Η ψήφος των κοψοχέρηδων

Mάλλον θα χρειαστεί να ασπρίσουμε λίγο το δέρμα του Γιάννη, για να τον αναδείξουμε Αθλητή της Χρονιάς.

Νίκος Παπαδογιάννης 10/12/2019 | 18:43

To αστειάκι που κυκλοφορεί από χθες στο Twitter και όπου αλλού υπάρχει η δυνατότητα για χωρατό των 280 χαρακτήρων βρίσκεται, δυστυχώς, πολύ κοντά στην πραγματικότητα: «Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο θα δουλέψει σκληρά για να πετύχει τον τελευταίο στόχο που παραμένει άπιαστο όνειρο. Να αναδειχθεί Αθλητής της Χρονιάς στην Ελλάδα από τον ΠΣΑΤ».

Ακολουθεί μετάφραση, για όποιον αγνοεί πρόσωπα, πράγματα και καταστάσεις. Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο αναδείχθηκε φέτος κορυφαίος μπασκετμπολίστας του σύμπαντος και πιστεύεται ότι μπορεί να γίνει ο καλύτερος όλων των εποχών. Πρωτάθλημα στο ΝΒΑ δεν έχει πάρει ακόμη, αλλά σαρώνει τα ατομικά βραβεία και τα ρεκόρ με ρυθμό που προξενεί ίλιγγο.

Παράλληλα, διαφημίζει με τις πράξεις και τα λόγια του την Ελλάδα όσο δε θα μπορούσαν να τη διαφημίσουν πεντακόσιοι ΕΟΤ μαζί, μολονότι θα είχε κάθε δίκιο να ρίξει μαύρη πέτρα και να πετύχει κατακέφαλα όσους αρνούνται ιθαγένεια και περίθαλψη σε μετανάστες, όπως οι Νιγηριανοί γονείς του.

Η τρελή πορεία του 25χρονου μπασκετμπολίστα ξεκίνησε πριν από 3-4 χρόνια και συνεχίζεται με αμείωτη ταχύτητα. Ωστόσο, ο πολύπλαγκτος Πανελλήνιος Σύνδεσμος Αθλητικών Συντακτών αρνείται επίμονα να τον επιβραβεύσει με το δικό του έπαθλο. Πέρυσι, δεν τον συμπεριέλαβε καν στους 20-25 προτεινόμενους αθλητές.

«Δεν πληρεί τα κριτήρια», ήταν η επίσημη δικαιολογία. Τα εντελώς ξύλινα κριτήρια, που φέτος καταστρατηγήθηκαν τεχνηέντως μπροστά στον κίνδυνο του γιαουρτώματος, είναι η κατάκτηση μεταλλίου σε Παγκόσμια ή Ευρωπαϊκά πρωταθλήματα με τις Εθνικές ομάδες. Της Ελλάδας, εννοείται.

Αθλητής της χρονιάς για το 2019 αναδείχθηκε ο καθ’ όλα άξιος και υπέροχος Στέφανος Τσιτσιπάς, ο οποίος ωστόσο δεν κέρδισε τίποτε τέτοιο. Το τελευταίο ισχύει για την επίσης τενίστρια Μαρία Σάκκαρη που εξελέγη στην κορυφαία τριάδα των Αθλητριών, όπως και για την ομάδα ποδοσφαίρου του ΠΑΟΚ που διεκδίκησε τον αντίστοιχο τίτλο των Ομαδικών σπορ.

Ναι, και για τον ίδιο τον Αντετοκούνμπο, ο οποίος αν μη τι άλλο αγωνίστηκε στο Παγκόσμιο Κύπελλο με την Εθνική Ελλάδας, δίχως ιδιαίτερη διάκριση…

Βλέπω στις φωτογραφίες την αυτού εξοχότητα Πρόεδρο της Δημοκρατίας σε ρόλο αυστηρού ασπρομάλλη προύχοντα και γελάω πικρά. Το μεγαλύτερο σφάλμα που μπορεί να πράξει κάποιος επίσημος είναι να πάρει στα σοβαρά αυτή την ιστορία.

Δε λέω «κάποιος σοβαρός», γιατί πέραν του Προκόπη Παυλόπουλου παρευρέθηκαν στο Μέγαρο Μουσικής ο Λευτέρης Αυγενάκης, ο Γιώργος Πατούλης και άλλοι τιτάνες της πολιτικής και της διανόησης, εξίσου ουρανοκατέβατοι στον αθλητισμό.

Εξηγούμαι για να μη παρεξηγηθώ. Και ας παρεξηγηθώ.

Ο Έλληνας αθλητικός συντάκτης είναι ένας κανονικός Έλληνας πολίτης, με όσα αυτό συνεπάγεται. Τίποτε λιγότερο και πάντως τίποτε περισσότερο. Όχι απαραίτητα καλλιεργημένος, όχι απαραίτητα μορφωμένος, όχι απαραίτητα αξιοσέβαστος.

Πολλοί ψηφίζουν οπαδικά στο ετήσιο γκάλοπ και σκασίλα τους η αξιοπιστία του κλάδου. Προτιμούν να τους κοπεί το δεξί χέρι και να γράφουν τα κείμενά τους με τα πόδια (όπως συνηθίζουν άλλωστε), παρά να σταυρώσουν το κουτάκι που φέρει την ένδειξη «Ολυμπιακός» ή «Παναθηναϊκός» ή «ΑΕΚ» ή «ΠΑΟΚ».

Δεν πα’ να βγήκε ο άλλος πρωταθλητής Ευρώπης; Ο βαμμένος οπαδός που περνιέται για αντικειμενικός δημοσιογράφος θα ψηφίσει Εθνική μπιτς χάντμπολ κορασίδων. Πρωταθλήτρια της παράκτιας Βαλκανιάδας.

