Η διαφ(θ)ορά της Κεραμέως

Ο νέος νόμος για τα πανεπιστήμια μπορεί να ειδωθεί και ως bypass του δημόσιου χαρακτήρα τους μέσω των μεγαλόστομων διακηρύξεων για την προσαρμογή των ΑΕΙ στις ανάγκες της κοινωνίας. Απτό παράδειγμα για την αλήθεια περί την περιβόητη «προσαρμογή» θα μπορούσε να ήταν η ανάλυση του εκπαιδευτικού υπόβαθρου 14.310 τακτικών καθηγητών από τα κορυφαία 48 πανεπιστήμια στις Ηνωμένες Πολιτείες, καθώς σύμφωνα με αυτήν η Ελλάδα παρέχει περισσότερα προπτυχιακά πτυχία σε ελίτ ακαδημαϊκούς από ό,τι η Νότια Αμερική ή η Αφρική, όπως σημειώνει έλληνας πανεπιστημιακός.

Τη στιγμή που η κυβέρνηση Μητσοτάκη διά της υπουργού Παιδείας Νίκης Κεραμέως όχι απλώς παρακολουθεί την υποχρηματοδότηση και την υποστελέχωση των ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, αλλά την επιτείνει επιπλέον χρησιμοποιώντας τη κυνικά ως μοχλό για την υλοποίηση των σχεδιασμών της, οι έλληνες με πανεπιστημιακούς τίτλους από αυτά τα «χρυσά» αλλά απαξιωμένα στη συνείδηση της κοινής γνώμης ιδρύματα διαπρέπουν όπου γης. Κι αυτό γιατί ο πολιορκητικός κριός για την αλλαγή του χαρακτήρα των δημοσίων πανεπιστημίων, από την παραγωγή ελεύθερης και ανεξάρτητης γνώσης στη μίσθωσή της και την α λα καρτ προώθηση επιστημονικών πεδίων με όρους κέρδους ήταν, είναι και θα είναι η περιβόητη «ανομία». Κατασκευάζεται ένα πρόβλημα, το οποίο θα μπορούσε να λυθεί με τους υπάρχοντας όρους, αλλά διογκώνεται και εργαλειοποιείται προκειμένου να διαμορφωθεί εκείνο το πλαίσιο που έχουν στο μυαλό τους εξ αρχής (ιδιωτικός χώρος, πειθάρχηση) ώστε να επιτύχουν τον στόχο.

Η Νίκη Κεραμέως είναι υπουργός σταθερή στη γραμμή της και στις απόψεις της. Εξ αρχής αυτό που ήθελε να αλλάξει στην παιδεία συνολικά το επιτυγχάνει, σταδιακά και μεθοδικά. Οι τίτλοι των ΜΜΕ που εμφανίστηκαν για την «κατάργηση» των παρατάξεων στα ΑΕΙ μόνο τιμή περιποιούν στη Νίκη Κεραμέως, καθώς σε αυτό το ακροατήριο απευθύνεται. Την εξυπηρετεί να λαμβάνει τα εύσημα (θα την ψηφίσουν μόνο και μόνο γι’ αυτό, κι ας μην ισχύει, ως συνήθως). Η επικοινωνιακή καταιγίδα κρύβει το γεγονός ότι αφενός τα πανεπιστήμια γίνονται βορά σε κάθε λογής μάνατζερ που υποκαθιστούν τους πρυτάνεις, αφετέρου απαξιώνει τα κόμματα και τις παρατάξεις που έχουν νόμιμα και συνταγματικά λόγο και ύπαρξη στα πανεπιστήμια. Δεν έχει απαγορευτεί το συνεταιρίζεσθαι.

Πίσω από αυτό τον επικοινωνιακό κουρνιαχτό, που χτυπά ευαίσθητες χορδές για τα δικαιώματα, κρύβεται η προσπάθεια να υποκατασταθεί η διαχρονική λειτουργία της ΔΑΠ ως μοχλός για αλισβερίσι με καθηγητές και φοιτητές μέσα από ένα νέο σώμα, τα συμβούλια φοιτητών. Οι φοιτητικοί σύλλογοι δεν μπορούν να καταργηθούν, αλλά μπορούν να απαξιωθούν, και το ενιαίο ψηφοδέλτιο στα συμβούλια φοιτητών να πλημμυρίσει μέλη της ΔΑΠ που θέλει να έχει λόγο στον έλεγχο της λειτουργίας του πανεπιστημίου (σημειώσεις, θέματα εξετάσεων, λειτουργία μεταπτυχιακών κ.λπ. με το ανάλογο κομματικό αντίτιμο). Μακριά από τη λογική του «κυβερνητισμού» οι υπόλοιπες αριστερές φοιτητικές παρατάξεις θα σκέφτονται τη σίτιση, τη στέγαση, τα συγγράμματα και το πρόγραμμα σπουδών, τις ελλείψεις σε υλικοτεχνικές υποδομές και θα διαμαρτύρονται. Οι «κυβερνώντες» όμως πάντα θα διοικούν και θα βάζουν τη σφραγίδα τους σε ένα νέο, πειθαρχημένο πανεπιστήμιο. 

Αν κάτι πάει στραβά με τις διαμαρτυρίες, καθώς οι νέοι δεν φαίνονται να πείθονται στην πράξη από τα νεοφιλελεύθερα οράματα και προτάγματα και δεν βρίσκουν δουλειά, οι «κυβερνώντες» θα φωνάξουν την πανεπιστημιακή αστυνομία, που θα φτάνει να περιπολεί και μέσα στα αμφιθέατρα για να πετύχει να αποκτήσει πειθήνια αντανακλαστικά το φοιτητικό σώμα – φυσικά ούτε λόγος για πάταξη «ανομίας», καθώς ούτε τις κροτίδες στα γήπεδα δεν μπορούν να ελέγξουν και μάλιστα έχοντας όλη την κοινωνία σύμμαχο. Η γνώση όμως δεν παράγεται σε νεκροταφείο. Επίσης, αν κάτι στραβώσει πάλι, όλο και κάποιος νέος μηχανισμός (ελάχιστη βάση και τράπεζα θεμάτων) θα χρησιμοποιηθεί για να εξαφανίσει κατά δεκάδες χιλιάδες τους υποψήφιους φοιτητές. Γιατί η γνώση θα είναι πλέον εμπόρευμα· αν δεν μπορείς να τη βρεις σε ένα μαγαζί ή δεν σου αρέσει, θα πας σε άλλο. Αν δεν έχεις να μπεις να πληρώσεις, δεν θα περάσεις ούτε απέξω.

Παιδεία Ελλάδας 2.0. Βαθύ σκοτάδι.
 

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην κατηγορία «Απόψεις» εκφράζουν τον/την συντάκτη/τριά τους και οι θέσεις δεν συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του koutipandoras.gr