Η γυναικεία πλάτη και η τέχνη

Η γυναικεία πλάτη αποτελεί σημείο αναφοράς στην τέχνη, τη ζωγραφική και τη γλυπτική και έχει αποτελέσει πεδίο έμπνευσης για σημαντικούς καλλιτέχνες ανά τους αιώνες. Το μυστήριο, η γοητεία και η κρυμμένη μουσικότητα που μπορεί να αναδεικνύει μία γυναικεία πλάτη είναι κεντρική θεματική σε αρκετά έργα τέχνης.  Είτε βασισμένες σε μία ρεαλιστική απεικόνιση, είτε τελειοποιημένες μέσα από την προσδοκία και τα πρότυπα ομορφιάς, αυτές οι εικόνες καθόρισαν ρεύματα της τέχνης, μεγάλους ζωγράφους και καλλιτέχνες κάθε εποχής και τεχνοτροπίας, οι οποίοι δημιούργησαν εκπληκτικές αναπαραστάσεις και συμβολισμούς. 

Ας θυμηθούμε μερικά από τα πιο χαρακτηριστικά και σαγηνευτικά έργα τέχνης:

Kitagawa Utamaro – Lovers in an Upstairs Room (1788)

Ένα αριστούργημα της ιαπωνικής ερωτικής τέχνης. Μία γυναίκα με την πλάτη γυρισμένη, ντυμένη με κιμονό. Μία ιδιωτική στιγμή που υπαινίσσεται το μυστήριο και την εσωτερική δύναμη της  φιγούρας που απεικονίζεται.

Degas – After the Bath, Woman Drying Herself (1890-5)

O Degas είναι ένας παθιασμένος ηδονοβλεψίας σε αυτόν τον  έντονο και εκστατικά χρωματιστό πίνακα. Τον φανταζόμαστε να παρακολουθεί και να σχεδιάζει καθώς η άγνωστη γυναίκα στεγνώνει το κορμί της, διαμορφώνοντας το σχήμα και την υφή του πίνακά του, αλλά και την εγγύτητα με το γυμνό γυναικείο σώμα.

Courbet – The Spring (1868)

Ο Courbet ζωγράφισε την πίσω όψη μιας γυμνής γυναίκας σε φυσικό περιβάλλον και ως “προφήτης” του ρεαλισμού του 19ου αιώνα της γαλλικής τέχνης, καθιστά σαφές από αυτό το προκλητικό σκίτσο ότι ζωγραφίζει ένα πραγματικό σώμα με ατέλειες και φυσικό αισθησιασμό  και όχι μία «φανταστική νύμφη» της τελειότητας.

Giulio Campagnola – Woman Reclining in a Landscape

Αυτός ο Αναγεννησιακός πίνακας προσπαθεί να αποτυπώσει την απαλότητα του γυναικείου δέρματος σε συνδυασμό με τη φύση. Εκπροσωπεί το καλλιτεχνικό κίνημα που έμεινε γνωστό ως “pointillism” (πουαντιλισμός/ Πουαντιγισμός) και εμφανίζει το περιεχόμενο του έργου ως πεδίο που αποτελείται από εκατοντάδες  μικρές κουκίδες. Ο Campagnola, σύγχρονος του Τιτσιάνο και του Giorgione εμπνέεται από την  πλάτη μιας γυναίκας που βρίσκεται σε ένα λιβάδι και αξιοποιώντας τη φαντασία και το ταλέντο του δημιουργεί ένα μυστηριώδες γυμνό.

Salvador Dalí – Figure at a Window (1925)

Αυτός ο πίνακας αποτυπώνει τη ροπή του Νταλί στον σουρεαλισμό, πριν ο ίδιος έρθει  ακόμα σε επαφή με το παρισινό καλλιτεχνικό κίνημα. Το έργο είναι ζωγραφισμένο στο σπίτι του στην Ισπανία και αποτελεί παράδειγμα “υπομονετικής” παραστατικής ζωγραφικής. Ο καλλιτέχνης υπονοεί ένα ερωτικό ρίγος, μία νοητική ερωτική φαντασίωση με το μοντέλο του, παρ’ όλο που στην πραγματικότητα πρόκειται για την αδελφή του.

Canova – Sleeping Nymph (c 1820-4)

Ο καλλιτέχνης σπάει τα όρια ανάμεσα στην τέχνη και την πραγματικότητα, τοποθετώντας την «νύμφη» του με τέτοιο τρόπο, σαν να αλληλεπιδρά πραγματικά με τον θεατή. Ο Canova κρύβει τη μπροστινή όψη της γυναίκας, ενώ μπορούμε να φανταστούμε όπως θέλει ο μύθος, δεκάδες σάτυρους να τρέχουν γύρω της προσπαθώντας να κατασκοπεύσουν τη γύμνια της.

Christina’s World  Andrew Wyeth

Πρόκειται για ένα από τα πιο γνωστά έργα ζωγραφικής του 20ού αιώνα που βρίσκεται στο μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης. Μια γυναίκα με ροζ φόρεμα- η γειτόνισσά του στο Μέιν, η οποία δεν μπορούσε να περπατήσει- ξαπλωμένη σε ένα χωράφι με φραγκοστάφυλα, να κοιτάζει με λαχτάρα προς τη μεριά ενός σπιτιού και ενός αχυρώνα στην κορυφή του λόφου.