Μία ανάλογη παθογένεια, που χρονολογείται από τα τέλη της δεκαετίας του ’80, προέκυψε από τα συντεχνιακά αντανακλαστικά των αγιάτρευτα ποδοσφαιρόπληκτων.

 Ό,τι αμφισβητούσε την απόλυτη κυριαρχία της ασπρόμαυρης μπάλας στο πανελλήνιο αθλητικό στερέωμα κρίθηκε ανεπιθύμητο και εξοστρακιστέο, από το Ευρωμπάσκετ του ’87 κιόλας. Δε γεννήθηκε ακόμη ο φανατικός ποδοσφαιράκιας που θα ψηφίσει μία ομάδα μπάσκετ στο γκάλοπ του ΠΣΑΤ. Όχι να έρθουν τα ήμερα για να διώξουν τα άγρια.

Παρόμοιες τερατογενέσεις δρομολόγησε η σιωπηρή αλλά δραστήρια και πολυπληθής «μασονία» του στίβου και των μικρών σπορ, καθώς φυσικά και η αντίστοιχη του μπάσκετ. Η διαφορά είναι ότι οι μπασκετικοί μυρίστηκαν πρώτοι τη στρέβλωση, οπότε απέχουν συστηματικά από τη διαδικασία.

Μία χρονιά, μάλιστα ο πρωταθλητής της Euroleague Παναθηναϊκός του μπάσκετ μποϊκοτάρισε σύσσωμος την τελετή, επειδή έχασε την πρωτιά από την Εθνική άρσης βαρών. Λες και είναι ομαδικό άθλημα, η άρση βαρών.

Όσα διαβάσατε στις προηγούμενες παραγράφους απλώς γελοιοποιούν τον θεσμό και ροκανίζουν το όποιο ανάστημα του αθλητικού συντάκτη στα μάτια του φιλάθλου. Μικρό το κακό, θα πείτε. Αν είχε η Βενετιά βελόνι, μπορεί να το έχανε.

Όταν όμως εμφανίστηκε στον ορίζοντα ο Γιάννης Αντετοκούνμπο, με όσα συμβολίζει, τα πράγματα σοβάρεψαν.

Το επίσημο σνομπάρισμα από τον Σύνδεσμο και η σταθερά αρνητική στάση της πλειοψηφίας  υπαγόρευσαν στον κοσμάκη ένα ταπεινωτικό για το επάγγελμα συμπέρασμα: «Οι αθλητικοί συντάκτες είναι ρατσιστές». Το χειρότερο που θα μπορούσε να μας προσάψει κάποιος.

Με ποιο επιχείρημα να αντικρούσουμε αυτόν τον ασήκωτο ισχυρισμό, όταν υπάρχει ως πανίσχυρο αντεπιχείρημα το ανοσιούργημα της φετινής ψηφοφορίας; Δυστυχώς, είναι αλήθεια. Πολλοί Έλληνες δημοσιογράφοι καταψηφίζουν τον Γιάννη επειδή δεν τους αρέσει το χρώμα του δέρματός του. Όπως τόσοι και τόσοι νοικοκυραίοι, που παριστάνουν τους εθνικά υπερήφανους ενώ από μέσα τους καθυβρίζουν τους «σκατόμαυρους».

Η μυστικότητα της ψηφοφορίας διευκολύνει την ξεδιαντροπιά, αλλά η ανακοίνωση του αποτελέσματος ρίχνει τις μάσκες. Οι αριθμοί δεν λένε ψέματα, άσχετα αν ο ΠΣΑΤ αποφεύγει επιμελώς να αποκαλύψει τα αναλυτικά αποτελέσματα της ψηφοφορίας.

Μέχρι την ώρα που δημοσιεύτηκε αυτό το κείμενο, η ιστοσελίδα του Συνδέσμου παραμένει σιωπηρή. Ίσως από ντροπή, μπροστά στην κατακραυγή. Η τελευταία ανάρτηση, σχετικά με τις βραβεύσεις, χρονολογείται από τις 4 Δεκεμβρίου.

Τι λέτε, λοιπόν, είμαστε κρυπτορατσιστές εμείς οι κονδυλοφόροι των γηπέδων, ναι ή όχι; Ας μη φωνασκεί η γαλαρία, ελήφθη το μήνυμα.

Υπάρχει όμως και εναλλακτική εξήγηση, για όποιον αρνείται να κοιτάξει προσεκτικά τον καθρέφτη του. Μπορεί να είμαστε απλώς άσχετοι.

Πλανάται πλάνην οικτράν, όποιος θεωρεί τον μέσο αθλητικό συντάκτη καταρτισμένο και παντογνώστη. Οι περισσότεροι από το συνάφι μας, και δεν εξαιρώ τον εαυτό μου, σκαμπάζουμε μόνο το άθλημα που καλύπτουμε, σε βαθμό που σπανίως ξεπερνάει την ημιμάθεια. Πολλοί, ούτε καν αυτό.

Τα φετινά κατορθώματα του εξαίρετου Τσιτσιπά βγήκαν στο ζύγι βαρύτερα από τα αντίστοιχα του Αντετοκούνμπο (και από εκείνα του δευτεραθλητή Κόσμου στα 50μ ελεύθερο της κολύμβησης Κρίστιαν Γκολομέεβ), ωστόσο κάποιος ξέχασε να ρυθμίσει τη ζυγαριά. Ρατσιστές, άσχετοι ή όλα τα ανωτέρω; Φοβάμαι ότι η τρίτη απάντηση είναι η πιο σωστή.