Η Αφροδίτη Βακάλη γράφει στο koutipandoras.gr για το βιβλίο «Χαρακιές πάνω στον χρόνο»

«Άφησα τη φαντασία μου ελεύθερη, έμπλεξα το απόλυτα ρεαλιστικό με το υπερφυσικό, το ανεξήγητο, ελπίζοντας ότι ο συνδυασμός θα είναι επιτυχής».

Αφροδίτη Βακάλη 26/10/2021 | 18:47

Τελειώνοντας ένα βιβλίο, νιώθω πάντα την ίδια αγωνία για το επόμενο. Τι θέμα θα έχει, πού θα διαδραματίζεται, ποιοι θα είναι οι χαρακτήρες; Μυριάδες σκέψεις με κατακλύζουν, μπερδεύονται μέσα στο μυαλό μου, με βασανίζουν. Και ξάφνου, ξεπροβάλει ανάμεσα τους ένα πρόσωπο και ζητά επιτακτικά να διηγηθώ την ιστορία του. Κι από τη στιγμή που θα εμφανιστεί, δεν με αφήνει σε ησυχία. Το βλέπω διαρκώς μπροστά μου. Μιλάω με ανθρώπους και στέκεται δίπλα ή πίσω τους, κάνω μάθημα και εμφανίζεται ανάμεσα στους μαθητές μου, οδηγώ και ταλανίζει τη σκέψη μου ∙ με στοιχειώνει στην κυριολεξία. 

Στις «Χαρακιές πάνω στον χρόνο», το πρόσωπο αυτό ήταν η Δάφνη με το σημαδεμένο πρόσωπό της. Εκείνη ήταν το έναυσμα, η έμπνευση μου. Και ήξερα από την πρώτη στιγμή ότι δεν θα ησυχάσω αν δεν στήσω μια ολόκληρη ιστορία γύρω της για να διηγηθώ τι της συνέβη. Έτσι ξεκίνησε αυτό το βιβλίο, έτσι ξεκινά κάθε βιβλίο μου. Παράλληλα, η παράξενη παραμόρφωση του προσώπου της, μου έδωσε την ιδέα να την ενσωματώσω σε μια ιστορία με στοιχεία «Μαγικού Ρεαλισμού», που τόσο με γοητεύει και με συγκινεί. Γιατί όχι, σκέφτηκα. Επηρεασμένη από τους Λατινοαμερικάνους συγγραφείς που αναμειγνύουν στην αφήγηση τους το «μαγικό», το «παράδοξο» με το πραγματικό, επιχείρησα να κάνω κι εγώ το ίδιο. Άφησα τη φαντασία μου ελεύθερη, έμπλεξα το απόλυτα ρεαλιστικό με το υπερφυσικό, το ανεξήγητο, ελπίζοντας ότι ο συνδυασμός θα είναι επιτυχής. Το αποτέλεσμα, φυσικά, θα το κρίνει ο αναγνώστης, εγώ όμως πέρασα υπέροχα, βυθισμένη σε μια ιστορία όπου τα πάντα μπορούσαν να συμβούν. Και κάπως έτσι, γεννήθηκε στο μυαλό μου το σπίτι της Φανουρίας. 

Ένα σπίτι που έχει ρουφήξει όλο τον καημό της για τον πρόωρο χαμό του άντρα της. Ο πόνος της έχει ποτίσει κάθε ξύλο, κάθε σανίδα που τρίζει, βογκώντας, για τα ανεκπλήρωτα χάδια, τα αγγίγματα, τα φιλιά που δεν πρόλαβε να χαρεί. Και πάνω σε εκείνα τα ίδια ξύλα, σε κάθε τοίχο, πόρτα, έπιπλο, στις κάσες των παραθύρων, στην οροφή και στα πατώματα, παντού κυριολεκτικά, χαράσσει ο Πέτρος, ο γιός της, το όνομα της Βασιλικής. Γεννημένος με το βάσανο τού έρωτά του για το κορίτσι, αποτυπώνει τα αισθήματά του σε κάθε επιφάνεια αυτού του σπιτιού που γίνεται ναός μαζί και μαυσωλείο για δυο αγάπες. Μια νεκρή, που το φάντασμά της το στοιχειώνει, και μια ζωντανή που θα παραπλανήσει τη Βασιλική, θα την οδηγήσει σε ένα γάμο αταίριαστο και τέλος, θα την «πνίξει», οδηγώντας την σε άλλα μονοπάτια.  

Τα πρόσωπα είναι πολλά, πολλές και οι προσωπικές τους ιστορίες. Προσπάθησα να τις διαχειριστώ με τέτοιο τρόπο ώστε τα διαφορετικά αυτά νήματα να συναντιούνται και να εμπλέκονται. Ο αναγνώστης αυτό το αντιλαμβάνεται στην πορεία, καθώς όλες οι ιστορίες συγκλίνουν, ενώ η αφήγηση κινείται σε δύο χρονικά επίπεδα με αποτέλεσμα στο παρόν να δίνονται απαντήσεις σε ερωτήματα που γεννήθηκαν στο παρελθόν. Και δίπλα στους ήρωες, ο Αλήθεια ∙ ένας σκύλος που γαυγίζει χωρίς να ακούγεται η φωνή του. Άλλωστε, όπως εξηγεί η Ελισσώ, η σοφή μαΐστρα, «Η Αλήθεια δε χρειάζεται φωνή, απλά υπάρχει.  Όποιος μπορεί, τη βλέπει, όποιος τολμά την ακούει, σαν ετούτο το σκυλί». 

