Η παράξενη ιστορία των Βackrooms και η έμπνευση της ταινίας του 20χρονου Youtuber που σπάει τα Box Office

Μέχρι πριν από τέσσερα χρόνια, ο Κέιν Πάρσονς δημιουργούσε βίντεο τρόμου στον υπολογιστή του, δουλεύοντας μόνος του από το υπνοδωμάτιό του με το λογισμικό Blender. Σήμερα, ο νεαρός δημιουργός βρίσκεται στο επίκεντρο του Χόλιγουντ, έχοντας πετύχει κάτι που ελάχιστοι θα μπορούσαν να φανταστούν.

Η πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία, το «Backrooms», χάρισε στην A24 το μεγαλύτερο άνοιγμα στην ιστορία του στούντιο, σημειώνοντας εισπράξεις που έφτασαν τα 81 εκατομμύρια δολάρια μέσα στο πρώτο της Σαββατοκύριακο στις αίθουσες.

Το σκηνοθετικό ντεμπούτο του νεαρού Youtuber, εμπνέεται από διαδικτυακούς μύθους του Reddit, καταφέρνοντας να τους φέρει στην κινηματογραφική οθόνη και δημιουργώντας μια έντονη αίσθηση του ανοίκειου και ενοχλητικού, ξεφεύγοντας από τα κλασσικά όρια του horror.

Τι είναι τα Backrooms

Το φαινόμενο των Backrooms ξεκινά από μία εικόνα, που αναρτήθηκε ανώνυμα το 2019 στο 4chan Creepypasta τον γενικό όρο για διαδικτυακούς αστικούς θρύλους τρόμου που ξεπήδησαν από το ίντερνετ, όπως τα Slender Man, Jeff The Killer και Smile Dog.

Το αρρωστημένο κιτρινωπό χρώμα, ο κλειστοφοβικός χώρος χωρίς παράθυρα και έπιπλα, αναρτήθηκε στο διαδίκτυο με την εξής περιγραφή: «Αν δεν προσέξεις και κάνεις noclip έξω από την πραγματικότητα στα λάθος σημεία, θα καταλήξεις στα Backrooms, όπου δεν υπάρχει τίποτα άλλο πέρα από τη μπόχα του παλιού, υγρού χαλιού, την τρέλα του μονότονου κίτρινου, τον αδιάκοπο θόρυβο φθοριζουσών λαμπτήρων στο μέγιστο βουητό και περίπου εξακόσια εκατομμύρια τετραγωνικά μίλια τυχαία χωρισμένων άδειων δωματίων στα οποία παγιδεύεσαι. Ο Θεός να σε φυλάξει αν ακούσεις κάτι να τριγυρνά εκεί κοντά, γιατί σίγουρα σε έχει ακούσει και αυτό».

Ακολούθησαν ταινίες τρόμου μικρού μήκους, αλλά και μια τεράστια φιλολογία στην αχανή επικράτεια του ψηφιακού.

Μεταιχμιακοί χώροι

Υπάρχουν χώροι που δεν είσαι ούτε εδώ, ούτε εκεί. Είναι χώροι που κινούνται στο όριο, φαίνεται να μην έχουν τέλους, αλλά να έχουν χάσει και την αρχή τους, όπως ένας διάδρομος ξενοδοχείου.

Η ευρυματικότητας του Πάρσονς

Ο σκηνοθέτης μεταχειρίζεται με πολύ ενδιαφέρον τρόπο τον χώρο και τον χρόνο, κυρίως γιατί καταφέρνει να τους ρευστοποιήσει και να δημιουργήσει την αίσθηση του κλειστοφοβικού. Στην ταινία πρωταγωνιστεί η αρχιτεκτονική, καθώς όλο το μίνι σύμπαν συσπειρώνεται γύρω από αυτήν, δίνοντας ταυτόχρονα και σοβαρές ψυχολογικές προεκτάσεις, αν αναλογιστεί κανείς πως ο πρωταγωνιστής μας ζει όντως σε μια μεταιχμιακή κατάσταση και βιώνει μια εσωτερική κρίση ταυτότητας.

Από ψυχαναλυτική σκοπιά, τα Backrooms μπορούν να διαβαστούν ως μια αναπαράσταση του ασυνείδητου. Πρόκειται για έναν ατελείωτο χώρο χωρίς κέντρο και χωρίς έξοδο, γεμάτο καταπιεσμένες μνήμες, φόβους και τραύματα. Οι χαρακτήρες δεν κυνηγιούνται μόνο από τέρατα· κυνηγιούνται από όσα έχουν θάψει μέσα τους.

Ο Κλαρκ επιστρέφει συνεχώς στα Backrooms παρότι γνωρίζει τον κίνδυνο. Αυτή η συμπεριφορά θυμίζει την ψυχαναλυτική έννοια της «καταναγκαστικής επανάληψης» του Φρόιντ: την τάση του ανθρώπου να αναπαράγει ασυνείδητα καταστάσεις που τον πληγώνουν, προσπαθώντας μάταια να τις ελέγξει ή να τις κατανοήσει.

Η ταινία του Πάρσονς λειτουργεί σε δύο επίπεδα. Αυτό του πραγματικού τρόμου, αλλά και το ατελείωτου εφιάλτη σε έναν χώρο που παρότι είναι άπειρος, φαίνεται ασφυκτικός, βρώμικος, σαν να καραδοκεί το προσωπικό τραύμα του ήρωα.

Με πληροφορίες από: Euronews, theastromech

Διαβάστε επίσης:

Αλμοδόβαρ στις Κάννες: Η Ευρώπη πρέπει να γίνει ασπίδα απέναντι στα τέρατα Τραμπ και Νετανιάχου

Still in the mood – H Ερωτική επιθυμία του Γουόνγκ Καρ Γουάι έκανε πρεμιέρα στις Κάννες πριν 26 χρόνια

Χαβιέ Μπαρδέμ στις Κάννες: Το καυστικό σχόλιο του για την τοξική αρρενωπότητα και τους μεγάλους ηγέτες που ξεκινάνε πολέμους

Δείτε όλες τις ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο στο koutipandoras.gr