Η κοντόφθαλμη πρακτική της καύσης απορριμάτων

Σε κάθε έγκλημα, υπάρχει ένας δολοφόνος, ένα κίνητρο και ένα ή περισσότερα μέσα. Σε κάθε περιβαλλοντικό έγκλημα (όπως έλεγε ο my Dear Watson – aka Θ. Παντελόγλου), υπάρχει ένας ή περισσότεροι ρυπαντές, μια «καμένη» ΑΕΠΟ (απόφαση έγκλισης περιβαλλοντικών όρων) και μια ανύπαρκτη διαδικασία επιτήρησης του ρυπαντή. Τι γίνεται λοιπόν με την καύση απορριμάτων;

Γιάννης Ζαμπετάκης 20/07/2020 | 20:39

Ο Βασίλης Μάγγος είχε πάει σε μια πορεία κατά της καύσης σκουπιδιών στο Βόλο όταν δέχθηκε την επίθεση από τα ΜΑΤ, με την τραγική κατάληξη που όλοι μας ξέρουμε αλλά ακόμα να ερευνήσει η ΕΛ.ΑΣ. Ψάχνοντας τα αρχεία μετά τον θάνατο του Βασίλη Μάγγου, βρήκα τρία εξαιρετικά κείμενα.

Κείμενο πρώτο: Ερώτηση με αίτημα γραπτής απάντησης E-003215-17 (του Ευρωβουλευτή του ΚΚΕ Σωτήρη Ζαριανόπουλου).

Θέμα: Αδειοδότηση της ΑΓΕΤ Ηρακλής Βόλου για την καύση αποβλήτων

Με την υπ' αριθ. 9999/24.2.17 ΑΕΠΟ του ΥΠΕN ολοκληρώνεται από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ η καταστροφική για το περιβάλλον και την υγεία των εργαζομένων αδειοδότηση της «ΑΓΕΤ Ηρακλής Βόλου» για την καύση αποβλήτων. Αυξάνεται η επιτρεπόμενη ποσότητα καρκινογόνας καύσης στερεών αποβλήτων από σκουπίδια, ενώ οι περιβαλλοντικοί όροι που τίθενται αγνοούν τεκμηριωμένες υποδείξεις για την επικινδυνότητα των εκπεμπόμενων διοξινών/φουρανίων και άλλων αέριων ρύπων κατά την καύση απορριμματικών καυσίμων στις τσιμεντοβιομηχανίες. Σημειώνεται ότι η εν λόγω βιομηχανία, βρίσκεται σε απόσταση ανάσας από τον Βόλο, αυξάνοντας τους κινδύνους για το περιβάλλον και την υγεία των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων της περιοχής.

Η ελληνική κυβέρνηση επιδιώκει να ανοίξει νέα πεδία κερδοφορίας στους επιχειρηματικούς ομίλους και γι’ αυτό τον στόχο υλοποιεί τις κατευθύνσεις της ΕΕ που προκαλούν ανεπανόρθωτη ζημιά. Εν προκειμένω, η λεγόμενη «πράσινη» ανάπτυξη και η «στρατηγική για την κλιματική αλλαγή» είναι αυτή που δίνει ζωτικό χώρο για χρυσοφόρες επενδύσεις σε διάφορα επιβλαβή «εναλλακτικά» (απορριμματογενή) καύσιμα και γενικότερα στη διαχείριση απορριμμάτων.
 Πώς τοποθετείται η Επιτροπή στο ότι η «πράσινη» ανάπτυξη και η «στρατηγική για την κλιματική αλλαγή» της ΕΕ στοχεύουν στο άνοιγμα νέων πεδίων κερδοφορίας για τους επιχειρηματικούς ομίλους, αδιαφορώντας για τις επιβλαβείς επιπτώσεις στο περιβάλλον και την υγεία του λαού;

Κείμενο δεύτερο: η απάντηση του κ. Vella EL E-003215/2017

Aπάντηση του κ. Vella εξ ονόματος της Επιτροπής (18.7.2017)
Η Επιτροπή έχει επίγνωση των προκλήσεων που αντιμετωπίζει η Ελλάδα για να επιλύσει τα επείγοντα προβλήματα στον τομέα της διαχείρισης των αποβλήτων. Η Ελλάδα πραγματοποιεί υγειονομική ταφή περισσότερων από το 80 % των αστικών της αποβλήτων με αρνητικές επιπτώσεις για την υγεία του ανθρώπου και το περιβάλλον, ενώ χάνονται ευκαιρίες αποδοτικής χρήσης των πόρων.

Η Επιτροπή είναι της άποψης ότι η πρόληψη της παραγωγής αποβλήτων, η επαναχρησιμοποίηση και η ανακύκλωση αποφέρουν τη σημαντικότερη εξοικονόμηση φυσικών πόρων και μετριάζουν την κλιματική αλλαγή, σύμφωνα με την ιεράρχηση των αποβλήτων της ΕΕ όπως καθορίζεται στο άρθρο 4 της οδηγίας 2008/98/ΕΚ για τα απόβλητα. Υπάρχουν, ωστόσο, περιπτώσεις όπου απόβλητα που δεν είναι κατάλληλα για ανακύκλωση μπορούν να υποβληθούν σε αποτελεσματική ανάκτηση ενέργειας μέσω διαφορετικών διεργασιών μετατροπής αποβλήτων σε ενέργεια (π.χ. σε τσιμεντοκλιβάνους).

