Η αποκατάσταση ενός συμβόλου

Της Τζώρτζια Ρασβίτσου

Κι έτσι αναρωτιόταν, γιατί οι άριστοι συμμαθητές του επιβραβεύονταν κρατώντας τη σημαία στις παρελάσεις, κι όχι παίρνοντας κάποιο άλλο βραβείο, όπως … μια τούρτα παγωτό!

Είναι υγιές να υπάρχει άμιλλα μεταξύ των μαθητών και δίκαιο να επιβραβεύεται ο καλύτερος. Με ποια λογική όμως αυτό γίνεται κρατώντας ένα εθνικό σύμβολο;

Αυτοί που σήμερα πιστεύουν ότι δήθεν με τον επίμαχο νόμο απειλούνται τα ιδανικά της αριστείας, ομολογούν χωρίς ντροπή πως δέχονται ότι μπρος στη σημαία δεν είμαστε όλοι ίσοι. Αντίθετα, ο νέος νόμος για όσους δεν το κατάλαβαν, έρχεται να αποκαταστήσει τη σημασία του γαλανόλευκου πανιού που τόσο έχει ταλαιπωρηθεί στα χέρια όσων σε μαύρες εποχές καπηλεύτηκαν τα εθνικά σύμβολα και τα συνέδεσαν με τις ιδεολογίες και πρακτικές τους. Ο νέος νόμος είναι μια προσπάθεια η ελληνική σημαία να αποδοθεί σ’εκείνους που ανήκει: Σε όλους.

Αν λοιπόν κάποιοι θέλουν η σημαία μεταξύ άλλων να είναι και ένα πανί που συμβολίζει την αριστεία, τότε αλλοίμονο, θα έπρεπε να είχε κοπεί το χέρι του «γιού της καλογριάς» και του «Γέρου του Μοριά» και του «αρβανιτόφωνου ναυάρχου» κι όλων των λαϊκών κι αγράμματων ανθρώπων που θυσιάστηκαν κάτω από αυτό το «πανί».

Και γράφοντας όλα τούτα μου ήρθε στο μυαλό η μεγάλη μου απογοήτευση όταν ματαιώθηκε η παρέλαση μια βροχερή 25η Μαρτίου του 1982, την πρώτη και τελευταία φορά που θα ήμουν σημαιοφόρος και έτσι αποφάσισα να παρελάσω στο… σαλόνι. Τότε ο πατέρας μου, μου φώναξε:

«Σιγά τσολιά μου! Τον πολυέλαιο!»

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην κατηγορία «Απόψεις» εκφράζουν τον/την συντάκτη/τριά τους και οι θέσεις δεν συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του koutipandoras.gr