Παρόλο, λοιπόν, που θίγονται διάφορα επίκαιρα θέματα στο βιβλίο, όπως ο ρόλος της μητέρας στη διαμόρφωση του ψυχισμού μας, η κοινωνική προκατάληψη για το διαφορετικό, το ανοίκειο, το πώς ο αρρωστημένος έρωτας συντρίβει τα άτομα, η σκληρότητα των παιδιών προς τους συνομήλικους τους, ο κεντρικός άξονας της ιστορίας είναι η προσωπική μας αλήθεια και το αν έχουμε το σθένος να την αντικρύσουμε, να την αποδεχτούμε. Όσοι ήρωες το καταφέρνουν αυτό, ισορροπούν, γαληνεύουν. Οι άλλοι αναπόφευκτα υφίστανται τις συνέπειες της «τυφλότητας» τους, όπως άλλωστε συμβαίνει και στη ζωή. 

Λίγα λόγια για το βιβλίο

Η αγάπη που σε πνίγει και εκείνη που σου δίνει φτερά για να πετάξεις. Οι επιλογές που σε ακολουθούν. Οι κοινωνικές συμβάσεις, η αντισυμβατική στάση απέναντι στη ζωή. Η βία και το χάδι. Οι προκαταλήψεις και η άδολη αποδοχή…

Στο νέο της μυθιστόρημα «Χαρακιές πάνω στον χρόνο» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός, η Αφροδίτη Βακάλη μιλά για έναν μονόδρομο. Αυτόν της Αλήθειας. Της Αλήθειας της ψυχής. Αυτή μονάχα μπορεί να λυτρώσει τους ήρωές της. Κρύβεται μέσα τους, αδυνατούν όμως να την δουν. Θα τα καταφέρουν άραγε; Η απάντηση ξεδιπλώνεται σελίδα-σελίδα, μέσα από την δυνατή της ιστορία που υπόσχεται να σας κρατήσει άριστη συντροφιά αυτό το καλοκαίρι.

Πληροφορίες για το βιβλίο

Τίτλος: Χαρακιές πάνω στον χρόνο
Συγγραφέας: Αφροδίτη Βακάλη
Εκδόσεις: Ψυχογιός
Είδος: Μυθιστόρημα
Σελίδες: 352
ISDN: 978-618-01-3044-7

Για την πλοκή

Μια κοπέλα, εγκλωβισμένη σ’ ένα σπίτι που έχει παντού χαραγμένο τ’ όνομά της, ασφυκτιά μέσα στον γάμο της, στη φυλακή που αντί για σίδερα έχει λέξεις. Ένας άντρας, μεγαλωμένος με τη ρετσινιά του «μπάσταρδου», μοναχικός, σκληρός, συναισθηματικά λειψός, ακροβατεί στο περιθώριο μιας κοινωνίας που από νωρίς τον απορρίπτει και τον εχθρεύεται. Ένας έρωτας, μια αμοιβαία ανάγκη, μια φυγή και ένα άδοξο τέλος.

Δεκαπέντε χρόνια μετά, ένας ξένος, ταλαιπωρημένος απ’ το ταξίδι, βρίσκει θαλπωρή και καταφύγιο στο σπίτι μιας γυναίκας που είναι γεννημένη ν’ αγαπά, να προσφέρει, να γαληνεύει τους ανθρώπους.

Πιο πέρα, στο δάσος, η Ελισσώ. Γιάτρισσα, μαΐστρα, κατέχει τη Γνώση, τη Σοφία της ζωής. Ρίχνει τους ρούνους και βλέπει το πριν και το μετά. Μα δεν τα βλέπει όλα…

Ένα μυστικό. Ένας γρίφος, που ζητάει να λυθεί. Ψυχές ταραγμένες που προσπαθούν να ισορροπήσουν, να βρουν τον σκοπό τους και να γιατρευτούν. Μόνος δρόμος, η Αλήθεια∙ αυτή που κρύβεται μέσα τους κι αδυνατούν να δούνε. Αυτή μονάχα μπορεί να τους λυτρώσει. Η Αλήθεια της ψυχής. Τίποτα πέρα απ’ αυτήν, τίποτα χωρίς αυτήν…

Για τη συγγραφέα

Η Αφροδίτη Βακάλη γεννήθηκε στην Αθήνα το 1965 και είναι εκπαιδευτικός. Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και αρχικά εργάστηκε διδάσκοντας αγγλικά σε φροντιστήρια. Το 1997 διορίστηκε στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, όπου υπηρετεί μέχρι σήμερα, ζώντας μόνιμα στη Μύκονο. Έχει γράψει τρία μυθιστορήματα, «Και γύρω τους η θάλασσα», «219 ημέρες βροχής», και «Χαρακιές πάνω στον χρόνο», τα οποία κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Ψυχογιός.