Οι τσιμεντοκλίβανοι που επιτρέπονται στην ΕΕ πρέπει να συμμορφώνονται με την οδηγία 2010/75/ΕΕ περί βιομηχανικών εκπομπών και να λειτουργούν εφαρμόζοντας τις βέλτιστες διαθέσιμες τεχνικές που ορίζονται για τον συγκεκριμένο βιομηχανικό τομέα στην απόφαση 2013/163/ΕΕ. Επιπλέον, όπου πραγματοποιείται αποτέφρωση αποβλήτων σε τσιμεντοκλιβάνους, η εν λόγω δραστηριότητα καλύπτεται ειδικά από τις διατάξεις για τη συναποτέφρωση αποβλήτων του κεφαλαίου IV και του παραρτήματος VI της οδηγίας περί βιομηχανικών εκπομπών.

Σύμφωνα με το άρθρο 8 και το άρθρο 23 της οδηγίας περί βιομηχανικών εκπομπών, είναι αρμοδιότητα των κρατών μελών να λαμβάνουν τα αναγκαία μέτρα για να εξασφαλίσουν ότι τηρούνται οι όροι της άδειας -μεταξύ άλλων, οι οριακές τιμές εκπομπών- και ότι οι περιβαλλοντικές επιθεωρήσεις των εγκαταστάσεων πραγματοποιούνται δεόντως προκειμένου να εντοπίζονται οι περιπτώσεις μη συμμόρφωσης και οι ελλείψεις, αντίστοιχα.

Κείμενο τρίτο: ένα άρθρο του Ριζοσπάστη 7.7.2020 σύμφωνα με το οποίο ο βουλευτής του ΚΚΕ Λεωνίδας Στολτίδης κατέθεσε ερώτηση προς του Υπουργό Περιβάλλοντος και Ενέργειας σχετική με την καύση απορριμμάτων (SRF/RDF) στη τσιμεντοβιομηχανία «ΤΙΤΑΝ ΑΕ» στη Θεσσαλονίκη. Το δημοσίευμα κάνει λόγο για ακύρωση της εκδοθείσας περιβαλλοντικής αδειοδότησης ως προς την καύση του SRF/RDF και απαγόρευσης της καύσης διαχωρισμένων ανακυκλώσιμων υλικών.

Ζητούνται να γίνουν ουσιαστικοί έλεγχοι της εγκατάστασης ως προς τις περιβαλλοντικές της επιπτώσεις και σε σχέση με το εργασιακό περιβάλλον και τις συνθήκες υγείας και ασφάλειας της εργασίας. Και, τέλος, να προχωρήσει η Πολιτεία στην εκπόνηση επιδημιολογικής έρευνας για την ευρύτερη περί τη μονάδα περιοχή. Υπενυθυμίζεται ότι η κυβέρνηση ολοκλήρωσε με διαδικασία απλής τροποποίησης την περιβαλλοντική αδειοδότηση της «ΤΙΤΑΝ» στην Ευκαρπία Θεσσαλονίκης για την καύση «απορριμματογενών καυσίμων» SRF/RDF, μέσα σε συνθήκες πανδημίας.

Με την Επίκαιρη Ερώτηση, καταλήγει το δημοσίευμα, αναδεικνύεται ότι η κυβέρνηση της ΝΔ έρχεται να βάλει τη δική της σφραγίδα σε ένα ευρύτερο σχέδιο για την καύση των αποβλήτων στη χώρα, ξεκινώντας από το δήμο Παύλου Μελά, «βαδίζοντας στο δρόμο που άνοιξε ο ΣΥΡΙΖΑ με το Εθνικό Σχέδιο Διαχείρισης Αποβλήτων (ΕΣΔΑ - 2015) για την καύση του καρκινογόνου SRF/RDF στις τσιμεντοβιομηχανίες, αντιγράφοντας και την πρακτική του για την περιβαλλοντική αδειοδότηση της,ΑΓΕΤ Ηρακλής; στον Βόλο».

Εν κατακλείδι (για σήμερα, μιας και θα επανέλθουμε σχετικά με την τοξικότητα της καύσης), η αδειοδότηση είναι τουλάχιστον προβληματική. Κανείς μας δεν θέλει να ζει δίπλα σε μια καμινάδα που ξερνά διοξίνες και βαρέα μέταλλα. Γιατί η κυβέρνηση θέλει να καίει τα απορρίμματα; Δεν υπάρχουν άλλες λύσεις;

Η Οικολογική Εταιρία Ανακύκλωσης, η Greenpeace, το Δίκτυο Μεσόγειος SOS και το WWF Ελλάς έχουν επεξεργαστεί και καταθέσει ολοκληρωμένες προτάσεις για τη διαχείριση των απορριμμάτων με στόχο πόλεις χωρίς σκουπίδια, οι ιδέες τους είναι εδώ.

*Ο Γιάννης Ζαμπετάκης είναι Πρόεδρος Τμήματος Βιολογικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο Λίμερικ, Ιρλανδία

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην κατηγορία «Απόψεις» εκφράζουν τον/την συντάκτη/τριά τους και οι θέσεις δεν συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του koutipandoras.gr