Η στρατιά των λιγότερο ίσων

Και αν αρρωστήσει η μάνα, ας πάει να τη φροντίσουν στην Ουγκάντα, που είναι και πολιτισμένο κράτος

Νίκος Παπαδογιάννης 16/07/2019 | 14:19

Mέσα στην πρώτη εβδομάδα της διακυβέρνησής του, ο Κυριάκος Μητσοτάκης βρέθηκε στη δυσάρεστη θέση να συγχαρεί τον επικοντιστή Εμμανουήλ Καραλή, για το μετάλλιο που ο νεαρός αθλητής κατέκτησε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων.

Αν ο πρωθυπουργός γνώριζε τι εστί Καραλής, μπορεί και να ντρεπόταν λίγο. Ο 19χρονος πρωταθλητής είναι μαύρος, αφού η μητέρα του ήρθε στην Ελλάδα από την Ουγκάντα. Με άλλα λόγια, η (υπέροχη) κυρία Καραλή ανήκει στην στρατιά εκείνων των ανθρώπων που δεν έχουν πια το δικαίωμα στην υγειονομική περίθαλψη και στα ευεργετήματα της αδάμαστης ελληνικής πολιτείας. Στους λιγότερο ίσους.

Βεβαίως, στην ίδια κατηγορία συμπεριλαμβανόταν σύσσωμη η οικογένεια Αντετοκούνμπο, μέχρι που το ταλέντο του Γιάννη τους βοήθησε να ξεφύγουν, όλοι, από τη λαίλαπα Σαμαρά-Βενιζέλου. Αλίμονο, ούτε αυτούς ντράπηκε να συγχαρεί ο Μητσοτάκης. Με τι θράσος θα τους δεχθεί τον Σεπτέμβριο στο Μέγαρο Μαξίμου, εφ’ όσον η Εθνική μπάσκετ κατακτήσει μετάλλιο στο Παγκόσμιο Κύπελλο;

Εάν ο Γιάννης είχε χιούμορ, δεν θα υπέγραφε αυτόγραφα με το όνομά του, αλλά με τον αριθμό ΑΜΚΑ που «εκβιαστικά» απέκτησε. Έτσι θα ξεστράβωνε και μερικούς από τους ψηφοφόρους που βλέπουν στα  πρόσωπα των Βρούτσηδων ένα είδος εθνικής σωτηρίας, απέναντι στους Μαδούρους…

Η υπόθεση δεν σηκώνει χωρατά. Στο ξεδιάντροπο κύμα της οπισθοδρόμησης που πνίγει τη χώρα τις πρώτες μέρες της γαλάζιας «μεταπολίτευσης», η ξεκάθαρη κονσομασιόν στην ακροδεξιά είναι ο βρώμικος αφρός. Η κορυφή ενός ύπουλου παγόβουνου.

Πριν ακόμη αποκαθηλωθεί η «πρώτη φορά αριστερά», ο ίδιος ο Μητσοτάκης υποσχέθηκε εφ’ άπαξ επίδομα 2000 ευρώ για κάθε παιδί που γεννιέται, αλλά μόνο «από Έλληνες γονείς». Προς το παρόν η τύχη της εξαγγελίας αγνοείται, δει δη χρημάτων.

 Όταν σχηματίστηκε η κυβέρνηση-τέρας της ΝΔ, το φλέγον μεταναστευτικό ζήτημα πέρασε στην αιγίδα του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη, ώστε να δικαιωθεί υποδόρια ο νοικοκυραίος που διατυμπανίζει σε όλους τους τόνους ότι «για την εγκληματικότητα φταίνε οι ξένοι».  

Και ακολούθησε το εξάμβλωμα με τον ΑΜΚΑ, ο οποίος πλέον θα αποτελεί προνόμιο των πολιτών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με όλες τις τερατώδεις συνέπειες που ο αποκλεισμός των υπηκόων τρίτων κρατών συνεπάγεται. «Η χώρα δεν είναι ξέφραγο αμπέλι», παιάνισε ο υπουργός Εργασίας, υιοθετώντας verbatim τη ρητορική της Χρυσής Αυγής.

Και …οι Αντετοκούνμπο; Ο Καραλής; Συγχαρητήρια βρε! Δεν χρειάζεται ΑΜΚΑ για να βάλει κάποιος τρίποντα ή να πηδήξει 5μ70 στο επί κοντώ, έτσι δεν είναι; Και αν αρρωστήσει η  μάνα, ας πάει στην Ουγκάντα να τη φροντίσουν. Που, προσθέτω εγώ, είναι και πολιτισμένο κράτος.

Κάπως έτσι, δίχως αιδώ και δίχως περιστροφές, ο ρατσισμός έγινε επίσημη πολιτική του δόλιου ελληνικού κράτους, με την ευλογία των 2.251.411 πολιτών που ψήφισαν τη μεγάλη γαλάζια παράταξη και της έδωσαν εν λευκώ εντολή για να μην αφήσει τίποτε όρθιο.

Στους αγλαούς καρναβαλιστές  προστίθεται καθημερινά νέο έμψυχο υλικό: ο Φλώρος με το άρμα της αμαρτωλής Εnerga, o Τσουκάτος που κρίθηκε αθώος από τον εισαγγελέα αν και δήλωσε ένοχος, ο μεσαιωνιστής Άνθιμος με τίτλο διδάκτορα Πανεπιστημίου της κοιτίδας της δημοκρατίας. Ένας ένας παιδιά, για να προλαβαίνουν να σημειώνουν τα γατάκια Σαλβίνι, Όρμπαν και Μπολσονάρο.

Στον επόμενο τόνο, καταφτάνει πλησίστια η καταστολή του μετρ Χρυσοχοϊδη, ανοιγμένα κεφάλια παντού, στα ΑΕΙ, στα Εξάρχεια, στους δρόμους, στα κοσμηματοπωλεία και όπου αλλού απαιτεί ο παροιμιώδης μέσος ανθρωπάκος. Δεν την απέσυρε τζάμπα την ψήφο του από τη Χρυσή Αυγή για να στηρίξει τους Μητσοτάκηδες, έτσι δεν είναι;

Εάν πάλι αυτοί αποδειχθούν ανάξιοι της αποστολής και σκάρτοι, θα γκρεμοτσακιστούν στις επόμενες εκλογές, ώστε να αποκατασταθεί η τιμή των αγωνιστών που στο μεταξύ θα διαμαρτύρονται κλεισμένοι πίσω από της φυλακής τα σίδερα. «Γιατί να είναι έξω ο Φλώρος και όχι εμείς; Δεν είμαστε και λόγου μας πιστοί υπηρέτες του συστήματος; Μάνα δεν μας έκανε εμάς;»

Ένα νεύμα του γενειοφόρου Καίσαρα θα είναι τότε αρκετό, για να μετακινηθεί ξανά λίγο πιο δεξιά το κρίσιμο 4% του δούρειου «no politica», που έκανε τη ΝΔ παντοδύναμη.