Η ευλογία του αγίου Βαρθολομαίου

Όταν ο Παναθηναϊκός αποκλείστηκε από το φάιναλ φορ του μπάσκετ, πίστεψα -ο αφελής- ότι θα γλιτώναμε το πανευρωπαϊκό ρεζιλίκι. Με δύο ελληνικές ομάδες να συνυπάρχουν στη διοργάνωση, ο κοκκινοπράσινος πορτοκαλί συναγερμός θα έσπαζε τα κοντέρ και ο βούρκος της τοξικότητας θα μας έπνιγε όλους. Και αυτό δεν είναι παρά το καλό σενάριο, που δεν περιλαμβάνει ούτε επεισόδια ούτε μακελειά ούτε μαχαιρώματα στους δρόμους ούτε νύχτες του αγίου Βαρθολομαίου.

Ευτυχώς για τους φιλήσυχους πολίτες, ο Παναθηναϊκός ηττήθηκε από τη Βαλένθια και ο δρόμος για ομαλή διεξαγωγή των αγώνων στρώθηκε. Αμ δε. Πίσω από τις επινίκιες ιαχές των οπαδών του Ολυμπιακού και την ερυθρόλευκη παλιγγενεσία κρύβεται ένα οργανωτικό φιάσκο για το οποίο ουδείς θα δώσει εξηγήσεις, αφού βρισκόμαστε στην κοιτίδα της ασυδοσίας και του χάους.

Ο Βρούτσης και ο Χαρδαλιάς κορδώθηκαν σαν γύφτικα σκεπάρνια στην απονομή, το κοινό αμέλησε να τους αποδοκιμάσει αφού είχε σοβαρότερα πράγματα να ασχοληθεί, οι εχθροί γίναν φίλοι και όλοι μας επιστρέψαμε στα σπίτια μας αρτιμελείς, σώοι και αβλαβείς. Αυτό το τελευταίο δεν ήταν διόλου αυτονόητο.

Εάν το ΟΑΚΑ χωράει επισήμως 18 χιλιάδες θεατές, υπολογίζω ότι Παρασκευή και Κυριακή στρίμωξε στις ανυποψίαστες εξέδρες του κάπου 25.000 κόσμο. Ίσως να λέω και λίγους. Σκάλες, διάδρομοι, διαζώματα, μπαλκόνια, κάγκελα, έξοδοι κινδύνου και άλλα σημεία με καλή ή μέτρια ή και κακή θέα προς τον αγωνιστικό χώρο πλημμύρισαν από κόσμο. Σε βαθμό κακουργήματος.

Όσοι βρέθηκαν με οποιαδήποτε ιδιότητα κοντά στις εισόδους και στα σημεία ελέγχου μιλούν για κατάσταση μπάτε σκύλοι αλέστε κι αλεστικά μη δίνετε. Χιλιάδες κόσμος, που ειδοποιήθηκε άγνωστο πως, ανέβηκε στο ΟΑΚΑ δίχως εισιτήριο και μπήκε κανονικότατα στο γήπεδο.

Η εταιρία που διαχειρίζεται τον χώρο αποκάλυψε σε ανακοίνωση κόλαφο ότι «σε πολυάριθμα άτομα επιτράπηκε μη εξουσιοδοτημένη είσοδος χωρίς έγκυρο εισιτήριο» και ότι «ολόκληρες ομάδες προσώπων εισήλθαν παρανόμως, χωρίς έλεγχο, επαλήθευση ή οποιαδήποτε διαδικασία ταυτοποίησης».

Το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης επωμίζεται ντε φάκτο η διοργανώτρια αρχή, δηλαδή η πολύπλαγκτος Euroleague που ουδέποτε έμαθε να ξεχωρίζει δύο γαϊδουριών άχυρα, αλλά το πρόβλημα ξεκίνησε από την απόλυτη αδυναμία των Ισπανών διοργανωτών να αντιμετωπίσουν το τέρας της Ελλάδας. Ποιος τους αδικεί;

Η πλατφόρμα που διακίνησε τα εισιτήρια των αγώνων τα έκανε μπάχαλο, η Πολιτεία επέμενε για «νόμιμη ταυτοποίηση των κατόχων» μολονότι η πλειοψηφία των εισιτηρίων αγοράστηκε από μεταπώληση, η αστυνομία έβγαλε στον δρόμο 4.000 ένστολους για ανούσιους ελέγχους και «πορείες», οι καθυστερήσεις γέννησαν κίνδυνο αναβολής του πρώτου τζάμπολ, ενώ σιωπηρά υπήρξε και παράλληλη κινητοποίηση για να ανηφορίσουν χιλιάδες άτομα προς το ΟΑΚΑ χωρίς εισιτήριο. Σαν συναυλία των Iron Maiden ένα πράγμα, αλλά χωρίς τα κιθαριστικά σολαρίσματα.

