"Η Σοσιαλιστική Τριλογία" του Pabst στον κινηματογράφο Αλκυονίς

Oι συνεφίλ της Αθήνας θα έχουν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν πλήρη την “ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΤΡΙΛΟΓΙΑ” του Pabst στον κινηματογράφο ΑΛΚΥΟΝΙΣ new star art cinema (ΙΟΥΛΙΑΝΟΥ 42-46, ΠΛΑΤΕΙΑ ΒΙΚΤΩΡΙΑΣ -ΜΕΤΡΟ Βικτώρια), από τη ΔΕΥΤΕΡΑ 10/11 εως την ΤΕΤΑΡΤΗ  ​12/11.

« ΣΤΟ ΔΥΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ» 
​του G.W.PABST​
​στις 1​8​:00

​ 
«ΣΥΝΤΡΟΦΙΚΟΤΗΤΑ »
​του G.W.PABST​ στις ​20:​0​0  

«Η ΟΠΕΡΑ ΤΗΣ ΠΕΝΤΑΡΑΣ» ​του G.W.PABST​
στις 22:00 

Ο Pabst, πιο επίκαιρος παρά ποτέ ανήκε μαζί με τον Λανγκ και τον Μουρνάου στις πιο δημιουργικές μορφές της χρυσής εποχής του γερμανικού κινηματογράφου. Η ανομοιομορφία της δουλειάς του και η διφορούμενη στάση του στη διάρκεια του πολέμου, έφεραν ένα σημαντικό πλήγμα στη φήμη του, η οποία ποτέ δεν αποκαταστάθηκε πλήρως, όμως τα έργα που δημιούργησε παραμένουν και σήμερα αριστουργήματα του παγκόσμιου κινηματογράφου. 

Η κριτική του ματιά απέναντι στους αστούς και στην ηθική εκείνης της εποχής είναι εμφανής στις ταινίες του. Η αριστερή στάση του και η απέχθεια του προς το διογκούμενο τότε, γερμανικό εθνικισμό, επισφραγίστηκαν από τις τρεις ταινίες «Στο Δυτικό Μέτωπο» (1930), «Η Όπερα της Πεντάρας» (1928) και «Συντροφικότητα» (1931) που ονομάστηκαν «Σοσιαλιστική τριλογία».

Ο Pabst, με τις ταινίες του είχε σκοπό να προωθήσει τις ιδέες της εργατικής αλληλεγγύης και της σοσιαλιστικής κοινωνίας. 
Μετά τον αναβρασμό που είχε προκύψει από την ταινία του «Στο Δυτικό Μέτωπο» ο Pabst τα βάζει για τα καλά με τη λογοκρισία και διψά για ταινίες με πολιτικό μήνυμα, και με ηθική, περισσότερο από αισθητική αποστολή, συνεχίζοντας με τις ταινίες «Η Όπερα της Πεντάρας» και «Συντροφικότητα».

Την ταινία του «Συντροφικότητα» αφιερώνει στους ανθρακωρύχους όλου του κόσμου, δίνοντας ένα πανανθρώπινο μήνυμα στους εργάτες, που η δύναμή τους φαίνεται να βρίσκεται στην ενότητά τους και στη διαπίστωση του κοινού εδάφους διεκδικήσεών τους. 

Ο Pabst, μαζί με τους Erwin Piscator και Heinrich Mann, είχε ιδρύσει τον Εθνικό Σύλλογο Κινηματογραφικής Τέχνης το 1930 (Volteverbund fur Filmkunst), για να προωθήσει με τον κινηματογράφο τις σοσιαλιστικές ιδέες. Την ίδια εποχή ήταν διευθυντής και του Συνδικάτου των Γερμανών Κινηματογραφικών Εργατών και προσπαθούσε πάντα να αντιτίθεται στη λογοκρισία.