυχία, αλλά μια ζοφερή πραγματικότητα που εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μας. Οι πόλεμοι χωρίς επίσημη κήρυξη, οι «προληπτικές» επιθέσεις που βαφτίζονται αμυντικές και η πλήρης περιφρόνηση των θεσμικών αντιβάρων συνθέτουν το σκηνικό μιας νέας παγκόσμιας συνθήκης. Στο επίκεντρο αυτής της καταιγίδας, η επίθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ κατά του Ιράν δεν αποτελεί απλώς μια στρατιωτική κλιμάκωση, αλλά την επιτομή μιας πολιτικής που στερείται νομικής βάσης και στρατηγικού ορίζοντα, απειλώντας να παρασύρει την ανθρωπότητα σε έναν ολοκληρωτικό πόλεμο που θα κάνει τις προηγούμενες συγκρούσεις να φαντάζουν περιφερειακές αψιμαχίες.

Η κανονικοποίηση της αυθαιρεσίας και το διεθνές χάος

Ζούμε σε μια εποχή όπου η παράνομη χρήση ισχύος από τις κυβερνήσεις τείνει να θεωρηθεί φυσιολογική από μια κοινή γνώμη που εθίζεται καθημερινά όλο και περισσότερο στη βία και τις εικόνες της. Από την Ουκρανία και την Παλαιστίνη μέχρι την ωμή παρέμβαση στα εσωτερικά της Βενεζουέλας, η διεθνής κοινότητα παρακολουθεί τον κλονισμό κάθε έννοιας δικαίου. Η τρέχουσα επίθεση κατά της Τεχεράνης, η οποία εκδηλώθηκε εν μέσω διπλωματικών προσπαθειών, αναδεικνύει την απόλυτη περιφρόνηση του Ντόναλντ Τραμπ προς το διεθνές και το αμερικανικό δίκαιο. Χωρίς την έγκριση του Κογκρέσου και χωρίς νομιμοποίηση, ο Λευκός Οίκος επιλέγει τον δρόμο του επιθετικού πολέμου, ανοίγοντας τον ασκό του Αιόλου για μια σύρραξη που ήδη δεν περιορίζεται στα σύνορα της ευρύτερης Μέσης Ανατολής.

Το Ισραήλ στο τιμόνι

Η ανάλυση της κατάστασης απαιτεί την αποδοχή μιας σκληρής αλήθειας την οποία πολλοί στο πολιτικό κατεστημένο αρνούνται να ψελλίσουν. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν καθοδηγούν πλέον τις εξελίξεις, αλλά σύρονται από τις επιδιώξεις του Ισράηλ και του Μπενιαμίν Νετανιάχου. Είναι σαφές ότι το Ισραήλ είναι αυτό που κρατά το τιμόνι, θέτοντας τελεσίγραφα στον Αμερικανό πρόεδρο και εξαναγκάζοντάς τον σε μια σύγκρουση που εξυπηρετεί αποκλειστικά τα δικά του εθνικά συμφέροντα. Η επιρροή του λόμπι των όπλων και η παρουσία ένθερμων σιωνιστών στον στενό κύκλο του Τραμπ έχουν ακυρώσει την αυτονομία της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής. Η ιστορία δείχνει ότι από την εποχή του Κένεντι και μετά, κανένας πρόεδρος δεν τόλμησε να αντισταθεί στις ισραηλινές πολιτικές επιδιώξεις, και ο Τραμπ επιβεβαιώνει αυτόν τον κανόνα με τον πλέον επικίνδυνο τρόπο.

Το ανέφικτο της νίκης

Από στρατιωτική άποψη, η επιχείρηση εναντίον του Ιράν μοιάζει με άλμα στο κενό. Οι στόχοι παραμένουν ασαφείς και αντιφατικοί, με την εμμονή στην «αλλαγή καθεστώτος» να αποτελεί μια επικίνδυνη αυταπάτη που προσκρούει στη σκληρή πραγματικότητα της ιστορίας. Η στρατηγική αυτή αγνοεί τη βαθιά ανθεκτικότητα του ιρανικού κόσμου, ενός πολιτισμικού μεγέθους που διαθέτει μια σπάνια θεσμική και ιστορική συνέχεια χιλιάδων ετών. Το Ιράν δεν είναι ένα τεχνητό κρατικό μόρφωμα ή μια εύθραυστη αποικιακή κατασκευή, αλλά μια οντότητα με βαθιές ρίζες, που έχει αποδείξει ιστορικά ότι διαθέτει τους μηχανισμούς να απορροφά κραδασμούς και να ανασυντάσσεται απέναντι σε εξωτερικές απειλές.

