Η ιστορία της παγκοσμιοποίησης των αγορών ξεκίνησε να γράφεται με το αίμα του Κάρλο Τζουλιάνι

Στο 2026 η αστυνομική βία σε όλον τον κόσμο θεωρείται πλέον δεδομένη και από κάποιους «καλωσορίζεται» κιόλας, είτε έχει να κάνει με διαδηλωτές κάθε ηλικίας, εθνικότητας και χρώματος είτε έχει να κάνει με παραβάτες του Νόμου.

Όταν λέμε «παραβάτες του Νόμου» στη «σύγχρονη διάλεκτο» που χρησιμοποιούν οι χειροκροτητές αυτής της βίας, εννοούμε αυτόν που μπορεί να τύχει να έχει γεννηθεί λίγο πιο σκουρόχρωμος ή λίγο διαφορετικός.

Αυτόν που μπορεί να μη σταματήσει π.χ σε ένα αστυνομικό μπλόκο και να φοβηθεί αρχίζοντας να τρέχει προς μία μάντρα ή τον διαδηλωτή που μετά από μία ρίψη βομβίδας κρότου λάμψης το έβαλε στα πόδια ή απλά στάθηκε και στη θέση του θεωρώντας πως έχει το «δημοκρατικό δικαίωμα» να διαμαρτυρηθεί.

Επίσης ο όρος «αστυνομική βία» εδώ δεν αναφέρεται σε δακρυγόνα και ξυλοδαρμούς που μπορούν παρ’ όλα αυτά να προκαλέσουν ακόμα και μόνιμες βλάβες σε ανθρώπους. Μιλάει για την αναβαθμισμένη αστυνομική βία.

Αυτή που πλέον χρησιμοποιεί το όπλο κατά βούληση, νιώθοντας τη σιγουριά πως έχει την κάλυψη να το κάνει. Αυτή που πρώτα αφαιρεί ζωές και μετά ρωτάει και ψάχνει. Μιχάλης, Αλέξης, Βασίλης, Θοδωρής εσχάτως και τόσοι άλλα ονόματα μπήκαν στην ελληνική λίστα θυμάτων της τα τελευταία χρόνια.

Πριν από ακριβώς 25 χρόνια όμως έπεσε εκείνη η σφαίρα που «σημάδεψε» μία ολόκληρη γενιά, που έδωσε το μήνυμα για τις ακραίες -και ουδόλως ανθρωποκεντρικές- αλλαγές που θα βίωναν παγκοσμίως οι κοινωνίες σε όλα τα επίπεδα τα επόμενα χρόνια μέχρι και σήμερα.

Εκείνη η σφαίρα είχε πετύχει τον Κάρλο Τζουλιάνι. Έναν 23χρονο Ιταλό αναρχικό με καταγωγή από τη Ρώμη, φοιτητή Ιστορίας, με αγάπη για την ποδοσφαιρική ομάδα της Ρόμα και με έντονες κοινωνικές ανησυχίες.

Το κίνημα ενάντια στην παγκοσμιοποίηση

Στις 20 Ιουλίου 2001 συμμετείχε στις μαζικές διαδηλώσεις κατά της συνόδου της G8 στη Γένοβα, της οποίας οι δρόμοι είχαν πλημμυρίσει από ανθρώπους που διαμαρτύρονταν ενάντια στις ακραίες νεοφιλελεύθερες πολιτικές που προωθούνταν.

Ήταν μία εποχή που το κίνημα της αντιπαγκοσμιοποίησης ήταν ιδιαίτερα δυναμικό, εκατοντάδες οργανώσεις, κόμματα και συλλογικότητες με διαφορετικές πολιτικές αντιλήψεις και από όλον τον κόσμο έδιναν βροντερό «παρών» ενώνοντας τη φωνή τους.

Αντίστοιχα είχαν πράξει και το 1999 στη σύνοδο κορυφής του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου στο Σιάτλ, αλλά και το Σεπτέμβριο του 2000 στην Πράγα κατά του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Ένα μήνα νωρίτερα σε αντίστοιχα μεγάλης κλίμακας κινητοποίηση στο Γκέτεμποργκ της Σουηδίας, σε σύνοδο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είχε δοθεί το προμήνυμα όμως, αφού διαδηλωτής είχε τραυματιστεί όταν αστυνομικός άνοιξε πυρ.

Η σφαίρα που βρήκε μια γενιά και η δικαιοσύνη που δεν ήρθε ποτέ

Στη Γένοβα οι κινητοποιήσεις τη λεγόμενης Αντι-Συνόδου εξελίχθηκαν σε σφοδρές συγκρούσεις μεταξύ διαδηλωτών και αστυνομικών, με εκτεταμένη χρήση χημικών, δακρυγόνων και αντικειμένων.

