Η «acoustic» συναυλία της Ελευθερίας Αρβανιτάκη ενθουσίασε το κοινό του Πειραιά

Παρακολουθούσα χθες την Ελευθερία Αρβανιτάκη να τραγουδάει κυριολεκτικά την άμμο της θάλασσας, όλα τα τραγούδια που την έφεραν στην πρώτη γραμμή των μεγάλων Ελληνίδων ερμηνευτριών τα τελευταία σαράντα χρόνια. Ταξίδεψα νοερά στο που και στο πότε την είχα πρωτοδεί live: Ήταν το 1987 στην αυλή του δημοτικού σχολείου Κερατσινίου. Εγώ στα 13 κι εκείνη κορίτσι να τραγουδάει μαζί με τη Δήμητρα Γαλάνη και τους Κατσιμιχαίους την ίδια ακριβώς περίοδο που εμφανίζονταν και στον «Σείριο» του Μάνου Χατζιδάκι. Την Ελευθερία την είδα λίγες φορές live τα επόμενα χρόνια: Τη θυμάμαι στο Ηρώδειο σε κινηματογραφικά τραγούδια πάλι του Χατζιδάκι ή στο Μέγαρο στην κινηματογραφική σουίτα του Νίκου Κυπουργού. Επίσης στο Ηρώδειο το περασμένο καλοκαίρι να αποδίδει τα «Τραγούδια για τους μήνες» του Δημήτρη Παπαδημητρίου και το «Γρήγορα η ώρα πέρασε» του Νίκου Ξυδάκη. Θέλω να πω ότι δεν ανήκα ποτέ στους φανατικούς της, όπως και γενικά δεν τρέχω στα live κανενός καλλιτέχνη, όσο κι αν τον εκτιμώ και τον σέβομαι.

Την ιστορία του ο καλλιτέχνης τη χτίζει με δισκογραφία και όχι με συναυλίες (εκτός αν μιλάμε για το…Woodstock, να το πω χαριτολογώντας). Απ’ αυτή την άποψη, λοιπόν, η Αρβανιτάκη είναι μια καταξιωμένη τραγουδίστρια που ξεκίνησε ως νεορεμπέτισσα, πέρασε στο λεγόμενο «έντεχνο» των λόγιων συνθετών και των ποιητών, εν συνεχεία έγινε πρέσβειρα του ελληνικού πολιτισμού στο εξωτερικό, ενώ έκανε και την πιο ποπ στροφή της ανεβάζοντας ψηλά τον πήχη του συγκεκριμένου τραγουδιστικού είδους.

Η χθεσινή πρώτη απ’ τις συνολικά δύο sold out παραστάσεις της στο Δημοτικό Θέατρο του Πειραιά περιείχε ένα άψογα σχεδιασμένο πρόγραμμα, την καλλιτεχνική επιμέλεια του οποίου είχε η σταθερή συνεργάτιδα της, στιχουργός Λήδα Ρουμάνη. Όλα ξεκίνησαν με ένα «Αχ, στην αρχή των τραγουδιών» και τελείωσαν με της «Καληνύχτας τα φιλιά» και το πιο θερμό χειροκρότημα του κοινού. Ενδιάμεσα, ακούσαμε «Τα κορμιά και τα μαχαίρια», το «Παράπονο» του Ελύτη και του Παπαδημητρίου, το «Κόκκινο φουστάνι», τη «Ζωή κλεμμένη» του Σπανουδάκη, το «Ένα όχι» του Μαμαγκάκη, το «Μη φοβάσαι» του Ξυδάκη, τα θρακιώτικα δημοτικά «Λιανοχορταρούδια» σε ντουέτο με τον μουσικό της, Θωμά Κωνσταντίνου (ο Κωνσταντίνου απέδωσε το αμιγώς παραδοσιακό μέρος, ενώ η Αρβανιτάκη τη σαββοπουλική «Μαύρη θάλασσα»), το «Τι λείπει» του Νίκου Πορτοκάλογλου (στέκεται πολύ καλά η unplugged εκτέλεση αυτού του αμιγώς ηλεκτρονικού τραγουδιού), αγαπημένες μπαλάντες («Θέλω να σε δω», «Ανάθεμά σε», «Μέτρησα»), αλλά και τρία κομμάτια από τον τελευταίο δίσκο της, τα «Μεγάλα ταξίδια», σε μουσική Θέμη Καραμουρατίδη και σε στίχους Λήδας Ρουμάνη (παρεμπιπτόντως, η «Αρχή» είναι ένα εξαιρετικό τραγούδι). Ένα ολόκληρο δίωρο κύλησε σαν νερό με τον κόσμο να αποθεώνει την ερμηνεύτρια από τις γεμάτες θέσεις μέχρι τα γεμάτα θεωρεία του Δημοτικού Θεάτρου.

Η Αρβανιτάκη δήλωσε συγκινημένη εφόσον κατάγεται από τον Πειραιά και είχε καιρό να τραγουδήσει στα πάτρια εδάφη της. Κι αν μοναδική παρασπονδία ήταν το κρυολόγημα που την ταλαιπώρησε τις τελευταίες μέρες και που την ανάγκασε να περιορίσει την έκταση της φωνής της, θεωρώ ότι δεν υπήρξε μεγάλο πρόβλημα επ’ αυτού. Πρόκειται για μια τόσο κοσμαγάπητη καλλιτέχνιδα που επιβάλλεται άμα τη εμφανίσει της, πόσο μάλλον που εδώ συμπράττουν μαζί της τρεις κορυφαίοι μουσικοί σαν να παρακολουθούμε μία «acoustic» πρόβα τους.

Ο Θωμάς Κωνσταντίνου, πρώτος απ’ όλους, ένας άνθρωπος – ορχήστρα από μόνος του, που έπαιξε ούτι, τσουμπούς, λαούτο και μαντολίνο, ενώ μοιράστηκε και το τραγούδι με την Αρβανιτάκη. Ο βετεράνος Γιάννης Πλαγιανάκος στο κοντραμπάσο που έφερε έναν διεθνή αέρα σύγχρονης μουσικής πραγματικότητας σε τραγούδια που φτιάχτηκαν σε παρελθόντα χρόνο για τους Έλληνες και αγαπήθηκαν πολύ απ’ αυτούς. Τέλος, ο Γιάννης Κυριμκυρίδης στο πιάνο που με την τέχνη του αποκάλυψε νέες αρμονίες στα προαναφερόμενα τραγούδια.

Της πάει πολύ το «acoustic» σχήμα της Αρβανιτάκη και καλώς το τόλμησε, ξεφεύγοντας απ’ την ασφάλεια μιας μεγάλης ορχήστρας. Όπως ακριβώς το είπε και η ίδια στον κόσμο: «Ελπίζω να περάσετε τόσο καλά, όσο κι εμείς που το απολαμβάνουμε επί σκηνής». Η αλήθεια είναι πως τα περάσαμε πολύ καλά και άμα η συναυλία δινόταν σε άλλο χώρο, σίγουρα κάποιος απ’ το κοινό θα έσερνε πρώτος το χορό. Πάντα τέτοια!

* Η παράσταση «Ελευθερία Αρβανιτάκη Acoustic» επαναλαμβάνεται απόψε, στις 21:00, στο Δημοτικό Θέατρο του Πειραιά, κατόπιν απαίτησης του κοινού.