Ακόμη και αν επιτευχθεί μια βίαιη ανατροπή της Ισλαμικής Δημοκρατίας, το μόνο που καταφέρει  είναι να ριζοσπαστικοποιήσει τη συλλογική συνείδηση ενός έθνους που αντιλαμβάνεται την κυριαρχία του ως ιερή παρακαταθήκη. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον υπαρξιακής απειλής, η αντίσταση μετατρέπεται σε μονόδρομο επιβίωσης, συσπειρώνοντας τον λαό γύρω από ακόμη πιο αδιάλλακτες μορφές εξουσίας και πυροδοτώντας μια αλυσιδωτή αντίδραση που απειλεί να τινάξει την παγκόσμια ασφάλεια στον αέρα.

Ο εφιάλτης ενός Γ΄ Παγκοσμίου Πολέμου

Αυτό που καθιστά την παρούσα κρίση μοναδικά επικίνδυνη είναι και η δυναμική της παγκόσμιας εμπλοκής. Η Κίνα, ως ο κύριος καταναλωτής ιρανικού πετρελαίου, δεν πρόκειται να παραμείνει απαθής παρατηρητής στην καταστροφή ενός στρατηγικού της εταίρου. Καθώς οι ΗΠΑ εξαντλούν τα ήδη αποδεκατισμένα οπλοστάσιά τους (λόγω του πολέμου στην Ουκρανίας) σε ένα νέο μέτωπο, προσφέρουν στο Πεκίνο την ευκαιρία που αναζητούσε για να αμφισβητήσει την αμερικανική κυριαρχία στον Ειρηνικό και παγκοσμίως. Η σύγκρουση στο Ιράν λειτουργεί ως η θρυαλλίδα που μπορεί να ενώσει τα μέτωπα της Ανατολικής Ευρώπης, της Μέσης Ανατολής και της Θάλασσας της Νότιας Κίνας σε μια ενιαία παγκόσμια πυρκαγιά.

Το κόστος μιας τέτοιας στρατιωτικής επιχείρησης είναι πρακτικά ανυπολόγιστο. Ο Τραμπ μπορεί να ονειρεύεται «σύντομους πολέμους», αλλά η πραγματικότητα είναι ότι η Τεχεράνη διαθέτει τα μέσα να παραλύσει τις παγκόσμιες οδούς μεταφοράς ενέργειας και εν μέρει ήδη το κάνει. Μια γενικευμένη σύρραξη θα σήμαινε την κατάρρευση της παγκόσμιας οικονομίας με ανυπολόγιστα αποτελέσματα για τους μη έχοντες του κόσμου τούτου. Ο Αμερικανός πρόεδρος έχει εγκλωβίσει τη χώρα του και τον υπόλοιπο πλανήτη σε ένα αδιέξοδο χωρίς καμία πόρτα διεξόδου. Κάνοντας μια (αυθαίρετη) ιστορική αναλογία, θα λέγαμε ότι είναι σαν να βρισκόμαστε λίγες στιγμές πριν την κατάρρευση της Ρώμης. Αν η διεθνής κοινότητα δεν αντιδράσει άμεσα, το Ιράν δεν θα είναι ο τελευταίος σταθμός, αλλά η αρχή του τέλους για τον σύγχρονο κόσμο όπως τον γνωρίζουμε.

Διαβάστε επίσης:

Γιατί δεν υπάρχει αντιπολεμικό κίνημα;

Βιβή Κεφαλά στο Κουτί της Πανδώρας: Οι βάσεις, το πιθανό χτύπημα στην Ελλάδα, κλειδί για τις εξελίξεις η διάρκεια του πολέμου

Η ένοχη σιωπή του κράτους

Δείτε όλες τις ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο στο koutipandoras.gr

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην κατηγορία «Απόψεις» εκφράζουν τον/την συντάκτη/τριά τους και οι θέσεις δεν συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του koutipandoras.gr