Ο Τζουλιάνι κατά τη διάρκεια συγκρούσεων στην Piazza Alimonda βρέθηκε μπροστά σε ένα αστυνομικό όχημα. Σύμφωνα με την εκδοχή των ιταλικών αρχών, ο Τζουλιάνι κρατούσε πυροσβεστήρα και κινήθηκε προς αυτό.

Τότε ο καραμπινιέρος Μάριο Πλακανίκα τον πυροβόλησε στο κεφάλι. Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα, το όχημα πέρασε δύο φορές πάνω από το σώμα του, με τις εικόνες που καταγράφηκαν από κάμερες να προκαλούν διεθνή κατακραυγή.

Ο Πλακανίκα αθωώθηκε, με το δικαστήριο να δέχεται ότι η σφαίρα εξοστρακίστηκε πριν πλήξει τον Τζουλιάνι. Παράλληλα, δεν ασκήθηκε δίωξη στον οδηγό του οχήματος, καθώς κρίθηκε ότι ο 23χρονος ήταν ήδη νεκρός.

Ωστόσο, ιατροδικαστικά ευρήματα και μεταγενέστερες καταθέσεις αμφισβήτησαν αυτή την εκδοχή, υποστηρίζοντας ότι η καρδιά του χτυπούσε ακόμη όταν το όχημα πέρασε από πάνω του και ότι η σφαίρα ακολούθησε ευθεία τροχιά.

Ο πατέρας του Κάρλο, συνδικαλιστής ο ίδιος, είχε δηλώσει σχετικά: «Αυτή τη σύγκρουση, σίγουρα δεν την επιδίωξε. Tο κράτος θα πρέπει να λογοδοτήσει για αυτή τη δολοφονία. Θέλω μια εξήγηση».

Το 2009, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, αν και δέχθηκε πως η υπόθεση δεν εξετάστηκε ενδελεχώς από τις ιταλικές Αρχές, έκρινε ότι ο Πλακανίκα ενήργησε σε κατάσταση αυτοάμυνας και δεν έκανε υπέρμετρη χρήση βίας, με τη μητέρα του θύματος, Χάιντε Τζουλιάνι να ζητάει δικαιοσύνη χαρακτηρίζοντας «πολιτικό έγκλημα» τον θάνατο του γιου της.

Η αξία της μνήμης

Η δολοφονία του Κάρλο Τζουλιάνι έγινε σε κάθε περίπτωση το σημείο καμπής μίας ολόκληρης εποχής. Ταυτίστηκε με τη στιγμή που η παγκόσμια κυρίαρχη τάξη έδειξε ωμά που είναι ικανή να φτάσει για να επιβάλλει αυτό που αναγνωρίζει ως «τάξη».

Το αμερικανικό περιοδικό «Time» εξάλλου, είχε σχολιάσει ειρωνικά τη δολοφονία αμέσως μετά, γράφοντας: «Ό,τι σπέρνεις, θερίζεις».

Μετά από 25 χρόνια ο Κάρλο Τζουλιάνι, που έγινε σύμβολο του κινήματος ενάντια στην παγκοσμιοποίηση και η περίπτωσή του ενέτεινε παγκοσμίως τη συζήτηση για την αστυνομική βία, δεν έχει ξεχαστεί.

Ο θάνατός του προκάλεσε έντονες αντιδράσεις διεθνώς, ενέπνευσε καλλιτέχνες και ακτιβιστές, ενώ το σύνθημα «Ο Carlo ζει» εξακολουθεί να εμφανίζεται σε τοίχους, διαδηλώσεις, τραγούδια και γήπεδα ως υπενθύμιση ενός γεγονότος που σημάδεψε τη σύγχρονη πολιτική ιστορία και έκανε πιο έντονα κατανοητό τον διαχωρισμό ανάμεσα στους «περιθωριοποιημένους» που «ό,τι σπέρνουν, θερίζουν» και αυτούς που θεωρούν πως μπορούν να κρίνουν ποιος πρέπει να «θεριστεί».

Διαβάστε επίσης:

Ιταλία: Νεκρός 43χρονος Μαροκινός κατά τη διάρκεια σύλληψης -Αστυνομικοί τον ακινητοποίησαν καθισμένοι πάνω του

Ανεπιθύμητος ο Αμερικανός πρέσβης στη Βενετία – Συγκρούσεις διαδηλωτών με την αστυνομία (video)

Ιταλία: Εκκινεί έρευνα για την απαγωγή μετά την φυλάκιση των ακτιβιστών του Flotilla από το Ισραήλ

Δείτε όλες τις ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο στο koutipandoras.gr