Η δικηγόρου λέξις…

“Μπροστά στην πύλη θα σταθώ, με τις κουβέρτες στη μασχάλη και αργοκουνώντας το κεφάλι θα χαιρετίσω τον φρουρό”.

Δε με αναγνωρίζετε γιατί έλειπα καιρό, απέχω απ’ τα καθήκοντά μου 3 συναπτούς μήνες. Ας συστηθούμε λοιπόν.

Είμαι Δικηγόρος Θεσσαλονίκης, ετών 50. Ποια είναι όμως η πύλη (του υποτίτλου) που στέκονται εδώ και 3 μήνες οι Έλληνες Δικηγόροι? Της μιζέριας και της ανέχειας? Της μετάλλαξης σε μισθοσυντήρητους ή της φυγής προς τα μπρος, όπως ευαγγελίζεται η κυβέρνηση? Του “πριν το τέλος”? Και ποιο τελικά είναι το τέλος?

Εξηγούμαι πάραυτα. Σαφώς και ο γιατροδικηγορισμός δεν είναι πια κραταιός, όπως ήταν πριν 30 χρόνια, έχει οπισθοχωρήσει με βήμα ταχύ. Αξίζει όμως ο μέσος Δικηγόρος αυτήν την απαξίωση? Του να αγωνίζεσαι 3 μήνες για καλύτερους όρους εργασίας απ’ αυτούς που επιβάλλει η ‘’λαοπρόβλητη’’ κυβέρνησή μας και να αντιμετωπίζεσαι σαν παρίας? Γιατί, σκέφτεσαι αναπόδραστα ? Γιατί δεν έχεις τρακτέρ να κλείσεις τους δρόμους, ούτε το νεανικό σφρίγος των φοιτητών για να κατέβεις στους δρόμους? Γιατί οι γραβάτες δε βγάζουν αρκετή φλόγα όταν καίγονται? Μήπως τελικά η Κυβέρνηση ευαγγελίζεται έναν κόσμο χωρίς ενοχλητικούς δικηγόρους? Μήπως έχουμε καταντήσει μια περιττή πολυτέλεια για τον “παροιμιώδη μέσο ανθρωπάκο”? Που με την αυστηροποίηση (μια ακόμα από το 2019), των ποινών, η οποία επελαύνει με τη νέα τροποποίηση του Ποινικού Κώδικα, ετοιμάζεται να σταθεί μπρος τον Δικαστή απροστάτευτος, γυμνός, μόνος? Χωρίς το τελευταίο εχέγγυο δίκαιης δίκης, που του παρέχει ένας αξιοπρεπής υπερασπιστής?

Έχω την αδιόρατη ελπίδα, ότι, σε αντιδιαστολή με την κοινή συνισταμένη των κυρ-Παντελήδων του καναπέ, που τόσο λατρεύει να υποθάλπει η Κυβέρνηση των α(χ)ρίστων, από αυτόν τον αγώνα θα βγούμε πιο δυνατοί, πιο ώριμοι.

Μπροστά στην πύλη της ζωής μας -που είναι κυρίως δίκοπη- θα συνεχίσουμε να στεκόμαστε θαλερά όρθιοι. Έτοιμοι σαν άλλος Διγενής να αναμετρηθούμε με τους σύγχρονους Χάρους. Δεν είναι λογικό ένα επάγγελμα με χαρακτηριστικά λειτουργήματος όπως είναι η δικηγορία, να έχει καταλήξει προπαρασκευή για τους διαγωνισμούς της Εθνικής Σχολής Δικαστών και του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους. Είναι αδιανόητο σε ένα ελεύθερο κράτος – όπως υποτίθεται πως είναι αυτό που ζούμε – να θέλουν περισσότεροι νέοι να γίνουν δημόσιοι λειτουργοί -έστω ανώνατοι- παρά να ιδιωτεύσουν, ανοίγοντας τα φτερά τους μετά από απαιτητικές σπουδές στις Νομικές Σχολές της Ελλάδος, αλλά και μεταπτυχιακούς και διδακτορικούς τίτλους να τις ακολουθούν.

Υπερτιμημένη εποχή το επάγγελμα ‘’Λυκουρέζος’’ της δεκαετίας του ‘90, όταν η δικηγορία ήταν συνδεδεμένη με το lifestyle, τα ακριβά αυτοκίνητα και την υπερπροβολή, αλλά δεν μπορεί ένας νέος να παραδίδει οικειοθελώς την ανεξαρτησία του -ως στάση ζωής- για να γίνει δημόσιος φορέας ενός τρεκλίζοντος Ελληνικού Δημοσίου. Λύση ανάγκης είναι αυτή η εξέλιξη, όχι φυσιολογική πορεία των πραγμάτων. Και τούτο γίνεται τελικά ερήμην της πραγματικότητας που θέλει τη Δικαιοσύνη να καρκινοβατεί σταθερά στην Ελλάδα, παρά την υπερβολικά μεγάλη ποσοστιαία επάνδρωσή της με δικαστές σε σχέση με τις προηγούμενες χώρες του μάταιου τούτου κόσμου.

Τι μέλλει γενέσθαι όμως;Δεν είναι δυνατόν να υπολειτουργούν τα Δικαστήρια της χώρας 3 μήνες, οι Δικηγόροι να βρίσκονται στα όρια της εξαθλίωσης, αλλά κατά τα άλλα «των οικιών υμών εμπιπραμένων, υμείς άδετε». Πρέπει λοιπόν να επανεπινοήσουμε άμεσα το αυτονόητο. Να ξεκινήσει διάλογο -ουσιαστικό- η Κυβέρνηση με την ηγεσία των Δικηγόρων και τους θεσμικούς φορείς, για να αναζητηθούν αρχικά και έπειτα να υποδειχθούν λύσεις προ του αδιεξόδου. Να δοθεί λόγος στα ΑΕΙ ώστε ο νέος Δικηγόρος να προασπίζεται έτι περαιτέρω σαν σταθεί στην πύλη του Δικηγορικού επαγγέλματος, να είναι σαν έτοιμος από καιρό.

Είναι αδιανόητο να έχουμε παραδοσιακά Κοινοβούλια που απαρτίζονται ως επί το πλείστον από νομικούς και οι Δικηγόροι σήμερα να μην μπορούν να καλύψουν σε σημαντικό τους τμήμα τα έξοδά τους. Η πύλη που θα σταθούμε τελικά δε θα είναι ούτε η πύλη του λύκου του θανάτου, ούτε η πύλη της κολάσεως. Θα είναι η πύλη της αξιοπρέπειας, της ευημερίας, του εξορθολογισμού, της ανθρωπιάς. Θα είναι η πύλη της πραγματικής ζωής μας, της απαντοχής ενός νέου, πιο φωτεινού ονείρου. Μέχρι τα όνειρά μας να πάρουν εκδίκηση…..

Υ.Γ.: Αφιερωμένο (το κείμενο) σ’ αυτούς που δεν άντεξαν.
Θεσσαλονίκη, 6.2.2024
Σπύρος Ν. Χριστοφορίδης
Δικηγόρος Θεσσαλονίκης

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην κατηγορία «Απόψεις» εκφράζουν τον/την συντάκτη/τριά τους και οι θέσεις δεν συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του koutipandoras.gr