Μοιραία, και προ του κινδύνου τραμπουκισμών, οι πορτιέρηδες σήκωσαν τα χέρια ψηλά. Η έννοια «αδιαχώρητο» είναι φτωχή για να περιγράψει αυτό που γινόταν μέσα στην αρένα. Έχω καλύψει 30 φάιναλ φορ , αλλά αυτό το χάλι το έχω δει μόνο δύο φορές: το 2000 στην Πυλαία και το 2007 στο ίδιο ΟΑΚΑ, με οπαδούς τότε του Παναθηναϊκού, ο οποίος έχει πληρώσει βαρύτατο πρόστιμο για υπεράριθμους θεατές σε ευρωπαϊκούς αγώνες του. Α ναι, και το μακρινό 1993 με τους ΠΑΟΚτσήδες, στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας. Δηλαδή, στα τέσσερα εν Ελλάδι φάιναλ φορ. Η Ελλαδάρα ποτέ δεν πεθαίνει και δεν τη σκιάζει φοβέρα καμιά.

Ευτυχώς, ο άγιος Βαρθολομαίος είχε πάει για μπάνιο και μας άφησε στην ησυχία μας.Τι θα συνέβαινε μωρέ αν την Κυριακή γινόταν ένας σεισμός; Από πού θα έφευγαν οι πανικόβλητοι θεατές, εάν έπιανε μια φωτιά; Πόσους νεκρούς θα μετρούσαμε αν ακουγόταν από τα υπόγεια του ΟΑΚΑ ο κρότος μίας έκρηξης; Η ανείπωτη τραγωδία της Θύρας 7 δεν δίδαξε σε κανέναν τίποτε;

Χώρια η αστυνομοκρατία και τα ΜΑΤ που μπήκαν στο γήπεδο για να δουν κι αυτά το ματς, χώρια το αηδιαστικό υβρεολόγιο, χώρια οι μπάφοι και τα τσιγάρα. Αφήστε, ξέρω τι θα πείτε. «Το γήπεδο δεν είναι εκκλησία». Οι γκρινιάρηδες θα πρέπει να σιωπήσουν γιατί τώρα προέχει να πανηγυρίσουμε. Έτσι γίνεται στον τέταρτο κόσμο. Και αν μια στο τόσο θρηνήσουμε κανένα θύμα, μικρό το κακό. Το πολύ πολύ να τιμωρήσουμε τους υπαίτιους με την ψήφο μας.

Τώρα που κόπασαν οι ζητωκραυγές, μπορούμε να πανηγυρίσουμε με αναστεναγμούς ανακούφισης. Πέρασε και αυτό και δεν πνίγηκε κανείς, που λέει και το ανέκδοτο. Πληρώσαμε καμιά 20αριά εκατομμύρια για ένα πανηγυράκι που ήταν εξαρχής δεδομένο ότι δεν θα άφηνε κανένα οικονομικό όφελος, αλλά δεν βαριέσαι, τουλάχιστον πήραμε το κύπελλο.

Το τέταρτο για τον Ολυμπιακό, το ενδέκατο για την Ελλάδα. Καλοί πολίτες δεν γίναμε ακόμη, γίναμε όμως βασιλιάδες. Έστω και χωρίς καθαρό ποινικό μητρώο.

Διαβάστε επίσης:

Μια φιέστα μα ποια φιέστα;

To άρμα του σατανά και τα μαλλιά της κεφαλής

Την είδατε την Αλμπανέζε στα δελτία ειδήσεων; Ούτε κι εμείς

Δείτε όλες τις ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο στο koutipandoras.gr

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην κατηγορία «Απόψεις» εκφράζουν τον/την συντάκτη/τριά τους και οι θέσεις δεν συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του koutipandoras.gr